Tag Archive: Λαζόπουλος.


Μετά τη ρατσιστική βία, τις δολοφονίες μεταναστών, την αντιποίηση αρχής, τα τάγματα εφόδου, το πλιάτσικο σε μαγαζιά μεταναστών και τις άλλες δραστηριότητες της Χρυσής Αυγής, τώρα η εγκληματική αυτή οργάνωση των «εγέρθητων» μοιράζει και πιστοποιητικά δημοκρατικότητας..

Ήδη στα μέσα ενημέρωσης και στα τηλεοπτικά παραθύρια, συνωστίζονται διάφοροι νόμιμοι πολιτικοί απατεώνες και παραλαμβάνουν τα πιστοποιητικά τους, δήθεν για να καταγγείλουν την Χρυσή Αυγή, αλλά στην πραγματικότητα για να εξομοιώσουν τη βία και τους τραμπουκισμούς των φασιστών με την δίκαιη λαϊκή αγανάκτηση των πολιτών εναντίον των μέτρων που τους εξαθλιώνουν, καταστρέφουν την κοινωνία  και ξεπουλάνε τη χώρα τους..

-Θυμάστε, λένε αυτοί οι νόμιμοι απατεώνες, τότε που φωνάζαμε να μην ρίχνετε γιαούρτια στον Πάγκαλο, να μην διαμαρτύρεστε αλλά να εκδηλώνετε τη διαφωνία στην εξαθλίωση σας με την παράθεση απογευματινών τέιων και τη διοργάνωση φιλανθρωπικών εκδηλώσεων; Ιδού το αποτέλεσμα. Η βία της αριστεράς επεκτείνεται και θρέφει τη Χρυσή Αυγή (!)

Ούτε λίγο ούτε πολύ δηλαδή τα άτομα αυτά εξομοιώνουν την δίκαιη λαϊκή αγανάκτηση και αποδοκιμασία με τη φασιστική βία, επιρρίπτουν τις ευθύνες στην αριστερά και έτσι παραλαμβάνουν και το πιστοποιητικό δημοκρατικότητας τους, εφόσον παρουσιάζονται και ως αντιστασιακοί, όχι φυσικά στην Τρόικα και στους ξένους επικυρίαρχους, αλλά στους γελοίους «εγέρθητους» της Χρυσής Αυγής και στον φύρερ Μιχαλολιάκο!!!!

Από τη μια δηλαδή ψηφίζουν την κατάργηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών του λαού, την εξαθλίωση των πολιτών και το ξεπούλημα της χώρας και από την άλλη νομίζουν ότι θα λάβουν πιστοποιητικό δημοκρατικότητας καλύπτοντας το χαώδες έλλειμμα της αξιοπιστίας τους με επικοινωνιακές δηλώσεις κατά της Χρυσής Αυγής! Γνωστό το ήθος τους. Μέχρι πριν λίγα χρόνια ακόμα, νόμιμα λαμόγια και επιφανείς διεφθαρμένοι και απατεώνες της πολιτικής και της κοινωνίας, αλλά και εντεταλμένοι κονδυλοφόροι των μίντια, δεν έχαναν την ευκαιρία να αποδοκιμάσουν κάποια δήλωση εκείνου του φουκαρά της ιστορίας, του τέως βασιλιά, του επονομαζόμενου και Κοκού, για να κρύψουν το ελεεινό τους πρόσωπο και να λάβουν και πιστοποιητικό δημοκρατικότητας..

Και δεν είναι τυχαίο ότι η συντριπτική πλειονότητα όλων αυτών των ατόμων είναι οπαδοί του πασοκισμού δηλαδή της ιδεολογίας αυτής που βρίσκεται πάνω και πέρα από τα κόμματα, ακόμα και από το ίδιο το πασοκ, και στην οποία ανήκει εμφανώς και ο κύριος Νίκος Μπίστης και ας το παίζει προσφάτως και ΔΗΜΑΡ. Αυτός ο δημοκράτης κύριος, εγκαλώντας τον Λαζόπουλο κατηγορεί την αριστερά ότι εξέθρεψαν το τέρας της Χρυσής Αυγής και ότι δεν το εξέθρεψαν τα μνημόνια, η πολιτική αναξιοπιστία και απάτη, η ανεργία, η εξαθλίωση και η κοινωνική καταστροφή που ο ίδιος υποστήριξε και ενέκρινε με την ψήφο του..

Ο άνθρωπος αυτός λοιπόν αδυνατεί να κάνει και τον πιο απλό διαχωρισμό που ακόμα και ένα νήπιο θα κατάφερνε με κλειστά τα μάτια. Να διαχωρίσει την σφαλιάρα ενός «εγέρθητου» Χρυσαυγίτη σε έναν μετανάστη, από την σφαλιάρα ενός αγανακτισμένου πολίτη στον ίδιο τον κύριο Μπίστη και στους ομοίους του και να καταλάβει ότι η πρώτη είναι βία, ρατσισμός και φασισμός, αλλά η δεύτερη είναι δείγμα υγείας μιας κοινωνίας που δεν το βάζει κάτω και αντιστέκεται και αντιδρά δίκαια και ανθρώπινα στον εξανδραποδισμό της..

ΣΗΜ: Ολόκληρο το άρθρο του κου Μπίστη ΕΔΩ

Τον τελευταίο καιρό ζούμε μια πρωτοφανή προπαγανδιστική επιδρομή από το σύνολο σχεδόν των μεγάλων μίντια της χώρας.. Με πρωταγωνιστή την διαπλεκόμενη δημοσιογραφία το σύνολο σχεδόν των δημοσιογράφων της επίσημης ενημέρωσης έχουν επιδοθεί σε μια τιτάνια προσπάθεια να πείσουν αυτόν τον τραγικό πραγματικά ελληνικό λαό να δεχτεί, όχι μόνο τα πιο κοινωνικώς άδικα μέτρα στην ιστορία του τόπου καθώς και την «τελική λύση» του ΔΝΤ, αλλά να είναι και περήφανος γιατί όλα αυτά αποτελούν διεθνείς νίκες του  μεγάλου πιστολέρο και κωπηλάτη Γιώργου..

Κι αν η προπαγάνδα για τα μέτρα έχει και μια βάση, δεδομένου ότι πράγματι η χώρα βρίσκεται σε τραγική κατάσταση, όμως τα επικοινωνιακά κόλπα του Μαξίμου που προσπαθούν να εμφανίσουν τον Γιώργο, τη μια έως πιστολέρο που ακουμπάει το σαρανταπεντάρι στο τραπέζι και χέζονται πάνω τους οι «αγορές» και την άλλη ως κωπηλάτη που με τους καλογυμνασμένους (ομολογουμένως) ώμους του τραβάει το κουπί μιας ολόκληρης χώρας μόνος του, έχουν ξεπεράσει τα όρια της γελοιότητας..

Κάθε εμφάνιση του Γιώργου στο εξωτερικό αποτελεί πια και μια περήφανη νίκη του ελληνικού λαού.. Νίκησε στην πρώτη συνάντηση με τη Μέρκελ και τον Σαρκοζί, νίκησε στη συνάντηση με τον Ομπάμα, νίκησε με την απόφαση των Βρυξελών για την ένταξη μας στο ΔΝΤ.. και επειδή μετά από κάθε νίκη πέφτουν ακόμα πιο άγριες και βαριές οι σφαλιάρες της πραγματικότητας, η θλιβερή επίσημη δημοσιογραφία του τόπου κάθε φορά τρέχει και δεν φτάνει για να εξηγήσει τις σφαλιάρες, την συνεχή άνοδο των διαβόητων σπρέντ και των επιτοκίων, να ομολογήσει αυτά που απέκρυψε για τις αποφάσεις των Βρυξελών, εν ολίγοις να εξηγήσει το μοναδικό στα παγκόσμια χρονικά φαινόμενο, πώς συμβαίνει μετά από κάθε νίκη να ..χάνουμε ακόμα πιο οικτρά..(!!)

Σε ένα τέτοιο γενικό κλίμα όπου η νεοφιλελεύθερη πολιτική, που υποτίθεται ότι είναι η μόνη που μπορεί να σώσει τη χώρα, παντρεύει πλέον αρμονικά τον πασοκισμό με το καρατζαφερισμό, την εξαπάτηση με την γελοιότητα και βάλε, καταντήσαμε τελικά να αποτελεί τη μοναδική διαφορετική φωνή μέσα σε όλα τα μεγάλα και επίσημα μίντια της χώρας, του έντυπου και ηλεκτρονικού λόγου, ο Λαζόπουλος! Αν κάποιος διαθέτει έναν στοιχειώδη νου και μπορεί να αντέξει δυο-τρείς αλήθειες, ανατρέχει πλέον στην περιθωριακή ενημέρωση από ορισμένα (προσοχή όχι όλα) μπλόγκς και στον Λαζόπουλο.. Δεν είναι τυχαίο που το διαβόητο ΕΣΡ (Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο) τον εγκαλεί και πάλι για προσβολή του προσώπου του πρωθυπουργού..(!)

Για τον Λαζόπουλο έχω γράψει πολλές φορές.. Για τον απροκάλυπτο λαϊκισμό του, το γλείψιμο στη νεολαία και την παιδαριώδη σκέψη του πως οτιδήποτε νεαρότερο σε ηλικία είναι και προοδευτικότερο και επαναστατικότερο, κλπ.. κλπ.. Οφείλω όμως να παραδεχτώ ότι τελικά τούτες τις μέρες η φωνή του Λαζόπουλου αποτελεί μια πολιτική όαση στην έρημο της διαπλεκόμενης δημοσιογραφίας, ένα μοναδικό βήμα κριτικής και αμφισβήτησης, μια φωνή αντίστασης που, σε τελευταία ανάλυση, σώζει και τα δημοκρατικά προσχήματα και αποκρύπτει κάπως τα καθεστωτικά χαρακτηριστικά της εγχώριας ενημέρωσης..

Λικνίζοντας το κορμί της σαν κάμπια το πιο γελοίο νούμερο- παρουσιάστρια της ελληνικής τηλοψίας επισκέφτηκε κατ εντολήν του δημιουργού της Σταμάτη Μαλέλη το μπλόκο των αγροτών στην Φθιώτιδα.. Εκεί χαριεντίστηκε με τους αγρότες, («τι ωραία μάτια που έχεις αγροτούλη μου») και με κινήσεις κάμπιας αναρριχήθηκε σε ένα τρακτέρ.. Τελικά η γελοιοποίηση είναι η καλύτερη μέθοδος καταστολής των ανεπιθύμητων κινητοποιήσεων και αυτό το καταλαβαίνουν οι πάντες εκτός από τους ίδιους τους κινητοποιηθέντες οι οποίοι χαχάνιζαν εν πλήρη στύση.. (θα πρέπει κανείς να είναι απίστευτα λιγούρης και στερημένος για να «φτιάχνεται» με αυτήν την κάμπια)

Τελικά εκτός από τον Μαλέλη η Πετρούλα αρέσει και στο Ραδιοτηλεοπτικό..

Στην τηλεοπτική δημοκρατία λοιπόν δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Αφού το Star κατόρθωσε να συμφιλιώσει την Τζούλια με τον πρώην της, γιατί να μη συντονίσει και τον ..διάλογο για το αγροτικό ζήτημα; Το ασήμαντο, το τίποτα, το γελοίο και το χυδαίο γιγαντώνονται στην τηλεόραση μας και αυτό δεν είναι φυσικά καινούργιο. Μόνο που πέρα από το γελοίο υπάρχει και το γελοιοδέστερο.. Λέω για τον καθωσπρεπισμό και πουριτανισμό του ΕΣΡ, του διαβόητου πια Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου δηλαδή, που επιμένει να βάζει πρόστιμα στις κακές ..λέξεις..(!) Πρόσφατα επέβαλε πρόστιμο 20.000 στο «Αλ Τσαντίρι Νιουζ». Το μήνυμα που εκπέμπει το ΕΣΡ είναι σαφές. Όχι στις κακές λέξεις, ναι στο χυδαίο και στο γελοίο, ναι στο φτηνό και στο τίποτα! Δεν μας έφτανε δηλαδή η κρίση στην οποία είναι βυθισμένη η χώρα, έχουμε από πάνω και την «κρίση» του ΕΣΡ, το κριτήριο δηλαδή με το οποίο υποτίθεται ότι «προστατεύει» τον φουκαριάρη τηλεθεατή..

Όσο για τον Λαζόπουλο θα μπορούσε κανείς να τον επικρίνει σε πολλά και ο γράφων τούτες τις γραμμές του έχει σούρει ουκ ολίγα.. Βεβαίως είναι κατανοητό ότι πρωτίστως ενοχλεί το πολιτικό του κήρυγμα αλλά τουλάχιστον αυτό έχει περισσότερη φαντασία από το ξύλινο κήρυγμα στο οποίο επιδίδονται καθημερινά και ανενδοίαστα οι δημοσιογράφοι της διαπλοκής.. Αντί λοιπόν να κατέβει η Πετρούλα απ τα τρακτέρ (ας μείνει εφόσον υπάρχει έστω και ένας μόνο άντρας στη χώρα που του λύνει το ..πρόβλημα) να κατέβουν καλύτερα απ τα τραχτέρ του καθωσπρεπισμού και της σοβαροφάνειας και από τις ερπύστριες της χοντρής μαλακίας τα μέλη του ΕΣΡ.. Είναι και αυτό ένα βήμα στην αντιμετώπιση της γενικής κρίσης που διέρχεται η χώρα..

Ξανακτύπησε ο Λαζόπουλος! Αυτή τη φορά όμως αποκαλύφθηκε η παιδαριώδης, ευθύγραμμη, ισοπεδωτική και επικίνδυνη σκέψη του σε όλο της το μεγαλείο. Παρά την τεράστια πρόοδο που έχει κάνει η ανθρώπινη σκέψη τα τελευταία τρεις χιλιάδες χρόνια, ο Λαζόπουλος παραμένει ανεπηρέαστος και εξακολουθεί να ερμηνεύει τα πολιτικά και κοινωνικά φαινόμενα στη βάση απλοϊκών και παιδαριωδών σχημάτων σκέψης του τύπου άσπρο-μαύρο, καλό-κακό. Για παράδειγμα έχουμε και λέμε εξ ορισμού:

makelioΜαθητές-φοιτητές=καλοί. Δάσκαλοι-Καθηγητές=κακοί.

Συνδικαλιστής=καλός. Επιχειρηματίας=κακός.

Πολιτική =κακή. ΣΥΡΙΖΑ πολιτική=καλή.

Νέος=καλός. Μεγάλος =κακός. Τσίπρας είναι νέος άρα είναι καλός, όπερ εδεδείξε! Έλα Λόλα πάρε μήλο άσε τόπι!

Μέχρι εδώ, πραγματικά κρατάμε όλοι τη κοιλιά μας από τα γέλια.. Όμως υπάρχουν και άλλα σχήματα σκέψης του Λαζόπουλου που κάθε άλλο παρά είναι για γέλια όπως το πιο ..βαθυστόχαστο και επαναστατικό του

Βία=Εξέγερση. Μη βία =Συντήρηση(!)

Τώρα τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται σοβαρά και επικίνδυνα γιατί ο Λαζόπουλος δεν είναι απλώς ένας άκρατος λαϊκιστής. Είναι φορέας εξουσίας και μάλιστα της πιο ισχυρής και ανεξέλεγκτης, της τηλεοπτικής. Επηρεάζει την κοινή γνώμη και πολύ περισσότερο τους νέους τους οποίους στην πραγματικότητα απλώς χρησιμοποιεί γιατί έχει τούς λόγους του. Προσπαθεί να ταυτίσει το προφίλ του με την κοινωνική αμφισβήτηση και την αντίσταση στο κατεστημένο! Το σχήμα σκέψης είναι και εδώ το ίδιο παιδαριώδες αλλά δυστυχώς επικοινωνιακά αποτελεσματικό. Νέος=Αμφισβήτηση. Λαζόπουλος υποστηρίζει νέους, άρα Λαζόπουλος αμφισβητεί σύστημα(!)  Εδώ τώρα όλοι, μαζί και ο Κοντομηνάς, κυλιόμαστε κάτω και προσπαθούμε να ανασάνουμε από τα γέλια.. Τούχει κάτσει για τα καλά του φουκαριάρη ότι δεν είναι απλώς ένας σύγχρονος Αριστοφάνης αλλά και ένας επαναστάτης Αριστοφάνης! (στην γελοία «ψηφοφορία» για τους «Μεγάλους Έλληνες» του Αλαφούζου «συναγωνίστηκε» με τον Αριστοφάνη και το δέχτηκε φυσικά χωρίς ίχνος ντροπής!) Μόνο που ο Αριστοφάνης σατίριζε τους πραγματικά ισχυρούς της εποχής του και όχι τα ψώνια και τους δυστυχισμένους της τηλεοπτικής μας ζωής. Το ότι ο Λαζόπουλος σατιρίζει και κάποιους πολιτικούς, αυτό φυσικά δεν είναι καινούργιο. Τουλάχιστον από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και μετά η επιθεώρηση έχει να επιδείξει αριστουργήματα πολιτικής σάτιρας..

Κάτω λοιπόν από τέτοιες ιδιοτέλειες και παιδαριώδη σχήματα σκέψης ερμήνευσε και το μακελειό στου Ρέντη από τον άρρωστο σπουδαστή-πιστολά. Γιατί άρρωστος ήταν ο αυτόχειρας και όχι επαναστάτης όπως τον παρουσίασε ο Λαζόπουλος. Ένας άρρωστος που βυθίστηκε στην πιο σκοτεινή πλευρά του εαυτού του όπου θα μπορούσαμε να βυθιστούμε όλοι μας. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην θέλει την καταξίωση και την αναγνώριση του. Αυτήν την καταξίωση και αναγνώριση που εισπράττουμε κυρίως μέσα από το βλέμμα του «άλλου». Όλοι μας ανεξαιρέτως, στον ένα ή στον άλλο βαθμό, επιδιώκουμε την αναγνώριση μας με τον άλφα ή βήτα τρόπο. Κάποιοι, ελάχιστοι ευτυχώς, φτάνουν στα άκρα και περνάνε στα σκοτεινά μονοπάτια της ψυχοπαθολογίας. Μπορούν και να εκδικηθούν και να σκοτώσουν για την αναγνώριση που δεν βρίσκουν, ακόμα και να αυτοκτονήσουν ως έσχατη πράξη καταξίωσης στα μάτια των «άλλων». Όπως γίνεται ιδιαιτέρως στην Αμερική, όπου η οπλοφορία διευκολύνει τέτοιες εκρήξεις βίας, αλλά και στη Γερμανία, Γαλλία, Φιλανδία, κλπ.  Πρόκειται σαφώς για ακραίες ψυχοπαθολογικές περιπτώσεις που συμβαίνουν και στις καλύτερες των οικογενειών όπως λέμε, ανεξαρτήτως πολιτικών συστημάτων, εποχών και πολιτισμών. Φυσικά τα φαινόμενα αυτά μπορούν να γίνουν πρότυπα μίμησης και να διαιωνιστούν μέσα από τα μίντια..

Αυτό ακριβώς κάνει ο Λαζόπουλος και κάτι χειρότερο. Προβάλει τον άρρωστο ως «θυμωμένο νέο» για το σύστημα και παρουσιάζει την βία της ανθρώπινης ψυχοπαθολογίας ως «εξέγερση». -Θα έχουμε και άλλα τέτοια, μας προειδοποιεί. Φυσικά και θα έχουμε όταν ανεύθυνοι και επικίνδυνοι λαϊκιστές σαν και σένα Λαζόπουλε προβάλουν τέτοιες ψυχοπαθολογικές συμπεριφορές ως επαναστατικές. Επόμενο δεν είναι, κάποιο άρρωστο παιδί να επιχειρήσει να καταξιωθεί με τον ίδιο τρόπο;

Από δω και στο εξής λοιπόν για κάθε τέτοιο πυροβολισμό, για κάθε τέτοια βία και μακελειό στην Ελλάδα, θα ξέρεις ότι είσαι ο ηθικός αυτουργός! Η επανάσταση δεν γίνεται με πορδές και μπάχαλο κε Λαζόπουλε υποκριτή! Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία. Θέλει αγώνα και θυσία όχι βόλεμα και εξουσία. Θέλει γνώση και αμφισβήτηση και προπαντός κριτική σκέψη και όχι ευθύγραμμη, ιδιοτελή και εμπαθή.. Δεν «ενοχλείς» έτσι το σύστημα κε Λαζόπουλε και το ξέρεις. Απλώς εγκληματείς!

Μπορεί να μην είναι γνωστά τα όρια της σάτιρας όμως είναι γνωστά τα όρια του ήθους.. Και το ήθος, στην εξουσία φαίνεται. Όταν καταλάβει κάποιος μια καρέκλα και έναν ρόλο, από διαχειριστής πολυκατοικίας έως υπουργός, όταν αναρριχηθεί στα ανώτατα κοινωνικά σκαλοπάτια, όταν γίνει πλούσιος και διάσημος.. Φυσικά και όταν αποκτήσει μεγάλη τηλεθέαση. Δεδομένου ότι τα ΜΜΕ δεν αποτελούν πλέον την τέταρτη εξουσία αλλά έχουν αναρριχηθεί στην πρώτη, άτομα με μεγάλη τηλεθέαση την οποία απέκτησαν δικαίως ή αδίκως δεν έχει σημασία, γίνονται έτσι και αλλιώς κομμάτια και φορείς αυτής της τηλεοπτικής εξουσίας.. Και τότε αποκαλύπτεται το ήθος τους!

Με δυο λόγια η επίθεση στην Ντενίση την ημέρα του γάμου της ήταν τουλάχιστον κατάχρηση εξουσίας. Να λοιπόν που όποιος ξεπερνά τα όρια του ήθους ξεπερνά και τα όρια της σάτιρας. Δηλαδή σάτιρα χωρίς ήθος δεν υπάρχει. Μπορεί να λέγεται κουτσομπολιό, κακία, εμπάθεια, κακοήθεια ή όπως αλλιώς θέλεις, αλλά τέχνη και σάτιρα ποτέ.. Και στην συγκεκριμένη περίπτωση της Ντενίση το μόνο που δεν έκανες κε Λαζόπουλε ήταν σάτιρα. Μπορείς δηλαδή να παρομοιάζεις σαν «τρένο» το υποκριτικό της ταλέντο και συμφωνώ μαζί σου, όχι όμως και να την κοροϊδεύεις ως «γριά νυφούλα» σε μια ανθρώπινη στιγμή της ζωής της..

Δεν λέω για την πολιτική κε Λαζόπουλε. Σε γενικές γραμμές καλά κάνεις και κτυπάς τον δικομματισμό. Μαζί σου! Μπορεί να μην κάνεις τέχνη, κάνεις όμως πολιτική. Άλλωστε η πολιτική σάτιρα είναι πολύ-πολύ πιο εύκολη από οποιοδήποτε άλλο είδος σάτιρας. Αν λαϊκίζεις κιόλας ασυστόλως, όπως εσύ, γίνεται ακόμα ευκολότερη.. Τσάμπα λεφτά.. Βεβαίως υπάρχουν και πάλι τα όρια της κοινής λογικής. Για παράδειγμα προκαλείς την κοινή νοημοσύνη όταν ο άκρατος λαϊκισμός σου σε κατάντησε να παρουσιάζεις τον συνδικαλιστή, τον φοιτητή και τον κουκουλοφόρο(!) ως συνώνυμο με το δίκιο, ενώ γνωρίζεις πολύ καλά ότι υπάρχει καλός και κακός συνδικαλισμός, καλοί αλλά και πονηροί φοιτητές και συνδικαλιστές, όπως υπάρχουν αγώνες και «αγώνες» οι οποίοι το μόνο που δεν υπηρετούν είναι αυτά για τα οποία υποτίθεται ότι αγωνίζονται! Εδώ μάλλον το παραχέζεις και συγκρατήσου λίγο γιατί παραβρώμισε.. Βάλε κανένα παμπεράκι γιατί δεν κατακτιέται έτσι ο τίτλος του ασυμβίβαστου καλλιτέχνη, ούτε και του καλλιτέχνη του λαού..

Και κάτι άλλο. Έχεις έναν τσάμπα θίασο στα «παράθυρα» σου που αποτελείται από διάφορα τηλεοπτικά «ψώνια», δυστυχισμένους και κατατρεγμένους, εμφανέστατες ψυχοπαθολογικές περιπτώσεις, που τους «εκμεταλλεύεσαι» τηλεοπτικά για να κάνεις το σώου σου σε βάρος τους. Εντάξει. Κάτω τα «ψώνια»! Ζήτω οι σοβαροί τους οποίους φυσικά αδυνατείς να σατιρίσεις. Όμως μια και αυτός ο τσάμπα θίασος ελαχιστοποιεί το κόστος της παραγωγής σου, δεν νομίζεις ότι απλώς το να μας ξαναδείχνεις τα «ψώνια» δεν αρκεί; Δεν νομίζεις ότι τουλάχιστον πρέπει να λες και κάτι πραγματικά πρωτότυπο και έξυπνο αντί να κάνεις τον έξυπνο ανάμεσα σε χαζούς; Η μονότονη επανάληψη, «πού ζούμε κυρία μου», «τί βλέπουμε κυρία μου» και «τί ακούμε κυρία μου», ούτε τέχνη είναι ούτε και πρωτοτυπία. Την βαριούνται ακόμα και τα νήπια.. Εν κατακλείδι κε Λαζόπουλε δεν είναι εύκολη η εξουσία. Η δε τηλεοπτική είναι ακόμα δυσκολότερη γιατί φαίνεται περισσότερο!

Μεθυσμένος από το πιοτό της τηλεθέασης, αλαζονικός και υπερόπτης, έχει απασφαλίσει τον λαϊκισμό του και όποιον πάρει ο χάρος.. Αυτή τη φορά όμως σκόνταψε στο ίδιο το λεγόμενο λαϊκό αίσθημα.. Στο ψευτοδίλημμα ποια ζωή είναι η πολυτιμότερη, του συνδικαλιστή πού κόβει το ρεύμα ή της άρρωστης που χωρίς ρεύμα δεν μπορεί να αναπνεύσει, τάχθηκε απερίφραστα υπέρ του συνδικαλιστή.. Αυτό δεν πρόκειται να του το συγχωρέσει ποτέ ο κόσμος. Πιάστηκε από τα τέσσερα στον ίδιο τον λαϊκισμό του..

Αν τώρα ο ίδιος σατίριζε τον εαυτόν του θα τον ρωτούσε: Για πες μας ρε μακάκα Λαζόπουλε, αν απεργούν οι εργαζόμενοι ενός οργανισμού που διαχειρίζεται τον αέρα που αναπνέουμε (κοντά είναι και αυτό έτσι όπως κατάντησε το περιβάλλον) θα πρέπει να μας τον κόψουν; Οι συνδικαλιστές της ΕΥΔΑΠ θα κόψουν το νερό που πίνουμε; Για πόσο; Για λίγο διάστημα ή για πολύ; Προφανώς και υπάρχουν όρια λοιπόν! Μόνο η μακακία δεν έχει όρια.. Κι όποιος δεν είναι ενθουσιασμένος και δεν πετάει απ τη χαρά του που του κόψανε το ρεύμα, σημαίνει ότι έχει κάνει συμφωνία με την κυβέρνηση; Τι ακούμε κυρία μου; Τι μακακία χωρίς σύνορα είναι αυτή; Και στο κάτω-κάτω δεν γνωρίζεις ρε μακάκα Λαζόπουλε ότι υπάρχει ένα είδος συνδικαλισμού ο οποίος το μόνο που δεν υπηρετεί είναι τα συμφέροντα των εργαζομένων πού υποτίθεται ότι εκπροσωπεί; Δεν έχεις ακούσει ποτέ σου για συντεχνίες, εργατοπατέρες και καριερίστες συνδικαλιστές που χρησιμοποιούν τους εργαζόμενους ως μέσον επίτευξης των σκοπών τους; Δεν είναι ακριβώς αυτοί οι ίδιοι συνδικαλισταράδες πού έχουν γλείψει και έχουν στηρίξει αυτές τις άθλιες καραδεξιές κυβερνήσεις του Πασόκ και της ΝΔ που είναι υπεύθυνες για ότι τραβάμε σήμερα;

Η ζωή και εκείνου που απεργεί και εκείνου που δεν απεργεί είναι το ίδιο πολύτιμη! Όμως οι απεργίες, πού όντως είναι το μόνο όπλο που διαθέτουν οι εργαζόμενοι, πρέπει να στρέφονται κατά των κέντρων εξουσίας που παίρνουν τις αποφάσεις και αυτά να πλήττουν (υπάρχουν πολλοί τρόποι γιαυτό) και όχι να υπηρετούν τα παιχνίδια των συνδικαλιστών με την εξουσία και στην πραγματικότητα να στρέφονται εναντίον της κοινωνίας.. Δεν κατέχει την εξουσία η κοινωνία.. Δεν είναι ο Κοντομηνάς η κοινωνία.. Οι απεργίες πρέπει να υπηρετούν μόνο τους εργαζόμενους και όχι διάφορες σκοπιμότητες πολιτικές, κομματικές, προσωπικές.. Αυτά τα ξέρει πολύ καλά ο Λαζόπουλος αλλά δυστυχώς γιαυτόν τα ξέρει και ο κόσμος γιατί τα ζει στο πετσί του. Έχει κακοπάθει από τους επαγγελματίες «αγωνιστές» και καταλαβαίνει, απ τη φάτσα τους και μόνο, ότι φοράνε λερωμένα σώβρακα..

Αυτήν την φορά λοιπόν δεν πρόκειται να συγχωρήσει τον λαϊκισμό του.. Γιατί, ό,τι και να λέει, κανέναν δεν πείθει ότι είναι πιο δημοκρατικό να εκλέγουν λίγοι φοιτητές τις πρυτανικές αρχές από το να τις εκλέγουν όλοι ανεξαιρέτως οι φοιτητές.. Το «νόμος είναι το δίκιο του συνδικαλιστή», δεν παραπέμπει ούτε στην πρόοδο, ούτε στην πραγματική αριστερά, αλλά μάλλον στον φασισμό και στον κορπορατισμό του Μουσολίνι..

Έχω ξαναγράψει για τον Λαζόπουλο και έχω αποτιμήσει θετικά τη δουλειά του..(βλέπε ΕΔΩ) Είπα όμως ότι αν κάτι τον αδικεί και μειώνει πραγματικά την όποια καλλιτεχνική του αξία, είναι ο αχαλίνωτος λαϊκισμός του.. Δυστυχώς διαπιστώνεται ότι η κάθε Τρίτη η κατάσταση χειροτερεύει. Λυπάμαι για την εξέλιξη του. Η σάτιρα του πλέον έχει αρχίσει και γίνεται εμφανώς «εντεταλμένη» και αυτό δεν συγχωρείται. Είπαμε να κάνει σάτιρα με «πορδές» και μακακίες αλλά όχι και τις «πορδές» ορισμένων να μας τις κοινοποιεί ως «αγωνιστικές».. Παραβρώμισε..

buzz it!

Μου έλεγε ένας φίλος πού διαφωνούσε μαζί μου για τον Λαζόπουλο: Μα κάνει χοντράδες.. Είναι πολύ μπρουτάλ το χιούμορ του.. Όλο για πορδές λέει και τέτοια.. Βάζει μια μαϊμού και παίζει το πουλί της, το Γιωργάκη να κτυπάει στον κώλο τον Βενιζέλο.. Λαϊκίζει ασύστολα με τις καταλήψεις και τη νεολαία.. Ύστερα αναπαράγει τα «νούμερα» και τα «σκουπίδια» πού κυκλοφορούν στα τηλεπαράθυρα.. Εγώ πάντως δε γελάω με τέτοια..

Δεν έχουν ακριβώς έτσι τα πράγματα.. Αυτές η «χοντράδες» τελικά, έτσι όπως τοποθετούνται στο ευρύτερο πλαίσιο της εκπομπής, παίρνουν άλλη διάσταση και γίνονται σάτιρα. Γιατί εκείνο πού έχει σημασία είναι ότι το πλαίσιο της εκπομπής είναι βαθιά πολιτικό. Όσοι δεν μπορούν να το καταλάβουν αυτό ή όσοι διαφωνούν πολιτικά, τότε πραγματικά η σάτιρα τούς φαίνεται χοντράδα και χυδαιότητα. Ας μην ξεχνάμε ότι και τα έργα του Αριστοφάνη είναι γεμάτα «πορδές» και «ψωλές», που όμως είναι τοποθετημένες στο πλαίσιο μιας εύστοχης κοινωνικής και πολιτικής κριτικής. (καμία σχέση φυσικά ο Λαζόπουλος με τον Αριστοφάνη).

«Ο κ. Λαζόπουλος εκμεταλλεύεται την κραυγαλέα τηλεοπτική γελοιότητα, την οποία όμως χρησιμοποιεί σαν γέφυρα για να περάσει στη γελοιότητα και στην αδικία της πραγματικής ζωής… Η φετινή εντυπωσιακή απήχηση του κ. Λάκη Λαζόπουλου… φανερώνει ότι άλλαξε η εποχή, ότι αλλάζει το πολιτικό κλίμα (έστω το μικροκλίμα). Η σάτιρα του «Τσαντιριού» εκφράζει και τη βαθιά λαϊκή δυσπιστία απέναντι στα κόμματα και τις «άπονες εξουσίες» -μια δυσπιστία πού εκφράστηκε και στις εκλογές της 11ης Σεπτεμβρίου. Ταυτόχρονα μας παρηγορεί για το αισθητό κενό της λαϊκής, της κοινωνικής αντιπολίτευσης και όχι απλώς της κομματικής…». Το απόσπασμα είναι από σχόλιο της καλύτερης τηλεκριτικού στη χώρα, της κας Μαριάννας Τζιαντζή. («Καθημερινή» 02-11-2007)

Κατά την άποψη μου η επιτυχία του Λαζόπουλου (και όταν λέω επιτυχία δεν εννοώ τα νούμερα της τηλεθέασης) δεν οφείλεται τόσο στην σάτιρα πού κάνει στην «κραυγαλέα τηλεοπτική γελοιότητα», όσο στο γεγονός ότι κατάφερε να αγγίξει πολιτικά το ευρύτερο κοινό. Ας μην ξεχνάμε ότι και πριν, την «επιτυχία» λίγο-πολύ, τα ίδια έκανε.. Κούγιας, Αρναούτογλου, Ρούλα, κλπ. Ο Λαζόπουλος με τη σάτιρα του, όταν δεν λαϊκίζει, παραπέμπει Συνέχεια

Αρέσει σε %d bloggers: