Tag Archive: λογοτεχνία-ποίηση


…«είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία»… συμβουλεύει δήθεν ο μέγας Καβάφης στα πλάγια και στα οπίσθια των λεωφορείων.. «Και τέλος πάντων να τραβούμε εμπρός».. όπως δηλαδή τραβάει και η μνημονιακή κυβέρνηση εμπρός, δήθεν συμβουλεύει επίσης σε αφίσα των οπισθίων άλλου λεωφορείου..
kavafhs -viaΒεβαίως και προφανώς ο Καβάφης εννοεί την βιασύνη και όχι την βία και όταν λέει «να τραβούμε εμπρός» δεν εννοεί φυσικά με την Τρόικα και την εθελόδουλη κυβέρνηση της. Στο αριστουργηματικό και αφοπλιστικά επίκαιρο ποίημα του «Εν μεγάλη Ελληνική αποικία 200 π.Χ.», λέει «(…) Να μη βιαζόμεθα• είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία. Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια»..
Τέλος πάντων δεν θα κάτσω τώρα να αναλύσω στους γελοίους, αγράμματους και ανόητους προπαγανδιστές του καθεστώτος ότι οι στίχοι αυτοί του Καβάφη κάθε άλλο παρά αυτό που θέλουν εκείνοι λένε..
Για τις μοδάτες «κάθετες» και «οριζόντιες περικοπές» της ποίησης θέλω να πω που φτωχαίνουν ακόμα περισσότερο τη μίζερη ζωή μας. Τότε, επί της παραδοσιακής και μπας κλας χούντας του 67, το καθεστώς εξοβέλιζε την ποίηση όχι μόνο γιατί την θεωρούσε επικίνδυνη για την εξουσία αλλά και γιατί δεν την καταλάβαινε.. Σήμερα, που την στρατιωτική στολή της χούντας έχει αντικαταστήσει το σύγχρονο ευρωπαϊκό κοστούμι του τραπεζίτη, το καθεστώς συμπεριφέρεται πολύ χειρότερα.. Γιατί πέραν του κοινού σημείου όλων των καθεστώτων επί γης, ότι δεν καταλαβαίνουν την ποίηση, τέλος πάντων είναι προτιμότερο να εξοβελίζεται η ποίηση στις εξορίες και στα ξερονήσια και όποιος μπορεί και καταλαβαίνει και έχει τα αρχίδι@ να την βρίσκει ακέραια, παρά να την περιφέρουν ανάμεσα μας κομμένη και ραμμένη στο μικρό τους μπόι, ευτελισμένη και λαβωμένη στα οπίσθια των λεωφορείων ως σημαία της δικτατορικής και απάνθρωπης πολιτικής τους..

Advertisements

Αλήθεια, τί χρειαζόμαστε την ποίηση; Τί χρειάζεται την ποίηση η κοπελίτσα με τόσο υπέροχους γλουτούς και ο νεαρός με τόσο σμιλεμένους κοιλιακούς; Τι χρειάζεται την ποίηση ο «πετυχημένος» και η «πετυχημένη» της αγοράς; Η βλαχογύφτικη γκλαμουριά της Μυκόνου;; Αυτοί που μετρούν την επιτυχία με τις εμφανίσεις στην τηλεόραση, με τις πισίνες, τα τετρακίνητα και τα κότερα και επιζητούν εναγωνίως την αναγνώριση από εκείνους που μετρούν περισσότερες εμφανίσεις στην τηλεόραση, μεγαλύτερες πισίνες, τετρακίνητα και κότερα;

Αλλά και τί χρειάζεται την ποίηση ο εξαθλιωμένος που ψάχνει στα σκουπίδια για να φάει; Αυτός που του αναποδογύρισαν την ζωή μέσα σε λίγους μήνες και ποδοπάτησαν τα όνειρα του για να τον κάνουν πιο ..ανταγωνιστικό στην αγορά; Αυτός που βλέπει την αυτοκτονία ως την μόνη του αξιοπρέπεια;; Τι χρειάζεται την ποίηση η κοινωνία που γονάτισε και έσκυψε το κεφάλι κάτω από την απερίγραπτη καθημερινή βία της ταπείνωσης, της φτώχειας, της δυστυχίας και της εξαθλίωσης;

Εν ολίγοις δηλαδή, τί χρειάζεται πια την ποίηση ο ευρωπαϊκός πολιτισμός που έφτασε στο κατώτατο σημείο της παρακμής του; Γιατί ακριβώς περί αυτού πρόκειται. Για τις δύο ακραίες όψεις του ευρωπαϊκού πολιτισμού, από την μια την χυδαία γκλαμουριά και από την άλλη την μαζική βία, που συνιστούν μια πρωτοφανή υποτίμηση του ανθρώπου και της κοινωνίας του. Γιατί όταν το όραμα της ζωής  περιορίζεται, από τη μια στην στοιχειώδη επιβίωση και από την άλλη στο όνειρο της μεγαλύτερης πισίνας, τότε αυτό λέγεται υποτίμηση του ανθρώπου και συρρίκνωση της σκέψης και των οριζόντων του. Είναι αυτό που κανείς νεοφιλελεύθερος της αγοράς δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβει. Ότι αυτό που είναι το πιο χυδαίο και ποταπό απ όλα, είναι το ίδιο τους το όραμα, το ίδιο τους το όνειρο για τη ζωή..

Γιαυτό ο ευρωπαϊκός πολιτισμός χρειάζεται σήμερα την ποίηση όσο ποτέ άλλοτε. Γιατί τίποτα απ όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί αν πρώτα απ όλα δεν είχαν συρρικνώσει την σκέψη μας και την καρδιά μας. Σήμερα, αιώνες μετά τον Μεσαίωνα, βιώνουμε την μετατροπή της ζωής σε αγορά και του εαυτού μας σε μετοχή της αγοράς. Γιατί το αφήσαμε και έγινε αυτό και το αφήνουμε να γίνεται. Γιατί αποδεχτήκαμε αδιαμαρτύρητα την καταδίκη κάθε πολιτιστικής και ανθρώπινης αξίας και ενστερνιστήκαμε τις αξίες της αγοράς, του βάρβαρου ατομικισμού και ηθικού αμοραλισμού και επιτρέψαμε και επιτρέπουμε να μας κυβερνά δικτατορικά μια αγοραία, ασυνείδητη, αδίστακτη και δωσίλογη πολιτική..

Γιαυτό χρειαζόμαστε την ποίηση. Για να ανοίξει η σκέψη μας και να διευρυνθούν οι ορίζοντες μας ώστε να βρούμε το χαμένο μας όραμα. Σήμερα χρειαζόμαστε την ποίηση όσο ποτέ άλλοτε, έστω και αν δεν την καταλαβαίνουμε..

Θα είμαστε λοιπόν όλοι εδώ.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ.

Τρίτη 3/7/2012 Πλατεία Κλαυθμώνος
«Είμαστε εδώ»…. με ποιήματα και μουσική
Εκδήλωση ποίησης και μουσικής
Πλατεία Κλαυθμώνος, Τρίτη 3 Ιουλίου, ώρα 20.30
Η ιστορική πλατεία Κλαυθμώνος, στην καρδιά της Αθήνας, θα πλημμυρίσει στίχους και μουσική, την Τρίτη 3 Ιουλίου στις 20.30, με τη συμμετοχή σημαντικών ποιητών και καλλιτεχνών. Η εκδήλωση ξεκίνησε από μια ιδέα του Κώστα Κρεμμύδα (ποιητή, εκδότη του λογοτεχνικού περιοδικού «Μανδραγόρας»), και του ποιητή και δημοσιογράφου Γιώργου Δουατζή.
Συμμετέχουν (αλφαβητικά) οι καλλιτέχνες: Γιώργος Ανδρέου, Νένα Βενετσάνου, Χάρης Γιούλης, ENCARDIA, Κώστας Θωμαΐδης, Βαγγέλης Μαρκαντώνης, Ευτυχία Μητρίτσα, Μανώλης Μητσιάς, Λάκης Παππάς, Απόστολος Ρίζος, Τρίφωνο, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Γιούλη Περβολαράκη

Διαβάζουν (αλφαβητικά) οι ποιητές: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Άγγελος Αντωνόπουλος, Παναγιώτης Αρβανίτης, Νάνος Βαλαωρίτης, Αναστάσης Βιστωνίτης, Γιάννης Δάλλας, Ζέφη Δαράκη, Γιώργος Δουατζής, Νίκος Ερηνάκης, Νικόλας Ευαντινός, Βασίλης K. Καλαμαράς, Διονύσης Καρατζάς, Κώστας Κρεμμύδας, Βύρων Λεοντάρης, Ανέστης Μελιδώνης, Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, Γιώργος Μπλάνας, Παυλίνα Παμπούδη, Μιχάλης Παπανικολάου, Σωτήρης Παστάκας, Γιάννης Πατίλης, Τίτος Πατρίκιος, Τάσος Πορφύρης, Λίνα Στεφάνου
Παρουσίαση: Μάριον Μπιτσόλα

«Είμαστε εδώ» με ποιήματα και μουσική». Πλατεία Κλαυθμώνος, Τρίτη 3 Ιουλίου, ώρα 20.30
Οργάνωση: Περιοδικό «Για την Τέχνη & τη Ζωή» Μανδραγόρας, Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας Δήμου Αθηναίων, Άγγελος Σφακιανάκης – Μικρός Ήρως

φυσικά η είσοδος, η παρουσία μας δηλαδή, είναι ελεύθερη..

«..Μια γυναίκα κοιμάται στο κρεβάτι τη της. Στο σπίτι της φιλοξενεί έναν επισκέπτη. Κάποια στιγμή η γυναίκα ξυπνά μέσα στον ύπνο της και διαπιστώνει ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μια κολπική διείσδυση. Με ήρεμη φωνή ρωτά τον επισκέπτη που φιλοξενεί: «Φοράς κάτι;». Εκείνος απαντά: «Εσένα». Εκείνη προτείνει: «Προφυλακτικό;». Εκείνος δυσανασχετεί αλλά το φοράει…»

Ο επισκέπτης είναι ο Τζούλιαν Ασάνζ ο ιδρυτής της WikiLeaks που κινδυνεύει να φορέσει την πορτοκαλί φόρμα του Γκουαντάναμο κατηγορούμενος για βιασμό και αυτό που μόλις διαβάσαμε είναι ένα απόσπασμα από την συγκλονιστική αλλά και αποκαλυπτική δικογραφία με την οποία παραπέμπεται..

"Το τελευταίο ταγκό στο Παρίσι".. Τέτοια κάνει ο Νότος και ζηλεύει ο Βορράς..

Το περιστατικό καταγράφεται στο Γιονκόπινγκ, πέρσι το καλοκαίρι. Στη Σουηδία το χάιδεμα και πασπάτεμα στον ύπνο και πολύ περισσότερο η διείσδυση εν υπνώσει είναι παράνομη. Πρέπει η ωραία κοιμωμένη να έχει ανοίξει τα μάτια, να έχει υπολογίσει με ακρίβεια το τι θέλει να συμβεί, να έχει πάει τουαλέτα, να έχει πλύνει τα δόντια της και να έχει εγκρίνει την πρόταση σωματικής συνεύρεσης και ανταλλαγής υγρών ακόμα και γραπτώς για νάμαστε και σίγουροι.. Αυτό δηλαδή που στην Μεσόγειο και γενικά στον ευρωπαϊκό Νότο θα γινόταν αποδεκτό ως η πιο γλυκειά ανάγκη ανθρώπινης επαφής, ως το πιο τρυφερό ξάφνιασμα και το πιο όμορφο ξεκίνημα μιας καινούργια μέρας, μπορεί να οδηγήσει τον Τζούλιαν Ασάνζ, στο Γκουαντάναμο με την κατηγορία του βιασμού! Εν τω μεταξύ δεν είναι μόνο αυτή η κατηγορία για τον ιδρυτή του WikiLeaks. Την ίδια βδομάδα ήλθε σε επαφή με μία ακόμη Σουηδέζα η οποία τον κατηγορεί για σεξουαλική παρενόχληση και παράνομο εξαναγκασμό, διότι κατά τη διάρκεια της ερωτικής πράξης έσπασε το προφυλακτικό. Διατείνεται ότι εκείνος το έσπασε επίτηδες.(!).. Χμ.. Κάτι ξέρουν από αυτά και τα «καμάκια» οι Ροδίτες που τους τρέχουν στα δικαστήρια οι Σουηδέζες για βιασμούς που δεν έγιναν και εισπράττουν από τη χώρα τους τεράστιες αποζημιώσεις.. (μωρέ καλά λέω εγώ.. παπούτσι απ τον τόπο σου..)

Όλα αυτά φυσικά σε εμάς εδώ, τους μη παραγωγικούς, τους κοπρίτες και διεφθαρμένους Έλληνες της Τρόικας και των Γιωργάκηδων θα προκαλούσαν το άφθονο γέλιο αν δεν ήταν σχεδόν βέβαιο ότι ο άνθρωπος θα καταδικαστεί και η Σουηδία θα τον ξαποστείλει στις ΗΠΑ όπου και θα οδηγηθεί στο Γκουαντάναμο..

Μόνο που ο βιαστής εδώ δεν είναι ο Ασαντ, αλλά ο νόμος που επιβάλει το πολίτικαλ κορέκτ στον έρωτα και στο σεξ, δηλαδή την καθεστηκυία τάξη και ασφάλεια ακόμα και στο κρεβάτι..  Είναι κατανοητό λοιπόν γιατί ο Βορράς είναι «πετυχημένος» οικονομικά και ο Νότος «αποτυχημένος».  Είναι όντως υπάκουοι και πειθαρχημένοι άνθρωποι.. Είναι επίσης κατανοητό γιατί ο Ασαντ θα οδηγηθεί στο Γκουαντάναμο. Όχι για ένα τρύπιο προφυλακτικό, αλλά για ένα γεμάτο «πουκάμισο» με τις αποκαλύψεις που έκανε και που μαρτυρούν τον τρόπο που σήμερα στο 2011 κυβερνιόνται οι λαοί και ο κόσμος..

Αλλά ας προσέξουν οι ξενέρωτοι και «πετυχημένοι» Σουηδοί. Έτσι και τολμήσουν να εκδώσουν τον Ασαντ στους Αμερικάνους, εγώ πρώτος θα διαδηλώσω έξω από την πρεσβεία τους στην Αθήνα με τα κοντάρια έξω προτεταμένα και χωρίς προφυλακτικό..

Όσο για τον βιασμό.. Είναι τόσο βιασμός, όσο μιλάει και για βιασμό αυτό το υπέροχο ποίημα του μεγάλου  Edward Estlin Cummings (1894-1962) που παραθέτω σε μια πρόχειρη δική μου μετάφραση..

may i feel said he

may i feel said he
(i’ll squeal said she
just once said he)
it’s fun said she

(may i touch said he
how much said she
a lot said he)
why not said she

(let’s go said he
not too far said she
what’s too far said he
where you are said she)

may i stay said he
(which way said she
like this said he
if you kiss said she

may i move said he
is it love said she)
if you’re willing said he
(but you’re killing said she

but it’s life said he
but your wife said she
now said he)
ow said she)

(tiptop said he
don’t stop said she
oh no said he)
go slow said she

(cccome? said he
ummm said she)
you’re divine! said he
(you are Mine said she)

 

Μπορώ ναι νιώσω; Είπε αυτός

Μπορώ να νιώσω; είπε αυτός
(θα στριγγλίσω είπε αυτή
μόνο μια φορά είπε αυτός)
τι χαρά είπε αυτή

(μπορώ να αγγίξω; είπε αυτός
πόσο πολύ; είπε αυτή
αρκετά είπε αυτός)
γιατί όχι είπε αυτή

(πάμε! είπε αυτός
όχι πολύ μακριά είπε αυτή
πού είναι το μακριά; είπε αυτός
εκεί που είσαι εσύ είπε αυτή)

μπορώ να μείνω; είπε αυτός
(με ποιον τρόπο; είπε αυτή;
κάπως έτσι είπε αυτός
μόνο αν με φιλήσεις είπε αυτή

μπορώ να κουνηθώ; είπε αυτός
είναι αγάπη; είπε αυτή)
αν είσαι πρόθυμη  είπε αυτός
(αλλά με σκοτώνεις είπε αυτή

μα έτσι είναι η ζωή είπε αυτός
αλλά η γυναίκα σου; είπε αυτή
τώρα! είπε αυτός)
άου! είπε αυτή)

(υπέροχο! είπε αυτός
μη σταματάς είπε αυτή
ω όχι! είπε αυτός)
πιο αργά είπε αυτή

(τττελειώνεις; είπε αυτός
μμμμ! είπε αυτή)
είσαι θεϊκιά! είπε αυτός
(κι εσύ Δικός μου είπε αυτή)

Αφοπλιστικά επίκαιρος ο λόγος του Ελύτη στην τελετή απονομής του Νόμπελ, σαν σήμερα, το 1979.. Στο σκοτεινό μας σήμερα όπου πια έχει χαθεί κάθε ορατότητα προς το μέλλον, όπου λούφαξε ο λαός στους καναπέδες του και σίγασαν οι ποιητές του, όπου δεν υπάρχει πια κάποια φωνή να εναντιωθεί στον ορθολογισμό των αριθμών και των οικονομικών μέτρων, σήμερα όπου οι «Μάστερ Σεφ» γεμίζουν με σάλτσες το κενό του νοήματος μας, ο μεγάλος ποιητής επικαλείται τη φωτεινότητα και τη διαφάνεια για να διακρίνουμε τους κόμπους στο νήμα που μέσ’ από τους αιώνες τεντώνεται και μας βοηθάει να σταθούμε όρθιοι πάνω σ’ αυτή τη γη.. Κάθε μέρα διαπιστώνουμε ότι ζούμε σ’ ένα χάος ηθικό. Ποτέ άλλοτε η κατανομή των στοιχείων της υλικής μας ύπαρξης δεν έγινε με τόσο σύστημα και αδυσώπητο έλεγχο. Τώρα δεν αρκεί να ονειροπολούμε με τους στίχους. Είναι λίγο. Δεν αρκεί να πολιτικολογούμε. Είναι πολύ. Κατά βάθος ο υλικός κόσμος είναι απλώς ένας σωρός από υλικά. Παρ όλα αυτά η μοίρα μας βρίσκεται στα χέρια μας…

Ας μου συγχωρεθεί αυτή η μικρή εισαγωγή και παραθέτω αμέσως μερικά αποσπάσματα γνωρίζοντας το έγκλημα που διαπράττω, αλλά ελπίζοντας ότι έτσι θα προκαλέσω το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για να διαβαστεί ολόκληρος ο λόγος του μεγάλου ποιητή..

Σαν σήμερα λοιπόν το 1979 είπε ο Ελύτης:

«Ας μου επιτραπεί, παρακαλώ, να μιλήσω στο όνομα της φωτεινότητας και της διαφάνειας. Επειδή οι ιδιότητες αυτές είναι που καθορίσανε τον χώρο μέσα στον οποίο μου ετάχθη να μεγαλώσω και να ζήσω. Και αυτές είναι που ένιωσα, σιγά-σιγά, να ταυτίζονται μέσα μου με την ανάγκη να εκφρασθώ.

Είναι σωστό να προσκομίζει κανείς στην τέχνη αυτά που του υπαγορεύουν η προσωπική του εμπειρία και οι αρετές της γλώσσας του. Πολύ περισσότερο όταν οι καιροί είναι σκοτεινοί και αυτό που του υπαγορεύουν είναι μια όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ορατότητα.

Δεν μιλώ για τη φυσική ικανότητα να συλλαμβάνει κανείς τ’ αντικείμενα σ’ όλες τους τις λεπτομέρειες, αλλά για τη μεταφορική, να κρατά την ουσία τους και να τα οδηγεί σε μια καθαρότητα τέτοια που να υποδηλώνει συνάμα την μεταφυσική τους σημασιολογία……..

Πού λοιπόν βρίσκεται σε έσχατη ανάλυση η αλήθεια; Στην φθορά και στον θάνατο που διαπιστώνουμε κάθε μέρα γύρω μας ή στη ροπή που μας ωθεί να πιστεύουμε ότι αυτός ο κόσμος είναι ακατάλυτος και αιώνιος; Είναι φρόνιμο ν’ αποφεύγουμε τις μεγαλεπήβολες εκφράσεις, το ξέρω. Οι κατά καιρούς κοσμολογικές θεωρίες τις χρησιμοποίησαν, ήρθαν σε σύγκρουση, ακμάσανε, πέρασαν. Η ουσία όμως έμεινε, μένει. Και η ποίηση, που εγείρεται στο σημείον όπου ο ορθολογισμός καταθέτει τα όπλα του για να τ’ αναλάβει εκείνη και να προχωρήσει μέσα στην απαγορευμένη ζώνη, ελέγχεται να είναι ίσια-ίσια εκείνη που προσβάλλεται λιγότερο από τη φθορά. Διασώζει σε καθαρή μορφή τα μόνιμα, τα βιώσιμα στοιχεία που καταντούν δυσδιάκριτα μέσα στο σκότος της συνείδησης όπως τα φύκια μέσα στους βυθούς των θαλασσών.
Να γιατί μας χρειάζεται η διαφάνεια. Για να διακρίνουμε τους κόμπους στο νήμα που μέσ’ από τους αιώνες τεντώνεται και μας βοηθεί να σταθούμε όρθιοι πάνω σ’ αυτή τη γη……..

Λέμε, και το διαπιστώνουμε κάθε μέρα, ότι ζούμε σ’ ένα χάος ηθικό. Κι αυτό, τη στιγμή που ποτέ άλλοτε η κατανομή των στοιχείων της υλικής μας ύπαρξης δεν έγινε με τόσο σύστημα, τόση στρατιωτική θα έλεγα τάξη, τόσον αδυσώπητο έλεγχο. Η αντίφαση είναι διδακτική. Όταν σε δύο σκέλη το ένα υπερτροφεί, το άλλο ατροφεί. Μια αξιέπαινη ροπή να συνενωθούν σε ενιαία μονάδα οι λαοί της Ευρώπης, προσκόπτει σήμερα στην αδυναμία να συμπέσουν τα ατροφικά και τα υπερτροφικά σκέλη του πολιτισμού μας. Οι αξίες μας, ούτε αυτές δεν αποτελούν μια γλώσσα κοινή…..

Δεν αρκεί να ονειροπολούμε με τους στίχους. Είναι λίγο. Δεν αρκεί να πολιτικολογούμε. Είναι πολύ. Κατά βάθος ο υλικός κόσμος είναι απλώς ένας σωρός από υλικά. Θα εξαρτηθεί από το αν είμαστε καλοί ή κακοί αρχιτέκτονες το τελικό αποτέλεσμα. Ο Παράδεισος ή η Κόλαση που θα χτίσουμε. Εάν η ποίηση παρέχει μια διαβεβαίωση και δη στους καιρούς τους dürftiger, είναι ακριβώς αυτή: ότι η μοίρα μας παρ’ όλ’ αυτά βρίσκεται στα χέρια μας»

Ολόκληρος ο λόγος ΕΔΩ

Στην μαυρίλα των ημερών ας χαλαρώσουμε και λίγο, με τι άλλο; Μα με  λίγη καλή ποίηση..

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις “Καπόν”, το βιβλίο “Φωτοποιήματα” με φωτογραφίες και στίχους του ποιητή και δημοσιογράφου Γιώργου Δουατζή και κείμενα της ιστορικού τέχνης Λαμπρινής Μπενάτση. Το λεύκωμα αποτελεί ένα εικαστικό – ποιητικό ταξίδι, έναν διάλογο εικόνων και στίχων. Οι φωτογραφίες του Γιώργου Δουατζή μας θυμίζουν ότι η πραγματικότητα έχει πολλαπλές όψεις, αρκεί να μπορέσουμε να τις δούμε.

Στο βιβλίο υπάρχει προλογικό σημείωμα του ζωγράφου – σκηνογράφου Γιάννη Μετζικώφ και της ιστορικού τέχνης – τεχνοκριτικού Ντόρας Ηλιοπούλου Ρογκάν. Η ιστορικός τέχνης Λαμπρινή Μπενάτση, η οποία είχε και την ιδέα της δημιουργίας αυτής της έκδοσης, αναλύει την εικαστική και ποιητική ματιά του Γ. Δουατζή με ένα γενικό αρχικό κείμενο και με επί μέρους εισαγωγικά σημειώματα για κάθε μία από τις πέντε ενότητες του βιβλίου.

Το βιβλίο παρουσιάζεται στις 2 Δεκεμβρίου στις 19.30 το βράδυ στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηνών.. Φυσικά δεν θα λείπει η ζωντανή μουσική και το ποτό.. Θα είμαστε όλοι εκεί..

Αφοπλιστικά επίκαιρο λέξη προς λέξη.. Ακούστε το!

Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ.

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Αποικία
δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,
κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν’ επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

(Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984, Επιμέλεια Γ.Π.Σαββίδης)

Το να είσαι δημοσιογράφος και ποιητής είναι ένας άκρως αταίριαστος συνδυασμός.. Σήμερα μάλιστα που ηγεμονεύει την ενημέρωση ένα σκυλολόι «εντεταλμένων» που εξαπατούν την κοινή γνώμη αδίστακτα, οργανωμένα, συστηματικά και προ παντός συνειδητά, είναι και ντροπή να λες ότι είσαι δημοσιογράφος.. Παρόλα αυτά υπάρχουν κάποιοι, ελάχιστοι φυσικά, που, και την πένα τους τιμούν και ποίηση κάνουν.. Δίνουν νόημα στη μαυρίλα της πραγματικότητας δηλαδή.. Μια τέτοια φωτεινή εξαίρεση στον κανόνα αποτελεί και ο Γιώργος Δουατζής στον οποίο είναι αφιερωμένη η «ποιητική βραδιά της Τετάρτης» 21-04-10 στο ΖΟΟΜ που διοργανώνει η Λίνα Νικολακοπούλου..

Ο Γιώργος Δουατζής έγινε ευρύτερα γνωστός στον λογοτεχνικό και ποιητικό χώρο με τον «Ευχέτη» του.. «Μη φεύγετε κύριε Ευχέτη», ένα πραγματικά  ιδιότυπο είδος λογοτεχνίας, μια νέα μεθοδολογική και συγγραφική πρόταση που εντυπωσίασε ειδικούς και αναγνώστες.  Στον χώρο της ποίησης έχει επιρροές από τον Τάσο Λειβαδίτη στον οποίο άλλωστε έχει αφιερώσει και μια σημαντική δημοσιογραφική δουλειά.

Μερικά από τα έργα του Γιώργου Δουατζή είναι: Τα Μικρά – 1996, Απάνθισμα Τάσου Λειβαδίτη – 1997, Προς Δέκα Επιστολή – 2001, Προς Δέκα Επιστολή – Τα Ανεπίδοτα – 2003, Σπονδές – 2004, Τα Μικρά β’ – 2004, Τα κόκκινα παπούτσια – 2004, Το Κουμπί – 2004, Περί Σχεδίου ο Λόγος – Μιχ. Αμάραντου (συλλογικό) – 2006, Μη φεύγετε κύριε Ευχέτη – 2008, Συνομιλία με το Νυχτερινό Επισκέπτη (συλλογικό και επιμέλεια) – 2008

Το πρόγραμμα της ποιητικής βραδιάς περιλαμβάνει.

Παλιά και νέα ανέκδοτα ποιήματα θα διαβάσει ο ποιητής. Ο Γιώργος Ψυχογιός θα αυτοσχεδιάσει στο πιάνο πάνω στα «Μικρά». Ο Χάρης Γιούλης θα ερμηνεύσει τραγούδια του σε στίχους του ποιητή. Θα τραγουδήσει η Ερωφίλη. Θα προβληθούν το ντοκιμαντέρ του Δαυίδ Ναχμία για τον ποιητή και στην έναρξη της βραδιάς βίντεο της Μαρίας Αγιασοφίτη.

Τετάρτη λοιπόν 21 Απριλίου Κυδαθηναίων 39 ώρα 20.30 και θα είμαστε όλοι εκεί..

Φαντάζεστε ναταν όλοι οι δημοσιογράφοι ποιητές; Δεν θάταν η ζωή ομορφότερη;

Το Poetry Slam είναι ένας διαγωνισμός ποίησης. Οι συμμετέχοντες απαγγέλουν δραματοποιημένη πρωτότυπη δουλειά τους. Η παράσταση διαρκεί 3 λεπτά για τον καθένα ενώπιον του κοινού και μιας κριτικής επιτροπής. Με καθυστέρηση 26 ολόκληρων χρόνων, μετά την πρώτη παράσταση Slam στο Σικάγο, αρχίζουν να οργανώνονται τέτοιες παραστάσεις και στην Ελλάδα με στόχο να προκληθεί η πλήξη και η ανία και να οδηγηθεί ποίηση πιο πέρα, σε νέες μορφές έκφρασης..

1930. Στην μπροστινή σειρά από αριστερά:Tristan Tzara, Salvador Dali, Paul Eulard, Max Ernst, Rene Crevel. Πίσω σειρά: Man Ray, Jean Arp, Yves Tanguy, Andre Breton

Λέτε να εκκολάπτεται «κάτι» όπως τότε στις πρώτες δεκαετίες του 20ου που ξεπετάχτηκαν τα «κινήματα πρωτοπορίας»; Τότε που ο Τριστάν Τζαρά απήγγειλε τον «κύριο ΑΑ τον Αντιφιλόσοφο»; Απίστευτη εποχή.. Επισημαίνω λοιπόν ότι τότε, στην κεντρική Ευρώπη, η ποίηση γεννοβολούσε κάθε μέρα, στους δρόμους, στις πλατείες, παντού.. Η ποιητική γλώσσα απελευθερώνονταν πλήρως και ταυτίζονταν με την απελευθέρωση της ύπαρξης. Οι λογικοί, οι αισθητικοί και ηθικοί κανόνες ξεπερνιούνταν και αναμειγνύονταν διαφορετικά γλωσσικά και υφολογικά στοιχεία. Ο εξπρεσιονισμός με τους γερμανούς ποιητές ορθώνονταν ως κραυγή διαμαρτυρίας αναπαριστώντας παραμορφωτικά την πραγματικότητα. Ο φουτουρισμός με τον Μαρινέτι εξέφραζε τις αξίες της βιομηχανικής κοινωνίας και της νέας εποχής και απελευθέρωνε την γλώσσα από τα δεσμά της σύνταξης και του μέτρου. Ο ντανταϊσμός με τον Τζαρά αρνιόταν κάθε «κατευθυνόμενη σκέψη», επιτίθονταν σε κάθε έλλογη μορφή και περιεχόμενο και τα αντικαθιστούσε με την αισθητική αναρχία. Τέλος ο  σουρεαλισμός με τον Μπρετόν εξοβέλιζε τη λογική και χρησιμοποιούσε την «αυτόματη γραφή» αναζητώντας το αυθεντικό και επιδιώκοντας τη σύνθεση του συνειδητού με το ασυνείδητο, του ονείρου με την επανάσταση… Απίστευτα πράγματα.. Μάλλον Θα έχω τρελαθεί τελείως αν περιμένω να ξανασυμβούν όλα αυτά και μάλιστα στην Ελλάδα.. Αλλά πού ξέρεις, αν μέσα και από ένα Poetry Slam δεν ξεπεταχτεί ένας σύγχρονος Τζαρά; Πού ξέρεις;

Επιστροφή στο παρόν λοιπόν.. Το πρώτο Poetry Slam στην Ελλάδα έγινε στα Εξάρχεια στις αρχές Νοεμβρίου 2009. Το δεύτερο κύμα θα το απολαύσουμε αύριο Δευτέρα  1 Φεβρουαρίου στα Κανάρια, Πλαταιών και Κεραμεικού, στον Κεραμεικό. Την Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου στου Πατάκη, Ακαδημίας 65 και την Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου στο Bacaro, Σοφοκλέους 1. Στις 8:00 το βράδυ.. Επίσης. Την Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου στις 8μ.μ. στο Dasein Café στα Εξάρχεια, ο πιο διάσημος γερμανός slam poet Bas Böttcher δίνει μία ξεχωριστή ποιητική performance και υπόσχεται μία άλλη αισθητική εμπειρία. Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. Προπώληση Εισιτηρίων από 6/2/2010..

ΣΗΜ: Και μια και διάγουμε περίοδο γενικών «εκπτώσεων», η φωτο (πραγματικά σπάνια) είναι μια προσφορά του «Σοφιστή» στους σύγχρονους ποιητές..

Θα είμαστε όλοι εκεί.. Γιατί στην ζωή, έτσι όπως την κατάντησαν και την καταντήσαμε, η ποίηση είναι πια ένα είδος εν ανεπαρκεία.. Στην καθημερινή μας πραγματικότητα, είναι εξοστρακισμένη μετά βδελυγμίας.. Στους ποιητές, τι να σου κάνουν κι αυτοί, άνθρωποι μέσα στη ζωή και στην πραγματικότητα είναι.. Τελικά μόνο στα ποιήματα μπορούμε να βρούμε την ποίηση.. Και στα ποιήματα ενίοτε μας οδηγούν και ορισμένες καλές προσπάθειες.. Όπως αυτή στο «Ζουμ».

Κάθε Τετάρτη λοιπόν στην ιστορική μπουάτ  της Πλάκας «Ζουμ», η Λίνα Νικολακοπούλου  με τη συνδρομή του ποιητή και δημοσιογράφου Γιώργου Δουατζή, επιμελείται βραδιές αφιερωμένες σε Έλληνες και ξένους ποιητές.

Σήμερα, «η ποιητική βραδιά της Τετάρτης» είναι αφιερωμένη στον

Γιώργο Χρονά.

Απαγγέλλουν: Γιώργος Χρονάς – Καρυοφυλλιά Καραμπέτη.

Μικρή συνέντευξη του ποιητή με τον Γιώργο Δουατζή

Τραγούδια με ποίηση του Γιώργου Χρονά, από το «Τρίφωνο».

Θα προβληθούν αποσπάσματα από ντοκιμαντέρ για τον ποιητή

Κάποτε στην Πλάκα..

Απευθύνομαι περισσότερο στα νέα παιδιά, λέει η Λίνα Νοκολακοπούλου. Συνήθως η χαρά της επικοινωνίας μέσω του ποιητικού λόγου γίνεται σε συγκεκριμένους χώρους, που επισκέπτονται μόνον όσοι αγαπούν την ποίηση. Να ανοιχτεί μια πόρτα και όποιος θέλει, να πάρει γεύσεις. Κάποτε στο «Ζουμ» έρχονταν παιδιά με ποιήματα στις τσέπες. Η απλούστερη διαδικασία ήταν να πάει ένας νέος και να πει «ρίξτε μια ματιά στο ποίημά μου» κι αυτό να μελοποιηθεί..

Την μεθεπόμενη  Τετάρτη 27 Ιανουαρίου, αφιέρωμα στην ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ.

«Ζουμ» Κυδαθηναίων 39. (Τηλ.: 210- 3225920) Ώρα προσέλευσης 20.30

poihsiΣτην ζωή, έτσι όπως την κάναμε και μας την κάνανε, η ποίηση είναι είδος εν ανεπαρκεία.. Στην καθημερινή πραγματικότητα, είναι εξοστρακισμένη μετά βδελυγμίας.. Στους ποιητές, τι να σου κάνουν κι αυτοί, άνθρωποι μέσα στη ζωή είναι.. Τελικά μόνο στα ποιήματα μπορούμε να βρούμε την ποίηση, στα οποία ενίοτε μας οδηγούν και ορισμένα καλά συνέδρια για την ποίηση..

Όπως  το συνέδριο με θέμα «Η Ποίηση σήμερα», που διοργάνωσε το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ και το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων στις 8-9 Μαΐου. Το συνέδριο ήταν αφιερωμένο στη μνήμη του ποιητή Τάσου Λειβαδίτη. Την ιδέα είχε ο δημοσιογράφος και ποιητής Γιώργος Δουατζής ο οποίος πρότεινε και την διοργάνωση ετήσιου φεστιβάλ παγκόσμιας ποίησης στην Αθήνα.

Την οργανωτική επιτροπή του συνεδρίου αποτελούσαν οι Γιώργος Δουατζής, ποιητής, δημοσιογράφος, Απόστολος Μπενάτσης, Επίκουρος Καθηγητής Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και Παντελής Μπουκάλας, δημοσιογράφος.

Τα βασικά χαρακτηριστικά του συνεδρίου ήταν η υψηλής ποιότητας εισηγήσεις, οι απαγγελίες όμορφων ποιημάτων και η εντυπωσιακή προσέλευση κόσμου. Στο συνέδριο ανακοινώθηκε πως το πατρικό σπίτι του Τάσου Λειβαδίτη στην οδό Λεωνιδίου 74 στο Μεταξουργείο κρίθηκε διατηρητέο και δεν θα γκρεμιστεί από τον Οργανισμό Σχολικών Κτιρίων, από τον οποίο είχε απαλλοτριωθεί για να χτιστεί σχολείο. Εκφράστηκε δε το αίτημα να στεγαστεί εκεί ένα μικρό μουσείο Τάσου Λειβαδίτη.

Το συνέδριο περιελάμβανε οχτώ θεματικές ενότητες, εβδομήντα εισηγητές και είκοσι οχτώ ποιητές που απάγγειλαν ποιήματά τους. Οι οχτώ ενότητες του συνεδρίου είχαν θέμα τη σχέση της Ποίησης με τη φιλοσοφία, την ιστορία, τη μουσική, τους νέους, την επιστήμη και τεχνολογία, τις άλλες τέχνες, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ.

Στη διάρκεια του συνεδρίου ο υπουργός Πολιτισμού Αντώνης Σαμαράς αποδέχθηκε το αίτημα για τη δημιουργία ως θεσμού του «Διεθνούς Φεστιβάλ Ποίησης Αθηνών», που υπέβαλε το μέλος της οργανωτικής επιτροπής του συνεδρίου Γιώργος Δουατζής, το οποίο ήδη υποστηρίζουν το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ και το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Εκφράστηκε επίσης το αίτημα δημιουργίας του «Σπιτιού του Ποιητή».

Ο Γιώργος Δουατζής παρουσιάζοντας την ιδέα για το διεθνές φεστιβάλ ποίησης τόνισε ότι τέτοιος θεσμός δεν υπάρχει στη χώρα μας, όταν αντίστοιχα φεστιβάλ υπάρχουν σε πολλές πρωτεύουσες και επαρχιακές πόλεις του εξωτερικού, όπως π.χ. στην Καζαμπλάνκα, το Ρότερνταμ , το Σαν Φραντσίσκο,  το Σαράγιεβο, τη Νάπολη, την Καλαβρία, το Σαλέρνο, το Αμάλφι, την Κρακοβία και αλλού. Το «Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Αθηνών», θα είναι ένας θεσμός που θα λειτουργεί επί μία εβδομάδα κάθε χρόνο και θα αποτελεί το σημείο συνάντησης των ποιητών από όλο τον κόσμο.  Με σειρά εκδηλώσεων, οι οποίες θα καλύπτουν όλες τις μορφές τέχνης που σχετίζονται με την ποιητική δημιουργία, όπως θέατρο, κινηματογράφο, μουσική, εικαστικά. Την ίδια εβδομάδα μπορεί να απλωθεί μια «Γιορτή της Ποίησης» σε όλη την Ελλάδα, με συμμετοχή των πολιτιστικών συλλόγων των Δήμων και Κοινοτήτων, θεάτρων, μουσείων και αιθουσών τέχνης, καθώς και των γυμνασίων και λυκείων, με εκδηλώσεις με επίκεντρο την ποίηση.

Τα θέματα και οι ομιλητές του συνεδρίου ήταν:

Διαβάζοντας, μεταφράζοντας, μελετώντας τον Τάσο Λειβαδίτη, Σόνια Ιλίνσκαγια, Ομότιμη Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Λειβαδίτης – ταύτιση έργου και ζωής, Γιώργος Δουατζής, ποιητής, δημοσιογράφος

Ο άνθρωπος Τάσος Λειβαδίτης, Γιώργος Μαρκόπουλος, ποιητής

Η συνεχής επιστροφή του Τάσου Λειβαδίτη, Τίτος Πατρίκιος, ποιητής

Τελευταίος σταθμός ή τα χειρόγραφα του χειρουργείου, Μανόλης Πρατικάκης, ποιητής

Ενότητα 1: Ποίηση και Φιλοσοφία

Ο Γιώργος Χρονάς απαγγέλλει το ποίημά του Πάρμα από τη συλλογή του Τα ποιήματα 1973-2008 (εκδ. Οδός Πανός, 2008)

Λυρική εμπειρία και λυρική συνείδηση, Βαγγέλης Αθανασόπουλος, Καθηγητής Συγκριτικής Φιλολογίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών,

Όταν η ποίηση κοιτάει τον ήλιο, Κωνσταντίνος Αλυσσανδράκης, Αστροφυσικός, Καθηγητής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Βουλευτής

Ποίηση: ο σαββατισμός της ζωής, Μάριος Μπέγζος, Καθηγητής Θεολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών

Μαρξισμός και ποίηση: Η λειτουργία της αντανάκλασης, Δημήτρης Γουνελάς, Αναπληρωτής Καθηγητής Φιλοσοφικής Σχολής Α.Π.Θ.

Η καταγωγική περιοχή της ποιήσεως ως φιλοσοφικός στοχασμός, Στέφανος Ροζάνης, δοκιμιογράφος, διδάσκων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Από το χάος στη μορφή, Νίκος Σταμάτης, ποιητής, συγγραφέας

Ενότητα 2: Ποίηση και Ιστορία

Ο Θανάσης Νιάρχος απαγγέλλει το ποίημά του Φωτιές τ’ Άι- Γιάννη από τη συλλογή 24 νυχτερινά τραγούδια (1968)

Ποίηση και Ιστορία: Το παράδειγμα της Πρώτης Μεταπολεμικής Γενιάς,  Βίκυ Πάτσιου, Καθηγήτρια Νέας Ελληνικής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών

Αραβική ποίηση της ματαιότητας και της ελευθερίας, Ελένη Κονδύλη, Επίκουρη Καθηγήτρια Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών

Οι Ποιητές στην Πολιτεία, Γεωργία Λαδογιάννη, Επίκουρη Καθηγήτρια Φιλοσοφικής Σχολής  Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Δυο «καταραμένοι» ποιητές: Κ. Γ. Καρυωτάκης – Γιωσέφ Ελιγιά, Ελένη Κουρμαντζή, Λέκτορ Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Ενότητα 3: Ποίηση και Μουσική

Ο Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης απαγγέλλει το ποίημά του Καλοί άνθρωποι από την ομώνυμη συλλογή (υπό έκδ. Ίνδικτος, 2009)

Χρειάζεται η Ποίηση τη Μουσική; Έχει ανάγκη η Μουσική την Ποίηση; Γιώργος Ανδρέου, συνθέτης

Τραγούδι: το ποίημα του δρόμου, Θοδωρής Γκόνης, ποιητής, σκηνοθέτης

Στίχος και ποίηση στο ελληνικό τραγούδι – ομοιότητες και διαφορές, Οδυσσέας Ιωάννου, στιχουργός, παραγωγός ραδιοφώνου

Η διαλεκτική ποίησης και μουσικής από την πλευρά της συνθετικής διαδικασίας, Δρ Αικατερίνη Καραμεσίνη, συνθέτρια

Ενότητα 4: Οι νέοι και η Ποίηση

O Στρατής Πασχάλης απαγγέλλει το ποίημά του Άουσβιτς από τη συλλογή Εποχή παραδείσου (2008).

Η απέραντη νεότητα του ποιητικώςς ζην., Νικόλας Ευαντινός, φιλόλογος, ποιητής

Συνομιλία με την ποίηση του Μίλτου Σαχτούρη, Δήμητρα Παπαϊωάννου, Δίπλωμα Ειδίκευσης Νέας Ελληνικής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Νάρκισσος και αυτομαστιγούμενος λόγος: από τον κίνδυνο στον τρόπο να κινδυνεύουμε, Αριστέα Παπαλεξάνδρου, ποιήτρια

Ποίηση και Τέχνη: το παράδειγμα του Μιχαήλ Άγγελου, Λαμπρινή Μπενάτση, Ιστορικός Τέχνης, Master of Arts University of Essex

Ενότητα 5: Ποίηση, Επιστήμη, Τεχνολογία

Η Λίνα Στεφάνου απαγγέλλει ένα ποίημα από τη συλλογή της Στον κήπο με τις σαλαμάνδρες (εκδ. Μελάνι, 2008)

Ποίηση και ηλεκτρονική τεχνολογία: αναζητώντας το δακτυλικό αποτύπωμα του ύφους, Ερατοσθένης Καψωμένος, Oμότιμος. Kαθηγητής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Ποίηση και Δημόσια Διοίκηση, Ζέτα Ασίκογλου, Διεθνές Κέντρο  «Σταύρος Νιάρχος», Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

Συνάντηση Ποίησης και Θεωρίας: μια νέα πρόσληψη, Απόστολος Μπενάτσης, Επίκουρος Καθηγητής Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Ενότητα 6: Ποίηση και άλλες Τέχνες

Ο Γιώργος Βέης απαγγέλλει το ποίημά του Πρωτάθλημα, από τη συλλογή Λεπτομέρειες Κόσμων (εκδ. Ύψιλον, 2006)

Ποίηση και Καλές Τέχνες – Μια σημειολογική ματιά, Αλέξανδρος Λαγόπουλος, Ομότιμος Καθηγητής Α.Π.Θ, Αντεπιστέλλον Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών

Η ποίηση στον κινηματογράφο, Δήμος Αβδελιώδης, σκηνοθέτης

Το ποιητικό θέατρο, Kώστας Γεωργουσόπουλος, φιλόλογος, κριτικός θεάτρου,

Συναισθησία. Ένα παράδειγμα, Μαρία Μαραγκού, δημοσιογράφος, κριτικός τέχνης. Πρόεδρος του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών και Ιστορικών Τέχνης.

Ενότητα 7. Η Ποίηση στα ΜΜΕ

Ο διευθυντής του περιοδικού «Ποιητική» και μεταφραστής, Χάρης Βλαβιανός απαγγέλλει το ποίημά του Το ποίημα του Βερμέερ από τη συλλογή Διακοπές στην πραγματικότητα (Πατάκης, 2009)

Η ποίηση, ο καθημερινός και περιοδικός, δημοσιογραφικός Τύπος, Τάσος Γουδέλης, πεζογράφος, κριτικός, συνεκδότης περιοδικού «Το Δέντρο»

Τα ίχνη της ποίησης στον περιοδικό Τύπο, Σταύρος Ζουμπουλάκης, διεύθυντης του περιοδικού «Νέα Εστία»

Μεταξύ ορατού και αοράτου, Παντελής Μπουκάλας, δημοσιογράφος,

Η ποίηση στον Τύπο. Ο Τύπος στην ποίηση, Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, κριτικός

Ενότητα 8: Ποίηση και Ηλεκτρονικά ΜΜΕ

Ο Γιώργος Μαρκόπουλος απαγγέλλει το ποίημά του Εκείνος ο γέροντας, από τη συλλογή του Μη σκεπάζεις το ποτάμι (Κέδρος 1998)

«Poeticanet» ένα σκάφος γεμάτο ποίηση διαπλέει το διαδίκτυο, Ιωσήφ Βεντούρας, διεύθυντης του ηλεκτρονικού περιοδικού Poeticanet

Η διαδικτυακή γλώσσα της ποίησης: από το χαρτί στην ιστοσελίδα, Βασίλης Μανουσάκης, διδάσκων Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, Μεταφραστής, συνεργάτης του ηλεκτρονικού περιοδικού Poema

Ενας διαδικτυακός κόσμος γεμάτος στίχους, Ρίτσα Μασούρα, δημοσιογράφος – μπλόγκερ

Η ποίηση στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και ο ρόλος του διαδικτύου, Γιάννης Παππάς, Πρόεδρος του Συνδέσμου Φιλολόγων Πατρών, Δ/ντής του ηλεκτρονικού περιοδικού Δι@πολιτισμός

Η διαρκής εφημερία της ποίησης στα μπλογκ, Σωτήρης Παστάκας, ποιητής.

Όλες τις ομιλίες των συνέδρων μπορείτε να τις βρείτε ΕΔΩ

Κατ εξαίρεση (λόγω συναδελφικότητας στην μπλογκόσφαιρα) δείτε και την ομιλία της Ρίτσας Μασούρα ΕΔΩ

Αρέσει σε %d bloggers: