Tag Archive: επικαιρότητα


photod.gif

«Όπου ανθεί ο μέσος όρος παύω να υπάρχω. Μου είναι αδύνατον να ευδοκιμήσω μέσα στην μάζα της εκάστοτε πλειοψηφίας. Οι ωραίες μειοψηφίες είναι το κάτι άλλο. Ή τις κάνω σμαράγδι να φωτίζουν την νύχτα μου, ή τις τρώω με σοκολάτα και σαντιγύ. Γι΄ αυτό και καμιά ολιγαρχία που εκτιμώ δεν έρχεται στα πράγματα. Όμως γι΄ αυτό ακριβώς την επιλέγω. Για να μην έρχομαι ποτέ στα πράγματα».

ΟΔ. ΕΛΥΤΗΣ, Ο ΚΗΠΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ, ΕΚΔ. ΥΨΙΛΟΝ, ΑΘΗΝΑ 1995

Το απόσπασμα αυτό είναι το τελευταίο πού επιλέγω τουλάχιστον απ τον Ελύτη.. Οποιοσδήποτε θέλει να προσθέσει τον λόγο κάποιου ποιητή είναι ευπρόσδεκτος.. (παράδειγμα)

«Και ο συνειρμών, συνειρμείτω»

Ως απάντηση στη «δημοσιογραφία» των ημερών ας δείξουμε εμείς στους «δημοσιογράφους» τι σημαίνει αλήθεια.. Ας δημοσιογραφήσουμε εμείς σχολιάζοντας την επικαιρότητα με δυο λόγια από ένα ποίημα, από μια κουβέντα κάποιου πού είδε τη ζωή μέσα από την τέχνη του λόγου..

(παράδειγμα..)

Και πάλι Ελύτης για την «εικονική» πραγματικότητα:
«Μα η πραγματικότητα είναι ψευδώνυμος. Όπου και όπως την τοποθετήσεις θα πάρει την στάση που σε βολεύει – εάν όχι απλώς μια όψη πειστική για το υπάρχον. Δεν έχει καμιά σχέση με την αλήθεια, που είναι η παραδοχή του κατά φύσιν υπάρχειν. Μ΄ άλλα λόγια, είναι σαν να έχεις δύο συζύγους. Η μία σε βοηθά να ζεις με το βρισκάμενο, η άλλη, εφόσον το επιτρέπουν οι συνθήκες, με το ιδεώδες. Το ένα το εύχεσαι, το άλλο το πράττεις».

Για την απληστία:

«Είμαι του ολίγου και του ακριβούς. Δεν υπήρξα ποτέ του τρίτου προσώπου. Τρέφομαι από το δ υ ς και το ε υ που κατά περίσταση προσφέρω. Αρνούμαι όμως τροφή στους χορτάτους που ζητούν ολοένα κι άλλη, κι άλλη πείνα».

Οδ. Ελύτης, Ο Κήπος με τις Αυταπάτες, εκδ. Υψιλον, Αθήνα 1995

Μεταφέρω ένα απόσπασμα που έστειλε η egournelou

“Είναι κανείς απο το μέρος της αθωότητας-”λευκορόφρος τη διάνοια” που λέει κι ο Ρωμανός-σε δύο περιπτώσεις: όταν δεν έχει φτάσει στο σημείο να υποψιαστεί καν το Μαύρο. κι όταν το έχει διατρέξει ως την έσχατη άκρη του, έτσι που να πατήσει απο το άλλο μέρος πάλι στο Λευκό..με πλήρη συνείδηση ότι όσα γνώρισε στο αναμεταξύ του είναι απολύτως άχρηστα”
Ο.Ελύτης “Η Μαγεία του Παπαδιαμάντη”, εκδόσεις Γνώση

Κάθε συμμετοχή είναι ευπρόσδεκτη. Οσοι δεν έχετε blog μπορείτε να αφήσετε το απόσπασμα στα σχόλια για να τα μεταφέρω. Οσοι διαθέτουν blogs να ανοίξουν αντίστοιχα πόστς. Aρκεί ο λόγος (οποιουδήποτε και όχι μόνο του Ελύτη) να μεταφέρεται πιστά και να αναφέρεται με ακρίβεια η πηγή και η έκδοση..

(τα κόκκινα γράμματα είναι δικά μου)

Για τις καταθέσεις στον ανακριτή:
«Μια στιγμή. Γιατί εδωπέρα έχει παρεμβληθεί ανάμεσα στον νόμιμο υποβολέα ένας άλλος, λιγότερο ίσως πονηρός ώστε να παίζει με τα λόγια και περισσότερο ευφυής, ώστε να προσαρμόζει τις φευγαλέες αλήθειες στην μία και μόνη πραγματικότητα. Και βέβαια εάν μοιάζουν μεταξύ τους ορισμένα λόγια σημαίνει πώς είναι από την ίδια οικογένεια, πως είναι συγγενείς. Οπόταν μια δράση με τα ίδια πρόσωπα και γύρω από την ίδια υπόθεση, θέλοντας και μη, αποκτά μιαν αληθοφάνεια πολύ πιο πειστική στο επίπεδο της πραγματικότητας».

Για την αλήθεια:
«Έχουμε τόσο πολύ τριφτεί πάνω στην κοινωνία και το κοινωνικό ψεύδος που και η πιο σημαντική αλήθεια, ευθέως διατυπωμένη, μοιάζει παραδοξολογία».

Για την αξιοπρέπεια:
«Υπάρχει ένας τρόπος να μπαινοβγαίνουμε στα καθημερινά γεγονότα, έτσι που το ρούχο μας να μην πιάνεται απ΄τα κλαδιά που απλώνει γύρω μας το συμφέρον΄ αυτό το επίμονο βήμα σημειωτόν πάνω στο θυμικό μας΄ η αφαίρεση ενός μικροτάτου ευτυχισμού που ο άνθρωπος φυλάγει στα πιο ασφαλή θησαυροφυλάκια της ιδιωτικής του ζωής».

«Και ο συνειρμών, συνειρμείτω»

ΟΔ. ΕΛΥΤΗΣ, Ο ΚΗΠΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ, ΕΚΔ. ΥΨΙΛΟΝ, ΑΘΗΝΑ 1995

ΦΩΤΟ: «Κοχύλι» κολάζ του Οδ. Ελύτη

ΣΗΜ: Τα κόκκινα γράμματα είναι δικά μου. Στην επόμενη ανάρτηση και πάλι Ελύτης με παρατηρήσεις για τη σύγχρονη ζωή μας..

Αρέσει σε %d bloggers: