Tag Archive: επιτροπεία


Λύσσαξε η καθεστωτική δημοσιογραφία. Άναψε και βρόντηξε, φόρεσε και την κουκούλα του καταδότη και δείχνει με το δάκτυλο εκείνους που αμαύρωσαν, όπως λέει, την εθνική εορτή και τους θεσμούς.. Δείχνει το μαθητή που μούντζωσε την εξέδρα, τους άλλους που γύρισαν με αποστροφή το κεφάλι τους, δείχνει τον πολίτη που τολμά να διαμαρτύρεται, να αγανακτεί και να οργίζεται.. Και όχι μόνο δείχνουν με το δάκτυλο, αλλά και ως άλλοι στρατοδίκες, απαιτούν επιμόνως από τους καλεσμένους τους στα τηλεπαράθυρα να «δηλώσουν», να «αποκηρύξουν», να «μετανοήσουν», να «καταδικάσουν» μετά βδελυγμίας τα «έκτροπα», όπως ονομάζουν κάθε ανθρώπινη αγανάκτηση και αντίδραση αυτών που τους «κουρέψανε» τη ζωή.. Μάλιστα είναι τέτοιος ο ζήλος των εντεταλμένων του ΜΕΓΚΑ που μέχρι και «φάλαγγα» στις πατούσες των καλεσμένων τους θα έκαναν για να τους αποσπάσουν μια «δήλωση»..

το θαρραλέο ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου 2011

Τώρα πια η αγανάκτηση απαγορεύεται αυστηρώς και εμφανώς! Οι καθεστωτικές δυνάμεις, πολιτικές και δημοσιογραφικές, επιτίθενται πια σε κάθε λαϊκή αγανάκτηση και την χαρακτηρίζουν ως δολερή, αντιπατριωτική και αντεθνική γιατί στις μεν απεργίες και κινητοποιήσεις η αγανάκτηση αμαυρώνει την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό, στις δε παρελάσεις αμαυρώνει τους θεσμούς!!

Καμία δημοσιογραφία σε Ευρώπη και Αμερική δεν σπεύδει και μάλιστα βασιλικότερη του βασιλέως, να χειραγωγήσει τον πολίτη με τέτοια επιχειρήματα όταν γίνονται αντίστοιχες κινητοποιήσεις και εις τα καλυτέρας των οικογενειών της πολιτισμένης Δύσης. Δεν έχουμε ακούσει ποτέ τους ξένους δημοσιογράφους να ισχυρίζονται ότι αμαυρώνεται η εικόνα της Γαλλίας, της Αγγλίας, της Γερμανίας στο εξωτερικό όταν διαμαρτύρονται οι συμπατριώτες τους. Καμία ευρωπαϊκή ή αμερικανική δημοσιογραφία δεν συμμετείχε ποτέ σε τέτοια εκστρατεία φόβου και ενοχής του πολίτη προκειμένου να του επιβληθούν μέτρα που του «κουρεύουν» τη ζωή..

Τώρα η καθεστωτική δημοσιογραφία συμμετέχει και στην εκστρατεία σωτηρίας των θεσμών(!).. Κυβερνητικά ανδρείκελα, πολιτικοί και στελέχη του καθεστώτος, υπάλληλοι της ξένης εποπτείας, υπερπατριώτες και ελληναράδες, δημοσιογράφοι και φανατικοί αρθρογράφοι του νεοφιλελευθερισμού λυσσάξανε να προασπίσουν τους θεσμούς! Να σώσουν τους θεσμούς αυτοί που αφοδεύουν καθημερινά πάνω τους, που έγραψαν κοινοβούλια, συντάγματα και ανθρώπινα δικαιώματα στα «τέτοια» τους, που οδήγησαν την χώρα στην ξένη εποπτεία. Να προασπίσει τους θεσμούς μια συνένοχη δημοσιογραφία που καταγγέλλει την βία των αγανακτισμένων πολιτών, αλλά συγκαλύπτει και συμμετέχει, σχολιάζοντας και αρθρογραφώντας, στην πρωτοφανή βία που ασκείται στην κοινωνία, στο αίμα που χύνεται των ανέργων, μισθωτών και συνταξιούχων, στο κούρεμα και στη λεηλασία της ανθρώπινης ζωής.. Να σώσουν τους θεσμούς αυτοί οι δημοσιογράφοι που καθημερινά δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να ιδιοποιούνται και να υποκαθιστούν προκλητικά τους θεσμούς αυτοδιοριζόμενοι σε ρόλους εισαγγελέα, δικαστή, γιατρού, δασκάλου, μπάτσου. Να σώσουν τους θεσμούς αυτοί που διαμορφώνουν καθημερινά ήθος και συνειδήσεις και όντας πιο διαπλεκόμενοι ακόμα και από τα ίδια τα αφεντικά τους, ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις υποκαθιστώντας κοινοβούλια και δημοκρατικές διαδικασίες..

Κατά τα άλλα, νομίζουν ότι έτσι θα αποκρύψουν και το ιστορικό γεγονός της 28ης Οκτωβρίου του 2011 ότι ο λαός δεν διαδήλωσε εναντίον των θεσμών, αλλά εναντίον της εξέδρας αυτών που καθημερινά με τη στάση τους καπηλεύονται, προδίδουν και αμαυρώνουν τους θεσμούς.. Ότι ο κόσμος την 28η Οκτωβρίου του 2011 ξαναείπε ΟΧΙ στην ξένη εποπτεία, τιμώντας έτσι με τον καλύτερο τρόπο και το ΟΧΙ του 40.

Ας το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν. Ο κόσμος που συγκεντρώθηκε στην κηδεία του Σεφέρη και τη μετέτρεψε σε ένα «έκτροπο» κατά της Χούντας, δεν αμαύρωσε την τελετή, ούτε τους θεσμούς, ούτε τη μνήμη του Σεφέρη, αλλά την Χούντα.. Σήμερα δεν έχουμε βεβαίως Χούντα αλλά είναι απολύτως βέβαιο ότι για καμία Χούντα δεν θα ήταν τόσο εύκολο να καταφέρει αυτά που κατάφερε η δημοκρατική μας κυβέρνηση σε βάρος της χώρας της και του λαού της. Με το ίδιο κίνητρο. Την διαβόητη «σωτηρία της πατρίδος».. Και πάντα με την συνεργασία μιας θλιβερής δημοσιογραφίας..

Μόνο που στην περίπτωση της Χούντας η τότε δημοσιογραφία εξαναγκάστηκε να την στηρίξει έχοντας πάνω της τις ερπύστριες και στον κρόταφο το πιστόλι.. Σήμερα, στην σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία μας, ποιος την εξαναγκάζει; Μήπως λοιπόν οι σημερινοί κουκουλοφόροι της ενημέρωσης είναι χίλιες φορές πιο άθλιοι και πουλημένοι; Γιατί τελικά δεν είναι μόνο το πολιτικό μας σύστημα σαθρό. Καμιά εξουσία και κανένα πολιτικό σύστημα δεν είναι άμοιρο της δημοσιογραφίας που «ελέγχει» και «ενημερώνει» και κανένα σαθρό πολιτικό σύστημα στον κόσμο δεν μπορεί να σταθεί αν δεν έχει και μια σαθρή δημοσιογραφία να το στηρίζει.. Εν ολίγοις, αν διαθέταμε μια δημοσιογραφία που απλώς έκανε την δουλειά της με στοιχειώδη επαγγελματική αξιοπρέπεια, είναι απολύτως βέβαιο πως δεν θα είχε καταντήσει έτσι ούτε η χώρα μας ούτε και η ζωή μας..

Οι πολίτες της Σαλονίκης και των άλλων πόλεων της χώρας τίμησαν σήμερα τους εθνικούς αγώνες αρνούμενοι να δεχτούν ότι το έθνος, οι θεσμοί και η ήρωες του ΟΧΙ εκπροσωπούνται από τα θλιβερά κυβερνητικά υποκείμενα και τους πάσης φύσεως γελοίους παρατρεχάμενους της ξένης «εποπτείας», πολιτικούς και δημοσιογράφους..

Ποιός δεν θα σέβονταν την παρέλαση αν ήταν αυτοί στις εξέδρες των επισήμων;;

Τα υποκείμενα αυτά χωρίς να έχουν καμία απολύτως δημοκρατική νομιμοποίηση και με απύθμενο θράσος και προκλητικότητα, αφού παράδωσαν και επισήμως την χώρα στους ξένους υπαλλήλους της αγοράς, αποπειράθηκαν εκ του πονηρού και πατώντας στις μύτες των ποδιών τους να διεισδύσουν στις εξέδρες των επισήμων ώστε να εκπροσωπήσουν αυτοί τους θεσμούς στους οποίους αποπατούν πάνω τους καθημερινά και ξεφτιλίζουν συνειδητά. Αποπειράθηκαν δηλαδή να ιδιοποιηθούν τους θεσμούς και την δόξα των ηρώων και αγωνιστών του ΟΧΙ και να αμαυρώσουν με την παρουσία τους την εθνική επέτειο..

Ευτυχώς όμως οι πολίτες αρνήθηκαν αυτήν την εθνική προσβολή. Αποφάσισαν να περιφρουρήσουν οι ίδιοι την τιμή των εθνικών τους αγώνων και ματαίωσαν την παρέλαση της ντροπής. Ταυτοχρόνως κατέστησαν σαφές στους πάντες ότι δεν αναγνωρίζουν αυτά τα υποκείμενα ως εκπροσώπους των θεσμών και του έθνους και ότι τιμούν τους ήρωες, αλλά χέζουν τα καθίκια..

Μετά το μεγάλο «yes» σε όλα της εντολοδόχου κυβερνήσεως μας στην σύγχρονη «εποπτεία» από τις δυνάμεις της «αγοράς», το μεγάλο «nο» είναι αποκλειστικά δικό μας και κανενός άλλου. Αυτό το ΟΧΙ σε κανέναν δεν το χαρίζουμε! Αυτό το ΟΧΙ δεν είναι επετειακό, δεν είναι της παρέλασης, δεν είναι του Μεταξά, δεν είναι του Γιωργάκη, δεν είναι του Βαγγέλη, δεν είναι του λαού, δεν είναι της πατρίδας! Ναι, δεν είναι ούτε καν αυτού του αόριστου και πούστη λαού που σαν κόκα κόλα πάει με όλα και εξυπηρετεί τους πάντες και τα πάντα, παράγοντες, συμφέροντα, κόμματα και εξουσίες. Αυτού του λαού που στο όνομα του γίνονται οι μεγαλύτερες ανομίες και τα μεγαλύτερα εγκλήματα της ιστορίας.. Και δεν είναι ούτε καν της πατρίδας, της αγνής παιδικής πατρίδας «των κάμπων και των άσπαρτων ψηλών βουνών», δηλαδή αυτής της πουτάνας πατρίδας των μεταξάδων και γιωργάκηδων, των μερκελέδων και σαρκοζήδων, των τραπεζιτών και τοκογλύφων..

Ποιός θα το φαντάζονταν ότι 150 χρόνια μετά την τουρκική «εποπτεία»,70 χρόνια μετά την γερμανική «εποπτεία» και 50 χρόνια μετά την Αμερικανική «εποπτεία» του σχεδίου Μάρσαλ, θα φτάναμε στη σημερινή «εποπτεία» της πολιτισμένης Ευρώπης όπου οι υπάλληλοι των «αγορών», που ουδείς τους εξέλεξε, ουδείς γνωρίζει το βιογραφικό τους, ουδείς γνωρίζει σε ποια αφεντικά αναφέρονται, θα «εποπτεύουν» την τύχη μας. Δηλαδή θα φροντίζουν για να ευημερούν οι «αγορές» υποτιμώντας και χρεοκοπώντας την κοινωνία και τους ανθρώπους. Αυτή είναι η σύγχρονη δημοκρατία της πολιτισμένης Ευρώπης! Απίστευτη κατάντια του πάλαι ποτέ μεγάλου ευρωπαϊκού πολιτισμού της Αρχαίας Ελλάδας, της Αναγέννησης, του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης που έφτασε στο σημείο να κάνει τους ανθρώπους ομόλογα και τα ομόλογα υπέρτατες αξίες του..

Τώρα εδώ που φτάσαμε, δεν είναι μόνο αλίμονο «σε αυτούς που δεν αγάπησαν ποτέ», όπως λέει και το λαϊκό άσμα, αλλά είναι τρείς φορές αλίμονο σε όλους εμάς που μάθαμε να λέμε «όχι» στον διπλανό μας που μας απλώνει ένα χέρι και μια αγκαλιά, ενώ είμαστε εντελώς ανίκανοι  να πούμε έστω και ένα ΟΧΙ μια φορά στη ζωή μας σε οποιαδήποτε εξουσία που καταχράται την αξιοπρέπεια μας στη δουλειά, στο γραφείο, στο σπίτι μας..

Αυτό το ΟΧΙ λοιπόν κατά βάθος είναι ένα μεγάλο ΟΧΙ σε αυτόν τον απάνθρωπο πολιτισμό της αγοράς. Είναι ένα ΟΧΙ μόνο δικό μας και σε κανέναν δεν το χαρίζουμε. Δεν είναι το «όχι» των Μεταξάδων, των Γιωργάκηδων και κανενός πούστη λαού και καμιάς πουτάνας πατρίδας.. Είναι συγκεκριμένα το δικό σου και δικό μου ΟΧΙ, είναι μόνο για μένα και για σένα, για τους φίλους και τους αγαπημένους μας, έναν-έναν χωριστά και ονομαστικά, είναι και για τον διπλανό μας που μας απλώνει το χέρι.. Αυτοί συγκεκριμένα είναι η πατρίδα μας και καμιά άλλη πουτάνα πατρίδα δεν είναι δική μας. Η άλλη, είναι απλώς των άλλων και τους τη χαρίζουμε..

Αυτό το ΟΧΙ, το δικό μας ΟΧΙ, είναι η μοναδική οικονομική, πολιτική και κοινωνική λύση απέναντι στην πολύχρονη «εποπτεία» και κατοχή που μας περιμένει.. Είναι αυτό που υπαγορεύει η αξιοπρέπεια που μας απόμεινε. Σε τούτο τον πόλεμο η μόνη λύση πια και η μόνη αληθινή νίκη είναι η επανάκτηση των χαμένων εδαφών της αξιοπρέπειας μας. Είναι το ΟΧΙ που οφείλει να πει ο καθένας μας έστω και μια φορά στη ζωή του αν θέλει να ξεχωρίζει από τα ζώα..

Αρέσει σε %d bloggers: