Tag Archive: Ευρωπαϊκός πολιτισμός


Ψάχνουν για χουντικά «σταγονίδια» μέσα στον ελληνικό στρατό, μπας και ξεγελάσουν τον κόσμο και κατ αντιδιαστολή φανούν αυτοί ως δημοκράτες. Μπας και τον τρομοκρατήσουν και πάλι για το δήθεν χειρότερο, ενώ το χειρότερο ήδη το έχουν κάνει. Τα χουντικά «σταγονίδια» δεν είναι πια σταγονίδια. Είναι ένα τσουνάμι που πνίγει, όχι μόνο τη μικρή μας χώρα, αλλά και ολόκληρη την πάλαι ποτέ δημοκρατική και πολιτισμένη Ευρώπη..

Δεν είναι μοντάζ. Η καρπαζιά είναι αληθινή. Τη νιώθουμε όλοι μας άλλωστε..

Και δεν εννοώ αυτά τα γελοία «σταγονίδια» του Καρατζαφέρη που από ψώνια έγιναν υπουργοί και μας κυβερνούν χωρίς ουδείς να τους έχει εκλέξει γιαυτό το σκοπό.. Αλήθεια, πού να φαντάζονταν αυτός ο «σοφός» λαός ότι θα ψήφιζε Γιωργάκη και θα τούβγαινε Καρατζαφέρης; Η γελοιότητα της ελληνικής πραγματικότητας ξεπερνάει πια και την πιο καλπάζουσα φαντασία.. Δεν εννοώ λοιπόν αυτούς τους γελοίους. Ο φασισμός δεν είναι ιδεολογία αλλά νοοτροπία. Μια νοοτροπία που βρίσκεται οριζοντίως σε άτομα και φασιστικές συμπεριφορές σε όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα. Τα χουντικά και φασιστικά λοιπόν «σταγονίδια» βρίσκονται μέσα στο μυαλό και στη καρδιά όλων αυτών των σύγχρονων «εθνοσωτήρων» μας ντόπιων και ξένων, πολιτικών και τεχνοκρατών. Είναι αυτά τα «σταγονίδια» που τους κάνουν να πιστεύουν ως δημοκρατικό την κατάλυση της δημοκρατίας, ως ελεύθερο τον εκβιασμό και βιασμό του πολίτη και ως πατριωτικό την παράδοση της χώρας στα ξένα κέντρα αποφάσεων, έτσι για να .. «ηρεμήσουν οι αγορές» ρε γαμώτο.. Βεβαίως και ο δικτάτορας Παπαδόπουλος της επίσημης και απροκάλυπτης χούντας, δημοκράτης πίστευε ότι ήταν και αυτός, όπως και αυτοί οι δυο-τρείς λεβεντομαλάκες Ευέλπιδες που τραγούδησαν προχτές τον ύμνο της χούντας, για δημοκράτες περνούν τους εαυτούς τους..

Αλήθεια, πού να φαντάζονταν οι πατέρες του φιλελευθερισμού, ο Λόκ και ο Σμίθ, οι επαναστάτες του 1789 και οι μεγάλοι διαφωτιστές, ο Βολταίρος, ο Ρουσσώ και ο Καντ, οι σοσιαλιστές του 20ου αιώνα και όλοι αυτοί που έχυσαν το αίμα τους για μια ανθρώπινη κοινωνία, τέτοια ντροπή και κατάντια; Ότι, ύστερα από αιώνες αγώνων, δημοκρατικών κατακτήσεων και προόδου, ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός θα έφτασε σε τέτοια παρακμή ώστε κάποιες «αγορές», δηλαδή μια φούχτα διεθνών αλητών, τραπεζιτών και τοκογλύφων, θα κατέλυαν δημοκρατίες και εθνικές ανεξαρτησίες, θα έγραφαν συντάγματα και κοινοβούλια στα «τέτοια» τους, θα μετέτρεπαν τους εκλεγμένους του λαού σε κότες και δοσίλογους και θα αποφάσιζαν αυτοί για τις τύχες ολόκληρων κρατών και λαών; Πού να φαντάζονταν ότι θα έφταναν στο σημείο να διορίζονται θρασύτατα και απροσχημάτιστα ως κυβερνήτες και πρωθυπουργοί ακόμα και αυτοί οι ίδιοι οι υπεύθυνοι της κρίσης, δηλαδή οι ίδιες οι «αγορές»-τραπεζίτες;

Πού να φαντάζονταν ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης, Ο Κολοκοτρώνης και ο Ελύτης ότι η χώρα τους θα έφτανε να εκλιπαρεί για τη «δόση» της, την 1η , την 2η, την 6η, την 7η, και δεν έχει πάτο αυτή η δοσολογία; Που να φαντάζονταν ότι θα βρίσκονταν Γιωργάκηδες και δοσίλογες εξουσίες που, δήθεν για τη «δόση» μας θα έδιναν τα πάντα, όχι τα δικά τους, αλλά τα δικά μας, τον ιδρώτα μας, τις οικονομίες μας, τα όνειρα μας, ακόμα και την αξιοπρέπεια μας; Ήδη έχουμε αρχίσει να συμπεριφερόμαστε σαν στερημένα πρεζάκια με καταρρακωμένη την περηφάνια μας  και χιλιοτρυπημένο το ηθικό μας από τις ενέσεις των «δόσεων», ανίκανοι να αντιδράσουμε στην μεθοδευμένη καταστροφή της χώρας μας και στην χρεοκοπία του εαυτού μας και των αγαπημένων μας, ενώ η πιο συγκλονιστική είδηση των ημερών, που αποκρύπτει η καθεστωτική δημοσιογραφία, λέει πως κάποια άλλα δυστυχισμένα πρεζάκια, (ακόμα όχι εμείς) επιδιώκουν να κολλήσουν Έιτζ για να πάρουν το σχετικό επίδομα..

Ψάχνουν λοιπόν για χουντικά «σταγονίδια» στον ελληνικό στρατό, για να φανούν αυτοί ως δημοκράτες και να τρομοκρατήσουν τον κόσμο με το δήθεν χειρότερο, ενώ ήδη το χειρότερο το έχουν κάνει. Έχουν καταλύσει κάθε έννοια Δημοκρατίας σε ολόκληρη την Ευρώπη αρχίζοντας από τη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία. Αυτό που κάποτε γίνονταν με τις ερπύστριες σήμερα γίνεται με δηλώσεις στα μίντια.. Ζούμε μέρες για τις οποίες, αν δεν ντρεπόμαστε εμείς, θα ντρέπεται η ιστορία.. Και ας μη γελιούνται μερικοί αφελείς ότι έχουμε να κάνουμε με κάποια οικονομική κρίση. Έχουμε να κάνουμε με την πιο βαθειά παρακμή του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού. Με την επιβολή δηλαδή μιας βάρβαρης δικτατορίας της αγοράς η οποία θεωρεί φυσικό και λογικό να ευημερούν τα νομίσματα και να υποτιμώνται οι άνθρωποι και οι κοινωνίες τους. Φτάσαμε στο λυκαυγές της τρίτης χιλιετίας για να δούμε τους ανθρώπους να μετατρέπονται σε αριθμούς για χρηματιστηριακούς τζόγους και τις κοινωνίες σε αγέλες καταναλωτών και φορολογουμένων.. Ήδη ο κόσμος περπατά σκυφτός.. Σε λίγο θα περπατά στα τέσσερα και η ιστορία θα γράψει, οι μαλάκες αντέχουν σαν Έλληνες.. Έτσι για να «ηρεμήσουν οι αγορές» ρε γαμώτο..

Πώς φτάσαμε ως εδώ ρε αδέλφια; Ποιος το πιστεύει αυτό;

Ο πάλαι ποτέ κραταιός Ευρωπαϊκός Πολιτισμός, που ξεκίνησε από την Αρχαία Ελλάδα (μην επαίρεσαι, καμία σχέση με σένα μαλάκα Άδωνη και με σένα γελοίε Καρατζαφέρη) κι απ τα σκοτάδια του μεσαίωνα πέρασε στην Αναγέννηση, για να ενηλικιωθεί στο Διαφωτισμό και στην Γαλλική επανάσταση με οδηγό την ακλόνητη βεβαιότητα προς τη διαρκή πρόοδο της κοινωνίας και της ανθρωπότητας.. Ο Διαφωτισμός είναι η ενηλικίωση του ανθρώπου, είπε ο Κάντ, γιατί δεν πρόλαβε να δει το Άουσβιτς και το Νταχάου.. Τέλος πάντων, έτσι και αλλιώς οι λαοί της Ευρώπης έχυσαν ποταμούς αιμάτων για να περάσουν από τις μοναρχίες στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες και να διασφαλίσουν κάποια στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα και στοιχειώδη κοινωνική συνοχή και κοινωνική προστασία για όλους. Μόνο που και αυτές οι κοινοβουλευτικές δημοκρατίες τελικά δεν άργησαν να εκπέσουν σε «κοινοβουλευτικές δικτατορίες» όπως δικαίως τις αποκάλεσε ο Καστοριάδης, εφόσον τα κοινοβούλια, τους μόνους που δεν εκφράζουν πια είναι τους πολλούς που τα εκλέγουν..

σύγχρονη κυβέρνηση ενώ τρέχει να σώσει την πατρίδα..

Και ποιος το πιστεύει ρε αδέλφια ότι υπάρχει κι ακόμα πάρα κάτω; Από την «κοινοβουλευτική δικτατορία» φτάσαμε σήμερα στο πιο σάπιο πολιτικό σύστημα όλων των εποχών και στην σύγχρονη κοινοβουλευτική αθλιότητα όπου βουλευτές-πρόβατα, μαντρωμένοι στην κομματική πειθαρχία, καταπίνουν τις πορδές του αρχηγού και μιλάνε για δημοκρατία.. Όπου η εξαπάτηση έγινε επάγγελμα και η διαφθορά και η γελοιότητα καύχημα και καταξίωση..

Και ποιος το πιστεύει ρε αδέλφια ότι και από αυτόν τον πάτο υπάρχει και πιο κάτω; Ακόμα και το τελευταίο ίχνος δημοκρατίας που απόμεινε από την «κοινοβουλευτική δικτατορία» και την σύγχρονη κοινοβουλευτική αθλιότητα ήρθε να το σαρώσει και να το καθυποτάξει η επέλαση της αγοράς.. Βιώνουμε πλέον την δικτατορία της αγοράς. Τώρα πια αποφασίζουν μόνο οι «αγορές» και το υπέρτατο κριτήριο των πάντων είναι «να μην ανησυχήσουν οι αγορές».. «Να ηρεμήσουν οι αγορές», δηλαδή να μην ανησυχήσουν μια χούφτα διεθνείς αλήτες και τοκογλύφοι, κάποια καθίκια με γραβάτες που αποφασίζουν για τις τύχες ολόκληρων κρατών και λαών.. Τα συντάγματα γίνανε πια κουρελόχαρτα και τα κοινοβούλια αφοδευτήρια για γιάπηδες και μεγαλοαπατεώνες.. Ποια αιτήματα του Διαφωτισμού για ελευθερία, ισότητα και αδελφότητα φίλε μου Κάντ; Καλά εσύ έφυγες νωρίς.. Και εσύ φίλε Καστοριάδη.. Και δεν προλάβατε να δείτε τέτοια κατάπτωση του ευρωπαϊκού πολιτισμού και τέτοια υποτίμηση του ανθρώπου..

Δεν ξέρω φίλε μου Κάντ και φίλε Καστοριάδη πως θα χαρακτηρίζατε σήμερα ένα πολίτευμα σαν και αυτό το καθεστώς των Γιωργάκηδων και της Τρόικας όπου το τραγικό αναμιγνύεται με τη γελοιότητα, ενώ ο λαός, ταπεινωμένος και δυστυχισμένος όσο ποτέ άλλοτε, απολαμβάνει αυτήν την ιλαροτραγωδία σαν βραζιλιάνικη σαπουνόπερα βυθισμένος στον καναπέ του.. Πώς φτάσαμε ως εδώ ρε αδέλφια; Ποιος το πιστεύει; Δεν μπορεί.. Πρέπει να είναι ψέματα όλα αυτά.. Ένα μεγάλο πρωταπριλιάτικο ψέμα.. δεν εξηγείται αλλιώς..

Η είδηση είναι πραγματικά απίστευτη και αποκαλύπτει τα δύο άκρα του πολιτισμού μας. Τελικά οι μέρες αυτές αρκούν για τον ιστορικό του μέλλοντος για να του πουν όσα δεν τούπαν ολόκληρες δεκαετίες. Ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός έφτασε στην πιο ακραία κατάντια του ακριβώς στον τόπο από τον οποίο ξεκίνησε πριν από χιλιάδες χρόνια..

Τότε, θα γράφουν οι ιστορικοί, ήταν η εποχή της επέλασης των δυνάμεων της ασύδοτης αγοράς που κατάργησαν κάθε στοιχειώδη έννοια δημοκρατίας και ελευθερίας αφού μια φούχτα διεθνών αλητών με γραβάτες που αποκαλούνται «αγορές» αποφάσιζαν για τις τύχες ολόκληρων χωρών και των πολιτών τους, όχι κατακτώντας τους με σπαθιά ή πυραύλους, αλλά με δηλώσεις και κερδοσκοπικές κινήσεις.. Τότε, θα γράφουν, ήταν η εποχή της κατάντιας του Ευρωπαϊκού πολιτισμού αφού η γενική ηγεμονία ενός ατομικιστικού αμοραλισμού χωρίς όρια είχε μετατρέψει ακόμα και την αξία της ζωής σε αξία της αγοράς.. Αυτό λοιπόν είναι το ένα άκρο του σύγχρονου πολιτισμού μας που αφορά όλη την ανεπτυγμένη Δύση και αυτές τις μέρες εκδηλώνεται στην Ελλάδα με τον πιο κραυγαλέο και αδίστακτο τρόπο..

Στην Ελλάδα όμως υπάρχει και το άλλο άκρο της κατάντιας του πολιτισμού μας. Το υπουργικό συμβούλιο έφτασε στο σημείο να θεσμοθετήσει το ..δωράκι! Όπως γράφει το «ΒΗΜΑ»(07-03-2010) στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου ο Χ. Παμπούκης παρουσίασε τον κώδικα δεοντολογίας που συνέταξε για τους υπουργούς ο οποίος προβλέπει και διατάξεις για τα δωράκια των υπουργών: «Αντικείμενα εκτιμώμενης, σύμφωνα με την αγορά, αξίας άνω των 250 ευρώ επιστρέφονται χωρίς καθυστέρηση, εξαιρουμένων όσων ανταλλάσσονται στο πλαίσιο των διεθνών σχέσεων της χώρας. Δώρα των οποίων η επιστροφή είναι για οποιονδήποτε λόγο δυσχερής, εκποιούνται στην ετήσια αγορά, τα έσοδα της οποίας εισφέρονται υπέρ του Ταμείου Κοινωνικής Αλληλεγγύης». Με δυο λόγια, οι υπουργοί εφ΄ εξής δικαιούνται και δια νόμου δωράκια μόνο κάτω των 250 ευρώ!

Ιδού λοιπόν ένα δείγμα του ευρωπαϊκού και συνάμα ελληνικού πολιτισμού που έφτασε στο σημείο ώστε να χρειαστεί υπενθύμιση, ακόμα και σε υπουργούς, μέχρι ποιου σημείου επιτρέπεται το δωράκι (!!) Ύστερα από δύο περίπου δεκαετίες, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου «δρομολόγησε» την επίσημη λαμογιά λέγοντας εκείνο το περιβόητο ..ας κάνει και ένα δωράκι στον εαυτό του αλλά όχι και τόσα πολλά.. σήμερα ο γιος του Γιώργος Παπανδρέου, όχι μόνο ..αντιστέκεται ..περήφανα στις «αγορές» επιβάλλοντας στον λαό πολλά περισσότερα από όσα αυτές του ζητούν, όπως ο ίδιος λέει, αλλά θεσμοποιεί πλέον και με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου μέχρι πού φτάνει το ..δωράκι προς τους υπουργούς του! Για να ξέρουν και οι «αγορές» ότι οι τιμές των ανθρώπων στην Ελλάδα, ακόμα και των υπουργών, έχουν πέσει πάρα πολύ χαμηλά..  Μόνο τα προϊόντα παραμένουν στα ράφια  ακατέβατα ακριβά.. Αθάνατος πασοκισμός, ή κατάντια ενός πολιτισμού σε όλο του το μεγαλείο;

Η κατάντια του σύγχρονου Ευρωπαϊκού Πολιτισμού παραπέμπει σε εποχές που θυμίζουν τρόμο..

Από την Ευρώπη των λαών στην Ευρώπη του μίσους

του Νίκου Ξυδάκη

Στο μετρό του Βερολίνου οι άστεγοι ζητούν ευγενικά 1,30 ευρώ για την εφημερίδα τους, το μόνο έσοδό τους, περιγράφει η απεσταλμένη της «Κ». Σε κάθε γωνιά της γερμανικής πρωτεύουσας θυμωμένοι νεόπτωχοι Γερμανοί βρίζουν τους πονηρούς Ελληνες, τους απατεώνες, που ζητάνε λεφτά από τους Γερμανούς, που τρώνε από τους φόρους τους, που τους έφεραν σε αυτά τα χάλια. Χάλια, πράγματι: 11,5 εκατομμύρια Γερμανοί ζουν με επιδόματα και έκτακτες επικουρήσεις από το κράτος, νεόπτωχοι. Ενας στους επτά ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Στη Γερμανία. Στη Βρετανία η ύφεση συνεχίζει ακάθεκτη, και οι στενεμένοι Βρετανοί αναθεματίζουν κι αυτοί τα PIΙGS, ακόμη κι αν το νησί τους ουδέποτε αισθάνθηκε ιδιαιτέρως ευρωπαϊκό.

Στη ζώνη των PIΙGS τα πράγματα δεν είναι καλύτερα, ασφαλώς. Η στεγαστική φούσκα παρασύρει τις τράπεζες στην Ισπανία, όπου ήδη 4,3 εκατομμύρια άνεργοι ζουν χωρίς μέλλον σε μια κοινωνία που στενάζει. Η Πορτογαλία λυγίζει. Και η Ελλάδα… Τα ζούμε.

Η φούσκα του greed capitalism μετασχηματίζει ταχύτατα την ήπειρο και την οιονεί οικονομική-πολιτική ένωση ελευθέρων κρατών, με τέτοια ένταση που καμιά συνθήκη και κανένα σύμφωνο κορυφής δεν μπόρεσε ποτέ να δράσει: Η Ευρώπη των λαών, αφού μετασχηματίστηκε σε Ευρώπη των αγορών, τώρα καταλήγει σε Ευρώπη της απόγνωσης και του μίσους. Του μίσους, κυρίως.

Ο αλαφιασμένος, έντρομος, πτωχευμένος λαός μετατρέπεται εύκολα σε αγριεμένο όχλο, που αναζητεί στόχους και εξιλαστήρια θύματα. Ο ξεπεσμένος νοικοκύρης, ο άνεργος εργατοτεχνίτης, ο χρεωμένος καταστηματάρχης, το νεόπτωχο στέλεχος, άνθρωποι ματαιωμένοι και ξεγελασμένοι, άνθρωποι χωρίς ελπίδα, άνθρωποι που τους έκλεψαν το μέλλον, θα αφεθούν στη μόνη οδό που απομένει, την ολισθηρή: την οδό του μίσους και της μισαλλοδοξίας.

Το ευκολότερο για τον αναγκεμένο είναι να βρεί έναν υποδέεστερο, έναν μακρινό, έναν άλλο, για να του φορτώσει τη δεινή του μοίρα. Ο Γερμανός αναθεματίζει τον πονηρό Ελληνα, τον κλέφτη Μεσογειακό, τον αλλόθρησκο Αραβα και Τούρκο· ο Ελληνας ξαναβρίσκει τν καχυποψία του για τον πρώην Ναζί, τον βαφτίζει εσαεί Ναζί· οι Ολλανδοί θυμούνται κάτι δυσάρεστο για τους Ελληνες, οι Ελληνες μποϊκοτάρουν τα ολλανδικά γαλακτοκομικά· οι Ισπανοί βρίζουν τους Γερμανούς για τη στεγαστική τους φούσκα, κ.ο.κ. Ο,τι οικοδομήθηκε με κόπο και οραματισμό, πάνω στα ερείπια και τις στάχτες του τρομερού Β’ Πολέμου, από ηγέτες που είχαν ζήσει και τους δύο πολέμους του 20ού αιώνα, ό,τι χτίστηκε ως Ενωμένη Ευρώπη των λαών, για να ξορκιστεί ο πόλεμος, για να δημιουργηθεί άξονας φιλίας μεταξύ των εχθρών, τώρα απειλείται.

Απειλείται για πολλούς λόγους, αλλά κυρίως διότι οι πολιτικές ηγεσίες πρόδωσαν τους λαούς τους και εκχώρησαν την εξουσία και την κυριαρχία σε εξωπολιτικές δυνάμεις, σε δυνάμεις χωρίς πολιτική νομιμοποίηση και χωρίς ιστορική ευθύνη. Ισως φαίνεται απλοϊκό, αλλά αυτό συνέβη τον τελευταίο καιρό με την περιπέτεια της Ελλάδας, των PIIGS και της ευρωζώνης: οίκοι και funds, υπάλληλοι και τεχνοκράτες αποφαίνονται για τις τύχες λαών και κοινωνιών, υπαγορεύουν πολιτικούς σχεδιασμούς σε σαστισμένες ή υποταγμένες κυβερνήσεις. Η αποσάθρωση, η φτώχεια, η βία, η εξαθλίωση δεν περιλαμβάνονται σε αυτούς τους σχεδιασμούς, ή περιλαμβάνονται σαν παράπλευρες απώλειες.

Σαν να ζούμε δυστοπικά μια μεταμοντέρνα Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Στη στάχτη του πολέμου, της ανεργίας και της φτώχειας βλασταίνουν τα άνθη του κακού. Στη στάχτη της ματαίωσης, της νέας φτώχειας, της ανεργίας, της ανομίας, του κυνισμού, θα ξαναβλαστήσουν άνθη του κακού. Αυτή τη δυσοίωνη Ευρώπη τη βλέπουμε πια πλάι μας. Παραδοσιακές αστικές συνοικίες των Αθηνών παραδίδονται στο μίσος και το έγκλημα. Μετά το πολυλάλητο ιστορικό κέντρο, μετά τις πλατείες της πρέζας και της επαιτείας, μετά τον Αγιο Παντελεήμονα και την Πλατεία Αττικής των μαχών και των συγκρούσεων, τώρα η Πατησίων, η Πλατεία Αμερικής, η Κυψέλη, ιστορικές κοιτίδες του μεταπολεμικού μικροαστισμού, γεύονται το φόβο, τη βία, την γκετοποίηση, την εγκατάλειψη.

Την ίδια στιγμή, μια σαστισμένη κυβέρνηση σύρεται από περικοπή σε πάγωμα, ολοταχώς προς την πιο βαθιά, μακρά ύφεση, χωρίς κανένα σχέδιο ανάκαμψης, χωρίς στρατηγική. Και κάτι φαιδροί πολιτικάντηδες απειλούν τη Γερμανία με μποϊκοτάζ των προϊόντων της. Ακυβέρνητη χώρα ενώπιον σωρού ερειπίων, σε μια Ευρώπη των ξένων, του μίσους.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας δεν είναι οικονομικό το πρόβλημα.. Ζούμε ιστορικές στιγμές απίστευτης κατάντιας του ακμαιότερου πολιτισμού που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης και του οποίου είμαστε μέλος.. Απίστευτο και όμως αληθινό. Έφτασε ο πολιτισμός μας στο σημείο να κυβερνούν τον κόσμο μια φούχτα καθίκια με γραβάτες που αποκαλούνται «αγορές».. Ποτέ δε γονάτιζαν έτσι συστήματα διακυβέρνησης και ολόκληρα κράτη μπροστά στις κερδοσκοπικές κινήσεις μερικών αλητών και αγοραίων τεχνοκρατών..

Η δύναμη του ατόμου στην απόλυτη κορύφωση της.. Η ανάδειξη της ατομικότητας, που ευνόησε ο Διαφωτισμός και οδήγησε στο πέρασμα από το μεσαίωνα στη νεωτερικότητα, δεν οδήγησε μόνο στην ελευθερία και ανάπτυξη του ατόμου αλλά εξελίχτηκε και στις πιο ακραίες και χυδαίες ατομικιστικές μορφές της οι οποίες πλέον έχουν κατισχύσει επί όλων των άλλων. Δεν έχει καταργηθεί μόνο η εθνική ανεξαρτησία. Η δικτατορία της αγοράς  κατάργησε ουσιαστικά και κάθε στοιχειώδη δυνατότητα επιλογής, δηλαδή ελευθερίας κάθε φτωχού και αδύναμου πολίτη ακόμα και κράτους. Ο Διαφωτισμός και τα συνθήματα της Γαλλικής επανάστασης για ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα, που φώτισαν τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό δεν έχουν πια καμιά αξία μπροστά στην επέλαση των αξιών της αγοράς. Τόσοι αγώνες και αίμα για δημοκρατία και ελευθερία για να γίνει η ζωή μας μια αξία της αγοράς και αυτό είναι η μέγιστη κατάντια του σύγχρονου Ευρωπαϊκού πολιτισμού. Ενός πολιτισμού που ξεκίνησε παίρνοντας φως απ την Ελλάδα για να δοκιμαστεί ύστερα από χιλιάδες χρόνια πάλι στην Ελλάδα..

Η κατάντια λοιπόν δεν είναι οικονομική αλλά πρωτίστως βαθύτατα πολιτιστική.  Όταν υποχωρεί ο πολιτισμός, όταν δηλαδή υποχωρούν οι αξίες που στηρίζουν τον άνθρωπο και την κοινωνία και επικρατεί η παντελώς ανεξέλεγκτη αγορά, τότε κάθε κρίση είναι αυτονόητη συνέπεια. Το οικονομικό αδιέξοδο είναι απλώς απόρροια της ηγεμονίας των αξιών της αγοράς επί ενός ολόκληρου πολιτισμού και στο πλαίσιο αυτό η Ελλάδα βιώνει επιπλέον και τον δικό της καημό. Η εμπορικές, ανταγωνιστικές και ατομικιστικές αξίες, έθρεψαν τη διαφθορά και τη λαμογιά και ισοπέδωσαν κάθε μορφή κοινωνικής συνείδησης και δημοσίου συμφέροντος. Με πρωταγωνιστές τους ίδιους τους εκλεγμένους εκπροσώπους του λαού, άρπαξαν, λεηλάτησαν τον πλούτο της χώρας, εξαπάτησαν, αδιαφόρησαν, κοίταξαν μόνο την πάρτη τους και οδήγησαν τη χώρα στην χρεοκοπία. Τώρα πια βρισκόμαστε ενώπιον της μεγαλύτερης κοινωνικής αδικίας στην ιστορία του ελληνικού έθνους. Αυτοί που δεν έφταιξαν είναι πάλι αυτοί που πληρώνουν..

Και δεν είναι τόσο το γεγονός ότι τα μέτρα οδηγούν κατ ευθείαν στο βούλιαγμα της οικονομικής ύφεσης.. Δεν πονάει τόσο η απώλεια ενός μισθού όσο η χαμένη μας αξιοπρέπεια που κείτεται βυθισμένη στους καναπέδες μας. Ο απλός λαός, λέει ο πρωθυπουργός, τον παρακαλάει για να προσφέρει το μισθό του ώστε να σωθεί η χώρα! Δυστυχώς πιστεύω στην αλήθεια που κρύβει αυτό το χονδροειδές ψέμα. Δεν έχουν ισοπεδωθεί μόνο συνειδήσεις αλλά και κάθε αίσθηση αδικίας και ικανότητας αντίστασης πολιτικής και κοινωνικής. Δεν είναι μόνο το ξεπούλημα μιας υποτιθέμενης σοσιαλιστικής κυβέρνησης. Είναι και η ανικανότητα της αριστεράς να προσφέρει ένα αξιόπιστο όραμα ενισχύοντας έτσι την παθητικότητα και την αίσθηση της ματαιότητας. Μια γενική κακομοιριά βουλιάζει στους καναπέδες μπροστά στην τηλεόραση. Σήμερα η Ελλάδα σκύβει το κεφάλι σαν το βουνό που γονάτισε και μαζί της και ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός.. Να βγούμε στους δρόμους.. Όχι γιατί έτσι θα πάρουν τα μέτρα πίσω.. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει.. Αλλά για να μειώσουμε κάπως την ντροπή και να νιώσουμε λίγη αξιοπρέπεια..

Αρέσει σε %d bloggers: