Tag Archive: Κείμενα αναγνωστών


«Κάθε ημέρα χάνουμε και ένα πολύτιμο στοιχείο της επανάστασης» (Σαμίρ Ελ Γιουζέφ)

(ένα κείμενο που μου έστειλε η Ευγενία Ηλιοπούλου και το δημοσιεύω ευχαρίστως)

Οι πολιτικοί μας ξεκουράστηκαν  για λίγο, μετά τις ευρωεκλογές, και τώρα ξανά μανά συνεχίζουν την «ανοδική» πορεία τους. Οι ακούραστοι και οι τυχεροί αλλάξανε λίγο στόχους. Κάνανε ένα πολιτικό κοκτέιλ (μείγμα  γαλάζιου και πράσινου ρεύματος ρίχνοντας και ροζ κόκκους) και…ετοιμάζουν βαλίτσες για Βρυξέλλες. Άλλοι, που δεν τα κατάφεραν, δεν ανησυχούν. Έχουνε μέλλον επειδή στην ελληνική πολιτική σκηνή υπάρχει πάντα η δεύτερη φορά. Η δεύτερη ευκαιρία. Κυριαρχεί μία άτυπη αμνησία που θα ξάφνιαζε οποιονδήποτε εκεί, έξω στην Ευρώπη.

Ο κύριος Χ ή Ψ με ηχηρό πολιτικό όνομα, βρέθηκε για μία στιγμή στο μάτι του κυκλώνα με τρανταχτές αποδείξεις της διαφθοράς και της ενοχής του. Γίνεται γνωστός, με την κακή έννοια της λέξεως, σε όλη την χώρα και αναγκαστικά αποσύρεται για λίγους μήνες. Από την δημόσια ζωή. Απομακρύνεται για χρόνια αλλά σίγουρα όχι για πάντα .Δεν θα παραιτηθεί .Δεν έχει την αξιοπρέπεια κι ούτε την αυτογνωσία των βρετανών συναδέλφων του. Θα ξαναβγεί στην πολιτική σκηνή. «Επαναστατεί», παλεύει για την ελευθερία και την ανεξαρτησία του έθνους. Ξαναχτυπά την πόρτα της πολιτικής με λάβαρο την δόξα και το χρήμα. Εφοδιάζεται με φρεσκαρισμένα συνθήματα. Μοστράρει καινούργιο πολιτικό λούκ σίγουρος ότι τω δικαιούται. Τα πάντα θα  ανοίξουν και θα είναι  προσιτά φτάνει να αφήσει το ήθος σπίτι του. Χωρίς καμία αίσθηση ντροπής ή ενοχής θα  ξαναποκτήσει όνομα, τίτλους και προνόμια.

Και αν σε αυτόν βρίσκεις μία δικαιολογία, στα ανοιχτά μυαλά που, ενώ δηλώνουν αριστεροί ξεχάσανε τι σημαίνει επανάσταση τι έχεις να πεις; Δέκα αριστεροί από πέντε χωριά δεν βγάλανε μία κοινή γραμμή. Γέμισαν το μάτι μας με προοδευτικές ρητορείες ενώ υπηρέτησαν πολύ πιο πεζά συμφέροντα. Ποιος θα αναλάβει τις ευθύνες των εκλογικών ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ; Για τι ξεθώριασαν τα ιδανικά της επανάστασης; Η πτωτική τάση  ενόχλησε τους φίλους και τους οπαδούς! Πόση αντικειμενικότητα χρειάζεσαι για να κατανοήσεις το λάθος στους χειρισμούς των
δεκεμβριανών επεισοδίων στο κέντρο της Αθήνας; Για τι δεν παραδέχονται τις άστοχες επιλογές ηγετικών μορφών;

Ή ασάφεια του αριστερού επαναστατικού χώρου δικαιολογεί την παρείσφρηση τρομοκρατικών επαναστατικών κινημάτων; Ενώ λειτουργούν σαν κοινοί εγκληματίες, με ποιο δικαίωμα δηλώνουν οι ΣΕΧΤΑ επαναστάτες; Ουδέποτε ένας αριστερός αυτοπροσδιορίζεται και αυτοχαρακτηρίζεται ως «σέχτα»! Κρύβονται κάτω από την ασπίδα της Αριστεράς ενώ, με βάση τις διακηρύξεις και κυρίως τις πράξεις τους, είναι απορριπτέοι! Πιο πολύ πείθουν σαν ψυχασθενείς σε λανθάνουσα μορφή παρά σαν εκπρόσωποι του λαϊκού επαναστατικού κινήματος. Σήμερα έχουν ξεφτιλιστεί τόσο πολύ οι έννοιες επαναστατικής λαϊκής εξέγερσης  που καλύτερα είναι να σιωπούν μερικοί που δηλώνουν αριστεροί.

Η επανάσταση του 1821 είχε ηρωικούς στόχους, συγκέντρωσε όλη την αφοσίωση του λαού και την προσοχή των ιστορικών. Η Φιλόμουσος Εταιρεία,(1814)έθετε σαν πρώτο στόχο την πνευματική ανύψωση του γένους των Ελλήνων (συγκέντρωση πόρων για ίδρυση σχολείων στην Ελλάδα, επάνδρωσή τους με φωτισμένους δασκάλους, υποτροφίες για σπουδές νέων στο εξωτερικό κλπ.) Η Φιλική Εταιρεία (1814),αποσκοπούσε στην ίδρυση ανεξάρτητου κράτους και στην παραχώρηση αυτονομίας. Την αποτελούσαν φλογεροί πατριώτες, ριζοσπαστικά μέλη της (μικρο)αστικής τάξης, πολλοί λόγιοι, φοιτητές, έμποροι, οικονομικά ισχυροί Έλληνες της διασποράς και ιδίως πολλοί οικονομικά και πολιτικά ισχυροί, ιεράρχες, στρατιωτικά ισχυροί. Οι επιφανείς «Ήρωες του 21″ τιμήθηκαν με πλήθος ανδριάντων και μνημείων ενώ τα ονόματά τους τιμούν πλατείες και δρόμους όλων των ελληνικών πόλεων ακόμη και στην αλλοδαπή. Πώς θα νοιώθανε αν έβλεπαν τους τωρινούς «επαναστάτες»; Πόση πίκρα θα πλημμύριζε την καρδιά τους αν έβλεπαν τα χάλια της τωρινής ελληνικής κοινωνίας και την κατάντια των πολιτικών ανδρών της;

ΕΥΓΕΝΙΑ  ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

Πανελλαδικές εξετάσεις και το θέμα ανήκει στην κατηγορία των σούπερ sos,  εφόσον είναι παγκοσμίως επίκαιρο λόγω οικονομικής κρίσης. Απαντώ λοιπόν στο ζήτημα με ένα θαυμάσιο σχόλιο που μου έστειλε η Κάσση Κρουστάλλη.

«..Αν σήμερα δεν έχεις να πεις και δυο λόγια για τη φτώχεια δεν είσαι trendy.. Δεν είσαι in πώς το λένε.. Τα λόγια για τη φτώχεια έγιναν πια μόδα και φοριούνται επιδεικτικά από τα golden boys και girls της tv και φυσικά πρωτίστως απ τους πολιτικούς.. Χυδαίοι και βολεμένοι και παντελώς αναίσθητοι, απευθύνονται σε ανθρώπους που ο μοναδικός τους πλούτος είναι η ψήφος τους και το κοντρόλ της τηλεθέασης, αλλά και αυτά, έτσι όπως τα χρησιμοποιούν, όχι μόνο δεν κερδίζουν αλλά και καταδικάζουν περισσότερο τους εαυτούς τους..

Αλλά τελικά υπάρχει φτώχεια; Ποιοι είναι αυτοί οι λεγόμενοι φτωχοί;  Μήπως είναι όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς επειδή ακόμα πηγαίνουμε στα μπουζούκια; Μήπως είναι όλες οι άλλες χώρες εκτός απ τη δική μας επειδή ακόμα η Ελλάδα «αναστενάζει» χορεύοντας τσιφτετέλι στα γήπεδα και στα «πρωινάδικα»;

kathimerinotitaΑλήθεια, ξέρουν όλοι αυτοί οι άθλιοι βολεμένοι τι σημαίνει να μπαίνεις στο λεωφορείο -το οποίο περίμενες 45 λεπτά- μαζί με άλλους 100 και να είσαι μία ώρα όρθιος.. Να αργείς στη δουλειά σου και να σε προσβάλουν, αφού ποσώς τους νοιάζει το αργοπορημένο λεωφορείο.. Να δουλεύεις 10 ώρες +2 να πας και να έρθεις και να αμείβεσαι με 700 ευρώ (όσα μια επώνυμη τσάντα).. Να γυρνάς να πάρεις το παιδί σου για το οποίο πληρώνεις τα 400 ευρώ από τα 700 γιατί πρέπει να πάει παιδικό σταθμό.. Να αγοράζεις 5 φέτες ζαμπόν και 5 τυρί και να νιώθεις ότι πλέον είσαι η γενιά του τόστ.. Να κάθεσαι μπροστά από τη 40 ιντσών τηλεόραση σου (την οποία έχεις πάρει με δόσεις που ξεκινούν το 2043) αποχαυνωμένος αλλά και «ηδονιζόμενος» με το σούπερ μηχάνημα που αγόρασες..  Να πηγαίνεις το παιδί σου στις σπασμένες κούνιες με ντεκόρ τσιγάρα και σύριγγες.. Να αγοράζεις μπλουζάκια από επώνυμη αλυσίδα παιχνιδιών που η αξία τους δεν ξεπερνά τα 5 ευρώ.. Να υπόσχεσαι στο παιδί σου ότι θα είστε περισσότερες ώρες μαζί το Σαββατοκύριακο (άσχετα αν καταλήγεις και πάλι να δουλεύεις).. Να κοιμάσαι με ενοχές στη μία τη νύχτα γιατί δεν πρόλαβες να βάλεις όλες αυτές τις κρέμες που σου προτείνουν στην TV και γιατί δεν μπόρεσες ούτε και τη σχέση σου να ικανοποιήσεις.. Κι όταν σπανίως «βγαίνεις» και χαλάς 100 ευρώ, ύστερα να τα βάζεις με τον εαυτό σου που βγήκες απ το σπίτι.. Αυτό δεν είναι φτώχεια;

Οι επιστήμονες λένε ότι η φτώχεια είναι σχετική γιατί είναι συγκρίσιμο μέγεθος. Ένας πλούσιος στην Αθήνα μπορεί να είναι φτωχός στο Μπέβερλι Χίλς και επομένως εγώ να είμαι ζάπλουτη στην Αφρική.. Χαχαχα.. Τελικά μήπως δεν είμαστε εμείς οι φτωχοί, αλλά φτωχή είναι η μίζερη και άθλια καθημερινότητα μας που την κάνουν ακόμα χειρότερη όλοι αυτοί οι αυτοί οι trendy που μας λυπούνται;..»

Κάσση Κρουστάλλη

Μερικές φορές, όπως σήμερα που μοσχοβολάει ο Μάης του αγώνα και του έρωτα, νιώθουμε ότι για το ξεπέρασμα της κρίσης είναι περισσότερο απαραίτητα κάποια ανθρώπινα μέτρα παρά οικονομικά.. Τέτοια «μέτρα» προτείνει η Τίνα Καν από την Κρήτη που μου έστειλε τα πάρα κάτω λόγια:

Πρωτομαγιά..

Πρωτομαγιά..

«Όλα διαφαίνονται κατηφή και μαύρα, ή μάλλον εμείς αρχίσαμε να βλέπουμε πλέον πιο καθαρά τα αποτελέσματα όλης αυτής της ασυδοσίας που μας διέπει χρόνια τώρα; Είχαμε χάσει τη ταυτότητα μας και τον προορισμό μας. Ζούσαμε για να δανειζόμαστε και να αγοράζουμε, να μας πουλάνε και να αγοράζουμε ο,τι δε μπορούσε η ζωή σε συναίσθημα να μας καλύψει. Ήμασταν ένα αέναο shopping therapy με καμιά ουσιαστική γιατρειά. Αντιθέτως ολοένα και πιο βαθειά βουτούσαμε στο βούρκο της ανελέητης και αδυσώπητης χρηματοπίστωσης και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε χωρίς να ξέρουμε πια αν υπάρχει γυρισμός ή τι μέλλει γενέσθαι.

Ανησυχώ. Η καθημερινότητα μας προετοιμάζει το αύριο των παιδιών μας. Αποφεύγουμε τα απλά έστω ατοπήματα για την καταστροφή του πλανήτη μας, ή είμαστε ευαισθητοποιημένοι μόνο στη θεωρία, χωρίς να χαλάμε τη ζαχαρένια μας για να κάνουμε πράξη αυτά που οφείλουμε; Χρειάζεται αλλαγή σε όλα για να νιώσουμε τη μυρωδιά του Μάη και της άνοιξης. Αλλαγή κυρίως στο σύστημα που χωλαίνει. Στο τρόπο και ρυθμό ζωής. Στις αξίες που χάθηκαν. Στην ζωή που μας ρουφάει στην καθημερινότητα και στη μάχη για επιβίωση και αποπληρωμή δανείων και καρτών χάνοντας το ουσιαστικό και το ωραίο της. Ξεχνάμε να χαζέψουμε το χρώμα του ουρανού, να μυρίσουμε ένα λουλούδι, να χαμογελάσουμε σε ένα παιδί, να κλείσουμε τα μάτια και να αφουγκραστούμε τον άνεμο, να τον αφήσουμε να χαϊδέψει το πρόσωπο μας, να αγγίξουμε κι εμείς τον άλλο στη πλάτη με νόημα και συναίσθηση και να του πούμε: Πως είσαι σήμερα;
Αλήθεια εσείς πραγματικά πως είστε σήμερα;»

Τίνα Καν.

Πραγματικά αυτά τα δύο χαρακτηριστικά εναλλάσσονται και διαδέχονται -καθημερινά- αστραπιαία το ένα το άλλο…πώς έχουμε καταφέρει να περνάμε από την πλήρη σύγχυση, βιασύνη που αγγίζει τα όρια της τρέλας, το διαρκή αγώνα -και κατά μία έννοια την ακατάπαυστη μανία- για να φτάσουμε κάπου που τις περισσότερες φορές δεν έχουμε καν προσδιορίσει μέσα μας στην ουδετερότητα, σε μια πραγματικότητα που μας αφήνει αδιάφορους με μόνη επιλογή να αποδεχόμαστε την ανία της ρουτίνας. Είναι, ίσως, εκπληκτικά τρομακτική η συνειδητοποίηση της προσκόλλησης μας σε μια κινούμενη άμμο που δεν μας αφήνει πολλά περιθώρια επιλογών….είτε δράσεις, είτε αποδεχθείς την κατάσταση -ή κατάντια- σου και μείνεις ακίνητος καταλήγεις στο ίδιο αποτέλεσμα. Άραγε, μπορούμε να κάνουμε την κοινωνία μας ακόμη χειρότερα από ότι ήδη την έχουμε κάνει; Οψόμεθα….ο άνθρωπος είναι ικανός για όλα! Το αποδεικνύει, άλλωστε, καθημερινά…ίσως να διαφαίνεται κάποια δόση απαισιοδοξίας αλλά πραγματικά δεν υπήρχε τέτοια προδιάθεση, αντιθέτως, με διακατέχει μια τάση θυμού για τον κόσμο που έχουμε φτιάξει όλοι μας και μια ώθηση να κάνουμε όποιες διορθωτικές κινήσεις μπορούμε ακόμα….είναι κρίμα αν σκεφτούμε πόσο χρόνο έχουμε για να χαρούμε, να ζήσουμε, να νιώσουμε τον κόσμο γύρω μας να αναλωνόμαστε στο να τον καταστρέφουμε…καταστρέφοντας εν τέλει τον ίδιο μας τον εαυτό….με όλο αυτό το καθημερινό τρέξιμο συχνά αποκλίνουμε από τους προσωπικούς μας στόχους και ουσιαστικά είναι σα να τρέχουμε ανάποδα σε διάδρομο…παραμένουμε στάσιμοι (με μόνο σύμμαχο την κόπωση, βέβαια!)…εν κατακλείδι ένα σλόγκαν μου έρχεται στο μυαλό ως απαραίτητη προτροπή των ημερών….»να μην ξεχάσω να
ζήσωωωωωωωωωωω»!!!!!!!

Λένα

Το κειμενάκι το  έστειλε με mail η αναγνώστρια μου η Λένα και το αναρτώ χωρίς σχόλια..

Αρέσει σε %d bloggers: