Tag Archive: Κουκουλοφόροι


Να λοιπόν τι θα πει καταστολή. Αν είχε απομείνει έστω και ένα μόνο δάκρυ για τον χαμό του Αλέξη που ανάβλυσε σε κάποια μάτια διαδηλωτών χωρίς την παρότρυνση των καναλιών, αν είχε απομείνει έστω και ένα μόνο κεράκι αναμμένο σε κάποια πορεία που δεν έγινε διαφημιστικό ντιζάιν, τότε η θρασύδειλη απόπειρα δολοφονίας του νεαρού αστυνομικού κατάφερε και το τελικό κτύπημα. Το δάκρυ νερώνεται σαν το κρασί, η φλόγα σβήνει, η αγανάκτηση καταναλώνεται ως είδος και η γενική απαξία διαποτίζει την κοινωνία. Αυτό θα πει καταστολή!

Λέω για το τελικό κτύπημα γιατί η καταστολή άρχισε πολύ νωρίτερα. Εδώ και ένα μήνα περίπου ζούμε μια πρωτοφανή ανάπτυξη των δυνάμεων της «προοδευτικής» καταστολής σε όλη τους την γκάμα. Μόλις η δίκαιη αγανάκτηση των νέων βγήκε στους δρόμους, με αφορμή την δολοφονία του Αλέξη, αμέσως «εξεγέρθηκαν» τα «κοράκια» για να την καπηλευτούν και να την πουλήσουν. Golden boys της TV, πρωϊνατζήδες και πανελίστριες, μόδιστροι και μοντέλα, κονδυλοφόροι και αδίστακτοι πολιτικοί.. Ένας «εξεγερμένος» επικοινωνιακός συρφετός ανακατεμένος αντικειμενικά με ένα σκυλολόι κωλοπαιδαράδων μπαχαλάκηδων και κουκουλοφόρων. Όλοι τους απέναντι και ενάντια στα κεράκια των διαδηλωτών που άναψαν για τον Αλέξη..

Οι φυλλάδες της λεγόμενης «μεγάλης προοδευτικής παράταξης» «εξεγέρθηκαν» και αυτές ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο.  Η «Ελευθεροτυπία» είδε τους πρωτοχρονιάτικους εμπρησμούς των κουκουλοφόρων ως την «εξέγερση» που συνεχίζεται μετά από ένα μήνα περίπου, ενώ όπως είναι γνωστό εδώ και πολύ καιρό βρίσκεται σε ανοιχτή γραμμή με τον Γιωτόπουλο.. Τα «Νέα», όπως σχολίασα στο προηγούμενο πόστ, ανέδειξαν ως αθρογράφο-αναλυτή της πολιτικής μας ζωής τον Κουφοντίνα. Η «Αυγή», στο νέο ημερολόγιο της, μας δείχνει το μέλλον με ντιζαϊνάτες φωτογραφίες κουκουλοφόρων.. Και όλα αυτά από την λεγόμενη «σοβαρή» δημοσιογραφία! Τι να πει κανείς για τον ανεκδιήγητο Τριανταφυλλόπουλο..

Σε ένα τέτοιο κλίμα που απουσιάζει κάθε αίσθηση του μέτρου και της σοβαρότητας, κάθε ίχνος κοινωνικής συνείδησης, ευθύνης και σοβαρής πολιτικής, σε ένα τέτοιο κλίμα όπου περισσεύει ο λαϊκισμός, η μαγκιά, η υποκρισία, η κακοήθεια και η πολιτική αλητεία, σιγά που θα έλειπαν απ το χορό και οι επαγγελματίες.. Από τα μίντια και τον κωλοπαιδισμό των κουκουλοφόρων περάσαμε στην καθαρή τρομοκρατία. Στη λεγόμενη «νέα γενιά» αρρωστημένων δολοφόνων που αποφασίσουν με τη «δημοκρατία» του καλάσνικοφ για το καλό του «λαού» και τις ζωές των ανθρώπων! Τι να σου κάνει και το τελευταίο δάκρυ, το τελευταίο κεράκι και η τελευταία αγανάκτηση; Είδε ο εαυτός την ίδια του την αγανάκτηση να ξεφτιλίζεται, την σιχάθηκε και βυθίστηκε στον καναπέ του..

Από την άλλη οι επίσημες δυνάμεις της καταστολής, δηλαδή οι εντεταλμένες κρατικές δυνάμεις και ιδιαιτέρως η μπατσαρία, έχοντας λάβει, από μια ανίκανη και κουτοπόνηρη παραδοσιακή δεξιά που τρέμει μην κατηγορηθεί ως δεξιά, σαφείς εντολές απόστασης, παρακολουθούσαν παθητικά τις καταστροφές, το πλιάτσικο και την βάρβαρη καταπάτηση του πανεπιστημιακού ασύλου, χεσμένες και περδόμενες και αρκούντως τρομοκρατημένες. Ήρθαν τα πάνω κάτω αδέλφια! Η κρατική καταστολή δεν χρειάζεται πια.. Οι όποιες οξυμένες αντιθέσεις αμβλύνονται από την παρέμβαση της νέας «προοδευτικής» καταστολής. Τώρα την αγανάκτηση που δημιουργούν οι αντιλαϊκές κυβερνήσεις την καταστέλλουν οι αντιπολιτεύσεις, αυτές που έτσι κι αλλιώς συμπαρατάσσονται αντικειμενικά μέσα στο ίδιο κλίμα με τους νταβατζήδες και τους εμπόρους των μίντια, τους κουκουλοφόρους και τους τρομοκράτες παλαιάς ή νέας γενιάς..

Συγχαρητήρια κε Παντελή Καψή για την επιλογή σας! Ως διευθυντής εκφράσατε με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο την «εξέγερση» της εφημερίδας σας που εκπροσωπεί τη «μεγάλη δημοκρατική παράταξη» του τόπου. Φιλοξενήσατε το κορυφαίο πρότυπο «εξεγερμένου» παλιάς γενιάς για να διαφωτίσει τους αναγνώστες σας για την «αυθόρμητη αντιπαράθεση με το σύστημα». Έναν άρρωστο δολοφόνο  που αποφάσιζε με την «δημοκρατία» του πιστολιού για το καλό του λαού και τις ζωές των ανθρώπων!

Μια ερώτηση μόνο. Το γεγονός ότι δεν έχετε παραιτηθεί ακόμα, σημαίνει ότι είστε παντελώς αναίσθητος, ότι έχετε χάσει κάθε αίσθηση του μέτρου, της υπευθυνότητας και σοβαρότητας που απαιτεί η θέση σας, ή μήπως μπροστά στη λύσσα σας να διορίζετε εσείς και το συγκρότημα που εκπροσωπείτε τις κυβερνήσεις αυτού του τόπου, θα αναμένουμε να φιλοξενήσετε και κάποιον αρθρογράφο από την σύγχρονη και «αυθορμήτως εξεγερμένη» «νέα γενιά» τρομοκρατών, τώρα που είναι και αυτή στα «πάνω»  της;

Το άρθρο του Δημήτρη Κουφοντίνα με τίτλο  «Η αυθόρμητη αντιπαράθεση με το σύστημα» ΕΔΩ

Παρακολουθώ τους διάφορους «εντεταλμένους» της δημοσιογραφίας να προσπαθούν να παίξουν ρόλους που δεν τους πάνε με τίποτα και μου φαίνονται τόσο θλιβεροί και γελοίοι. Δεν είναι μόνο κακοί δημοσιογράφοι αλλά και κάκιστοι ηθοποιοί. Έβαλαν και αυτοί τις «κουκούλες» τους, είτε γιατί τους αναγκάζουν τα αφεντικά τους, είτε η τηλεθέαση και παριστάνουν τους εξεγερμένους!

Οι πιο τραγικές περιπτώσεις είναι εκείνες που μια «ανώτερη δύναμη», του αφεντικού δηλαδή, επεμβαίνει αιφνιδίως και φέρνει τα πάνω κάτω! Γιατί εδώ που τα λέμε μεταξύ μας δεν είναι και τόσο εύκολο να είσαι υποχρεωμένος να ακολουθήσεις μια «γραμμή» κόντρα σε ότι υποστήριζες μέχρι τώρα, επειδή για τον άλφα ή βήτα λόγο το «γύρισε» ξαφνικά το αφεντικό σου. Η ξεφτίλα μπροστά στο κοινό σου είναι μαθηματικώς βεβαιωμένη, ασχέτως αν δεν το καταλαβαίνεις γιατί και πάλι έγινες βασιλικότερος του βασιλέως..

Πάρτε για παράδειγμα τον ΑΛΦΑ και τον ΣΚΑΙ που είχαν πάρει την στροφή πολύ πριν ακόμα δολοφονηθεί το παιδί. Από τότε που ο Κοντομηνάς τα τσούγκρισε με την κυβέρνηση και ..εντάχτηκε και αυτός στη «μεγάλη προοδευτική παράταξη», ο Βλάχος και ο Αυτιάς είναι να τους κλαίς. Μόνο ο Βερύκιος εξακολουθεί να προσφέρει άφθονο γέλιο διατηρώντας τον ίδιο ρόλο..

Στο συγκρότημα του Αλαφούζου εξελίσσεται μια τραγωδία του Αισχύλου. Πώς ο άνθρωπος υποκύπτει διαρκώς στη μοίρα του αφεντικού του. Μόλις ο αρχηγός τάσπασε με τη κυβέρνηση, κλαθμός και οδυρμός στα παρασκήνια. Εκεί που τους έβαζε και φυτεύανε δεντράκια τώρα τους βάζει να τα βλέπουν όλα πράσινα.. Μέχρι και ο Πάσχος Μανδραβέλης, ο ηρωικός υμνητής της «ελεύθερης αγοράς», έβαλε «κουκούλα» και εξεγέρθηκε, όχι φυσικά εναντίον της αγοράς αλλά εναντίον της ανίκανης κυβέρνησης. Ο «πολύς» και κορυφαίος ξερόλας Μπάμπης Παπαδημητρίου προκαλεί θυμηδία, ενώ ο κακομοίρης ο Πορτοσάλτε τραυλίζει κανονικά..

Εν τω μεταξύ οι αγώνες των εξεγερμένων στα κανάλια συνεχίζονται. Εξεγερμένες Τατιάνες, Δρούζες, πανελίστες, μοντέλα, μόδιστροι, αστρολόγες, χαρτορίχτρες, όλοι στον αγώνα προτάσσοντας τα βυζιά τους.. Εναρμονίστηκαν στο «πνεύμα των ημερών» και μη μου πείτε ότι αυτό το «πνεύμα» είναι χριστουγεννιάτικο.. Φόρεσαν τις «κουκούλες» τους και ο καθένας δίνει την δική του παράσταση ενώ όλοι μαζί συγκροτούν ένα γελοίο θίασο που σου γυρίζει τα άντερα. Τρίζουν τα κόκαλα του δολοφονημένου παιδιού απ την υποκρισία του απάνω κόσμου. Αν τόξερε ότι θα εξελίσσονταν έτσι τα πράγματα θα αρνιόταν να πεθάνει..

ceb3cf81ceb7ceb3cebfcf81cf8ccf80cebfcf85cebbcebfcf82

Δηλώνω ένοχος και εγώ..

Δηλώνω ένοχος και εγώ και αρνούμαι να συμμετάσχω στην καπηλεία και στο γενικό πλιάτσικο που έχουν στήσει γύρω από το νεκρό παιδί οι κατ εξακολούθηση «γνωστοί-γνωστότατοι» παράγοντες της πολιτικής και κοινωνικής ζωής που βρήκαν άλλη μια ευκαιρία να κάνουν επενδύσεις με το αίμα του παιδιού και την αγανάκτηση του κόσμου.. Αρνούμαι να συνταχτώ με τα golden boys της tv που φόρεσαν πάλι την προβιά του επαναστάτη για να πουλήσουν το θέαμα των αγανακτισμένων..

Τελικά ομολογώ ότι ύστερα από το κάψιμο και την λεηλασία της Αθήνας βρίσκομαι σε πλήρη σύγχυση. Ειλικρινά δεν ξέρω αν το μεγαλύτερο κακό προέρχεται από τους λεγόμενους «γνωστούς άγνωστους» ή τους «γνωστούς γνωστότατους» που κάθε φορά λυμαίνονται την εξουσία και τον δημόσιο βίο της χώρας..

Δηλώνω ένοχος και εγώ για το φόνο του παιδιού..

Δεν έχω τίποτα άλλο να πω.. Απλώς να μεταφέρω  ένα ποίημα που έγραψε και μου έστειλε για την περίσταση ο καλός δημοσιογράφος και ποιητής Γιώργος Δουατζής προσυπογράφοντας το μήνυμα του.

Το Μικρό Αγόρι                                               Αθήνα 8 Δεκεμβρίου 2008

Ξέρω, θα πεις,

ποιός νοιάζεται για τη θλίψη σου

και πόσο έχει δικαίωμα να θλίβεται ένας συνεργός;

Διότι το ξέρω κι εγώ

ότι η σφαίρα που σκότωσε το μικρό αγόρι

έχει ένα μόριο από τον εαυτό μου.

Ναι, είναι το ένα δεκάκις εκατομμυριοστό,

αλλά αυτό δεν αναιρεί τη δολοφονική τροχιά του

ούτε την ευθύνη μου.

Είναι το μόριο που γέννησε

η ανοχή μου στην προϊούσα σήψη.

Είναι το μόριο που δημιούργησε

η ελλειμματική μου αντίσταση στην αδράνεια

την οποία επιζητούσαν για να οικοδομήσουν

τον κτηνώδη κόσμο τους.

Είναι το μόριο που υπήρξε από την αδυναμία μου

να πολεμήσω τα κυρίαρχα όπλα τους,

το φόβο και την ανασφάλεια.

Είναι το μόριο που οικοδόμησε αυτό το περιβάλλον,

του οποίου δημιουργήματα είναι οι θύτες,

τα θύματα σημερινά κι αυριανά,

τα μικρά αγόρια και κορίτσια,

οι χιλιάδες άνεργοι, οι αδύναμοι,

οι μη έχοντες, μη περιθαλπόμενοι,

οι γέροντες, οι άρρωστοι, οι ανασφαλείς,

οι καταθλιπτικοί, οι ανεχόμενοι

και κυρίως απέλπιδες.

Μην αναρωτηθείς τι ζητούν αυτά

τα πανέμορφα παιδιά στους δρόμους

τώρα που δεν έχουν νόημα συγνώμες

και ενοχικά βουρκωμένα μάτια.

Άκουσα παιδικές φωνές σε ώριμα τραγούδια

σαρωτικά που διαπερνούν τη θλίψη.

Οι γροθιές διεκδίκησης

οι ανάσες ζωογόνες

οι δρόμοι φωτεινοί

και κυρίως ανθρώπινοι.

Και μη με συμπονέσεις.

Απλά πάρε τα λόγια μου στο δισάκι σου

κι εξαργύρωσε την πείρα μου

στους αγώνες των αυριανών ημερών.

Γιώργος Δουατζής

Αρέσει σε %d bloggers: