Tag Archive: μέτρα


H απαίτηση είναι παλλαϊκή και εκφράζεται οργισμένα, ακόμη και υστερικά: οι κλέφτες να πάνε φυλακή. Μαζί ακούγονται και άλλα οριακά: γιούχα κατά πολιτικών, να καεί η Βουλή, τέτοια. Η κυβέρνηση εισάκουσε τις κραυγές. Λίγες μέρες μετά την τεράστια διαδήλωση με τη φρικτή κατάληξη, ελάχιστες μέρες μετά την επιβολή των δρακόντειων μέτρων του ΔΝΤ, η κυβέρνηση άρχισε να ικανοποιεί το λαϊκό αίσθημα.

Πώς; Οι πρώτες πράξεις τείνουν προς έναν εύκολο εντυπωσιασμό. Οι μπουλντόζες που ισοπεδώνουν το ήδη ερείπιο, το φάντασμα της «Φαντασίας», ενώπιον του πρωθυπουργού, της αρμοδίας υπουργού και των καμερών κραυγάζουν έναν υπερβολικά εύκολο συμβολισμό. Δεν αμφιβάλλουμε για τις ευγενείς προθέσεις της κυβέρνησης, αλλά θα περιμέναμε κάτι πιο ουσιώδες: λ.χ. να σταλούν οι Komatsu και οι Liebherr αθόρυβα στην Πάρνηθα, στην Πεντέλη, στις Κυκλάδες, προς εκτέλεσιν χρονίως ανεκτέλεστων εντολών κατεδάφισης αυθαιρέτων. Οχι ερειπίων και εγκαταλειμμένων, αλλά επαύλεων με πισίνα καμουφλαρισμένη για να μην την πιάνει ο δορυφόρος.

Παρόμοια επικοινωνιακότητα χαρακτηρίζει το τελετουργικό ξεφώνισμα των φοροδιαφεύγοντων γιατρών. Η κυβέρνηση παραδίδει στη χλεύη πολίτες οι οποίοι έχουν παραβιάσει τον φορολογικό κώδικα, χωρίς να υπάρχει σχετική εισαγγελική εντολή, χωρίς τελεσιδικία, παραβιάζοντας τα ατομικά δικαιώματα. Είναι προφανές ότι το ξεφώνισμα γίνεται για να κατευναστεί η λαϊκή οργή. Εν τω μεταξύ τα εικονικά τιμολόγια προβεβλημένων εταιρειών, τα θηριώδη ανείσπρακτα πρόστιμα, η μεγάλη φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή εξακολουθούν να παρκάρουν στο αρχείο του υπουργού. Η τέτοια επικοινωνιακότητα είναι τυπικός λαϊκισμός· δεν παράγεται έτσι πολιτική, δεν παράγεται μόνιμο αποτέλεσμα. Η οργή δεν κατευνάζεται, απεναντίας ίσως φουντώσει. Εχουμε να λέμε για το «σύστημα Τσουκάτου-Πανταγιά», το «σύστημα Ρουσόπουλου», για μηχανισμούς χειραγώγησης των ΜΜΕ και παραγωγή επικοινωνιακών πυροτεχνημάτων. Ετσι βούλιαξε η χώρα.. Ευρισκόμενοι τώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης έχουμε το περιθώριο να αφήσουμε ένα νέο σύστημα επικοινωνιακών βεγγαλικών να υποκαταστήσει την παραγωγή πραγματικής πολιτικής;

Νίκος Γ. Ξυδάκης

Είναι αυτός που συγκεντρώνει για πάρτη του όλον τον πλούτο και την παραγωγή της κοινωνίας, είτε παρανόμως είτε νομίμως, που καταληστεύει το δημόσιο και πρωταγωνιστεί στη διαφθορά, εκμαυλίζοντας συνειδήσεις, λαδώνοντας και μιζάροντας προς κάθε κατεύθυνση, είναι αυτός που αρπάζει τον μόχθο των φτωχών ως «κίνητρα» για να κάνει επενδύσεις και το μόνο που δεν κάνει είναι επενδύσεις, είναι αυτός που προκαλεί μεγάλο πόνο και δυστυχία στους εργαζομένους για να γίνει δήθεν «ανταγωνιστικός», είναι αυτός που καταστρέφει οικονομίες κάνοντας χρηματοπιστωτικές αλητείες χωρίς τίποτα να παράγει, είναι αυτός που διαπλέκεται με την πολιτική εξουσία, που ελέγχει άθλιους βουλευτές και δημοσιογράφους, που διαθέτει τα υπερόπλα των μίντια για να διαμορφώνει συνειδήσεις, που ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις γράφοντας στα μεσαία του άκρα λαό και δημοκρατία, είναι αυτός που και μόνο αν πλήρωνε τους φόρους που οφείλει τώρα δεν θα υπήρχε έλλειμμα, είναι αυτός που κυκλοφορεί ασύδοτος χωρίς ποτέ να τιμωρείται..

μεγαλοεπιχειρηματίες ενώ σώζουν την πατρίδα τους..

Είναι αυτός που έχει κάνει πατρίδα του την offshore εταιρεία, είναι αυτός που δεν μοιάζει με κανέναν άλλον επιχειρηματία στον κόσμο γιατί δεν στερείται μόνο κοινωνικής συνείδησης, αλλά και κάθε ίχνος εθνικής και πατριωτικής συνείδησης. (αυτό για την ελληνική ολιγαρχία είναι επιβεβαιωμένο ιστορικά και κοινωνιολογικά). Γι αυτό και «επιχειρεί» και δήθεν «μεγαλουργεί» απειλώντας και εκβιάζοντας ωμά πολίτες, πολιτικούς και πατρίδες ότι αν τον φορολογήσουν θα πάρει τα λεφτά του και θα φύγει από τον τόπο του.. Είναι ακριβώς αυτός που θέλει τώρα να γίνει και πρωθυπουργός για να ..σώσει τον τόπο του (!!)

Και για να τελειώνουμε με τις «υγιείς δυνάμεις» της κοινωνίας, με τον ήρωα μεγαλοεπιχειρηματία που δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη αλλά μοχθεί και θυσιάζεται για να σώσει την ..πατρίδα.. Τον τελευταίο καιρό δεν κόψανε μόνο μισθούς και συντάξεις αλλά περικόψανε ακόμα περισσότερο και τη Δημοκρατία μας.. Η παντελώς ασύδοτη «αγορά» κυριαρχεί πλέον παντού.. Κραταιοί ηγέτες της «πολιτισμένης» Δύσης τρέμουν μην τυχόν και ανησυχήσουν οι «αγορές».. μην τυχόν και δεν ξυπνήσουν καλά μια Δευτέρα πρωί και ανεβάσουν τα επιτόκια.. Ζούμε καθημερινά στο πετσί μας την κατάργηση κάθε έννοιας Εθνικής κυριαρχίας και Δημοκρατίας. Η «αγορά» αποφασίζει πλέον για τις τύχες ολόκληρων κρατών και των πολιτών τους.. Η απόλυτη κατάντια του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Υπάρχει πια κανείς που αμφιβάλει ότι αυτό λέγεται δικτατορία της αγοράς; Κι αν αμφιβάλει, τί άλλο περιμένει να δει; Επιχειρηματίες και golden boys με γαλόνια και στρατιωτικά πηλήκια; Ένα κομμάτι αυτής της αγοράς λοιπόν αποτελεί και ο μεγαλοεπιχειρηματίας που περιγράψαμε ο οποίος τώρα ζητά και άλλα «κίνητρα» και άλλες φοροαπαλλαγές για να κάνει ..επενδύσεις στο εξωτερικό.. Η λοιπόν είναι ασυγκράτητα αδίστακτος, ή είναι παντελώς ανίκανος και μαλάκας.. Γιατί σε ένα τέτοιο περιβάλλον, όπου τα πάντα τον ευνοούν, όπου τα πάντα υπηρετούν το κέρδος και τους ισχυρούς, μόνο ένας εκ γενετής κρετίνος και μόνο ένας μεγάλος, πολύ μεγάλος μαλάκας δεν μπορεί να «μεγαλουργήσει» τουλάχιστον ως επιχειρηματίας.. Ως πρωθυπουργός είναι ακόμα ευκολότερο..

ΥΓ. Πριν λίγο καιρό ακούσαμε την είδηση ότι 45 Γερμανοί μεγαλοεπιχειρηματίες ζήτησαν από την κυβέρνηση τους να τούς φορολογήσει περισσότερο για να βοηθήσουν και αυτοί στο ξεπέρασμα της κρίσης..  Είδατε έστω και έναν Ελληνα συνάδελφο τους  να κάνει κάτι τέτοιο και μάλιστα τώρα που οι πάντες ομολογούν την πρωτοφανή στην ιστορία κοινωνική αδικία;  Γιαυτό μην το ψάχνετε.. Δεν αναφέρομαι συγκεκριμένα σε κανένα μεγαλοεπιχειρηματία.. Όλοι τα ίδια καθίκια είναι..

Αφοπλιστικά επίκαιρο λέξη προς λέξη.. Ακούστε το!

Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ.

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Αποικία
δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,
κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν’ επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

(Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984, Επιμέλεια Γ.Π.Σαββίδης)

Τόσο θυμό μόνο στο αίμα θα μπορούσαν να τον πνίξουν

Ποιοι έβαλαν φωτιά σε τράπεζα με εργαζόμενους μέσα; Ποιοι είναι αυτοί που καίνε ανθρώπους; Όποιοι και νάναι, προβοκάτορες ή ανεγκέφαλοι δολοφόνοι, κατάφεραν το πιο δυνατό κτύπημα στο σημερινό πρωτοφανές για τα ελληνικά χρονικά μέγα πλήθος και μέγα πάθος.. Το πιο καίριο κτύπημα για να κλείσουν τα στόματα αυτών που τόλμησαν να φωνάξουν  το δίκιο τους ίσως για πρώτη φορά στη ζωή τους, αυτών που έκαναν σήμερα ό,τι το πιο ανθρώπινο, αξιοπρεπές και δημοκρατικό: Που θύμωσαν πολύ και διαμαρτυρήθηκαν για την κατάντια της χώρας μας, για την υποταγή της στα ξένα κέντρα εξουσίας, για την μεγάλη αδικία.. Για την πιο βίαιη και βάρβαρη επέμβαση της ντόπιας και ξένης εξουσίας στην πλάτη τους.. Ποτέ δεν έχουμε ξαναδεί τέτοια εικόνα όπου καθημερινοί άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας, οικογένειες και γερόντια να προσπαθούν να εισβάλουν στην βουλή για να διαμαρτυρηθούν για το πιο γελοίο και άθλιο πολιτικό σύστημα του σύγχρονου ευρωπαϊκού πολιτισμού.. Να φτύσουν αυτούς και τα μεγάλα συμφέροντα που υπηρετούν, αυτούς που καταλήστεψαν τον μόχθο και την παραγωγή της κοινωνίας, που έκαναν τη διαφθορά , την εξαπάτηση και την ψηφοθηρία, τεχνική εξουσίας, τρόπο διακυβέρνησης και καθεστώς επί ολόκληρες δεκαετίες.. Τώρα θα λυσσάξουν τα κανάλια και οι πουλημένοι παπαγάλοι τους σπέρνοντας φόβο και ενοχές ώστε όλοι να επιστρέψουν στα σπίτια τους και να λουφάξουν και πάλι υποταγμένοι στους καναπέδες τους για παρακολουθούν ως αιώνιοι τηλεθεατές την πιο συνηθισμένη και οικεία εικόνα τους: Να παρακολουθούν την πιο άθλια δημοσιογραφία της Ευρώπης να τους χειραγωγεί, αλλά και τον ίδιο τους τον εαυτό να δακρύζει βουβά γιατί και πάλι του πήραν τη φωνή..

Η προπαγανδιστική καταιγίδα των καναλιών και της πάσης φύσεως διαπλεκόμενης δημοσιογραφίας ότι αυτά τα μέτρα είναι ο μόνος δρόμος για να σωθεί η «πατρίς» πέφτει στο κενό. Όσο πιο πολύ το λένε τόσο ο θυμός και η οργή φουσκώνει σαν ποτάμι. Ουδείς στοιχειωδώς νοήμων άνθρωπος μπορεί να πιστέψει ότι τα μυαλά των κυβερνώντων είναι τόσο ανίκανα και διεστραμμένα που πιστεύουν στα σοβαρά ότι δήθεν σώζουν την πατρίδα μειώνοντας την σύνταξη των 600 ευρώ(!!) Καμιά πατρίδα δεν σώζεται με μειώσεις μισθών και συντάξεων! Καμιά πατρίδα δεν σώζεται εξοντώνοντας αυτούς που την αποτελούν..

Το ερώτημα λοιπόν γιατί πήραν αυτά τα μέτρα ενώ γνωρίζουν πολύ καλά ότι οδηγούν στην ύφεση και στον στασιμοπληθωρισμό, δηλαδή στην ολοκληρωτική καταστροφή της χώρας, έχει πλέον απαντηθεί.  Όσο και αν δεν μπορούμε να το χωνέψουμε είναι η μεγάλη αλήθεια:  Η πρωτοφανής αυτή στην ιστορία κοινωνική αδικία και βαρβαρότητα, ειδικότερα απέναντι στους συνταξιούχους, που κάνει ακόμα και τον Πρετεντέρη και την Τρέμη να ανατριχιάζουν, είναι ο μόνος τρόπος για να διασφαλιστεί ότι οι δανειστές μας, δηλαδή οι διαβόητες «αγορές», που έως τώρα μας έχουν δανείσει γύρω στα 300 δις, θα πάρουν τα λεφτά τους πίσω! Μόνο αυτό τούς ενδιαφέρει! Καμιά «αγορά» δεν εμφορείται από αισθήματα αλληλεγγύης και δεν διακατέχεται από την αγωνία να σώσει την Ελλάδα και τον βασανισμένο λαό της. Απλώς όταν μια χώρα καταρρέει και ουσιαστικά πτωχεύει, καμιά «αγορά» δεν εμπιστεύεται ότι η οικονομία της θα ανακάμψει ώστε να ξεχρεώσει από μόνη της. Γι αυτό υπάρχει το διαβόητο ΔΝΤ. Είναι ο μόνος τρόπος είσπραξης των χρεών από το πτώμα. Στην πιο μαύρη στιγμή μιας χώρας οι γύπες «συνεργάζονται» με κυβερνήσεις γιωργάκηδων (έτσι θα λέγονται στο εξής οι κυβερνήσεις που «δίνουν» το λαό στους δημίους του για να «σώσουν» μια άδεια πατρίδα)  για να διασφαλίσει την πληρωμή των χρεών της. Από εκεί και πέρα δεν υπάρχει έλεος. Φωτιά και τσεκούρι στην πιο πρόσφορη και σίγουρη λεία. Και η πιο πρόσφορη και σίγουρη λεία είναι μόνο οι μισθωτοί και πολύ περισσότερο τα ταμεία των συνταξιούχων έστω και αν αυτά είναι μισοάδεια..

Η εξόντωση των συνταξιούχων αποκαλύπτει την πλήρη κοινωνική αναλγησία και τον ηθικό αμοραλισμό αυτών που συνεργάστηκαν σε αυτό το έγκλημα. Οι συντάξεις είναι ο μόχθος που στράγγιξε από μια ολόκληρη ζωή και αποταμιεύτηκε για να ζήσουν οι συνταξιούχοι το υπόλοιπο που τούς απομένει..  Θάλεγε λοιπόν κανείς αφελής ότι κόβουν τις συντάξεις των ανθρώπων για να παραμείνουν τα λεφτά στα ταμεία των συνταξιούχων ώστε να γεμίσουν που είναι σχεδόν άδεια! Κι όμως. Μειώνοντας τις συντάξεις δεν γεμίζουν τα ταμεία! Τα λεφτά των συντάξεων που κόβονται από τους συνταξιούχους δεν θα μείνουν στα ταμεία τους, αλλά θα τα αρπάξει το κράτος, μέσω της εφορίας, για να τα δώσουν στις «αγορές»! Ληστεύουν τα ταμεία για να «ξεχρεώσουν» τις αγορές! Αυτός είναι ο «νέος πατριωτισμός» του πασοκισμού.. Έτσι σώζουν την πατρίδα οι γιωργάκηδες.. Αυτό δεν πρόκειται να το ακούσετε από την άθλια δημοσιογραφία της διαπλοκής.. Ούτε από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο στο μεγκα και κορυφαίο βλάκα όλων των εποχών Μ. Καψή, ούτε και από την ανεκδιήγητη θηλυκή εκδοχή του Κακαουνάκη την Κάτια Μακρή..

ΝΕΩΤΕΡΑ εδω

Ένα απλό αλλά συγκλονιστικό ερώτημα προβάλει ολοένα και περισσότερο όσο καταλαγιάζει ο κουρνιαχτός των μέτρων και ο απόηχος της πιο ξεδιάντροπης επικοινωνιακής καταιγίδας που γνώρισε ο τόπος: Γιατί πήραν τέτοια πρωτοφανή σε αγριότητα και κοινωνική αδικία μέτρα χωρίς αποτέλεσμα; Εφόσον οι πάντες ομολογούν, ντόπιοι και ξένοι οικονομολόγοι, επίσημοι των Βρυξελλών, ακόμα και πολιτικοί της κυβερνώσας παράταξης, ακόμα και το σύνολο των εμπόρων και βιομηχάνων της χώρας, ακόμα και η διαπλεκόμενη δημοσιογραφία(!)  ότι τα μέτρα αντί να βγάλουν τη χώρα από την κρίση την οδηγούν με απόλυτη βεβαιότητα στην πιο βαθιά ύφεση και στον πλήρη μαρασμό, τότε γιατί τα αποφάσισαν; Είναι τόσο αδαείς, ανίκανοι και ανόητοι; Κοτζάμ υπουργοί, ο μεγάλος κωπηλάτης Γιώργος, κοτζάμ ΔΝΤ, ΕΚΤ και βάλε; Είναι τόσο διεστραμμένοι και αναίσθητοι; Είναι τόσο ξεφτιλισμένοι και υποταγμένοι; Τι ακριβώς συμβαίνει; Κι αν όντως γνωρίζουν, που γνωρίζουν, ότι με τέτοια μέτρα δεν πρόκειται να σωθεί η χώρα και ότι θα μαραζώσει η αγορά, γιατί τα αποφάσισαν και βιάζουν, ματώνουν και ταπεινώνουν εκατομμύρια Έλληνες; Υπάρχει κάποια στοιχειώδης λογική εξήγηση;

Ο πόνος και η οργή του συνταξιούχου

Και όμως υπάρχει! Είναι όντως τόσο ξεφτιλισμένοι και υποταγμένοι! Η πρωτοφανής αυτή στην ιστορία βαρβαρότητα είναι ο μόνος τρόπος για να διασφαλιστεί ότι οι δανειστές μας, δηλαδή οι διαβόητες «αγορές» θα πάρουν τα λεφτά τους πίσω! Νομίζετε ότι όλοι αυτοί κοιμούνται και ξυπνούν με την αγωνία να σώσουν την Ελλάδα και τον βασανισμένο λαό της; Ο μεγάλος τους φόβος είναι μήπως και η πτωχή Ελλάς κάνει αναδιάρθρωση τους χρέους και τους αφήσει με το πουλί στο χέρι.. Εφόσον λοιπόν η Ελλάς επτώχευσε ουσιαστικά,  πρέπει πλέον να διασφαλιστεί ότι θα πάρουν τα λεφτά που μας δάνεισαν. Αλλά από πού θα τα πάρουν και μάλιστα εγκαίρως πριν λήξουν τα ομόλογα; Από το κράτος; Δεν υπάρχει σάλιο.. Από τους πλούσιους; Οι στιγμές είναι τραγικές για να αστειευόμαστε.. Ο μόνος που απομένει είναι ο φουκαριάρης ο λαός.. Ο απλός μισθωτός και συνταξιούχος.. Τα αιώνια υποζύγια και σίγουρα λεφτά.. Γι αυτό υπάρχει το ΔΝΤ. Γι αυτό όπου πατάει την μπότα του δεν «σώζει» ανθρώπους αλλά μόνο αριθμούς.. δηλαδή δανειστές και αγορές.. Αυτό είναι το νόημα της μεγάλης ληστείας..

Το παράδειγμα με τους συνταξιούχους είναι συγκλονιστικά αποκαλυπτικό. Οι συντάξεις δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με τον ανταγωνισμό. Είναι τα λεφτά που πλήρωσαν οι απόμαχοι της ζωής για να ζήσουν στοιχειωδώς ως άνθρωποι στο υπόλοιπο της ζωής τους.. Είναι δικά τους λεφτά που τα διαχειρίζονται τα ταμεία τους. Θάλεγε λοιπόν κανείς αφελής ότι κόβουν τις συντάξεις των ανθρώπων για να παραμείνουν τα λεφτά στα ταμεία και να γεμίσουν τα ταμεία που είναι σχεδόν άδεια!  Κι όμως. Τα λεφτά των συντάξεων που κόβονται από τους συνταξιούχους δεν θα μείνουν στα ταμεία τους, αλλά θα τα αρπάξει το κράτος, μέσω της εφορίας, για να πληρωθούν τα χρέη στις «αγορές»! Όσο απίστευτο και αν φαίνεται ληστεύουν τα ταμεία των συνταξιούχων όχι για να σώσουν τη χώρα αλλά για να πληρώσουν τις αγορές! Και ξέρετε τι εξοργίζει περισσότερο; Όχι τόσο η κατάφωρη παραβίαση του Συντάγματος, η καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων όσο το θράσος και ο εμπαιγμός ότι έτσι σώζουν τη χώρα! Ότι σώζουν την πατρίδα ληστεύοντας τους ανθρώπους! Ο πιο άθλιος πασοκισμός στην απόλυτη κορύφωση του! Μόνο ο πασοκισμός και ένας Γιωργάκης θα μπορούσαν να συναινέσουν σε τέτοιο έγκλημα. Το ξέρω ότι ντρέπεσαι φίλε πασόκε.. το ξέρω.. έχεις και εσύ τον πόνο σου.. όμως καλά κάνεις και ντρέπεσαι.. Γιατί εφόσον ντρέπεσαι και εσύ σημαίνει ότι ακόμα υπάρχει ελπίδα..

Σε είδαν βυθισμένο στον καναπέ σου φουκαριάρη υπάλληλε, αμίλητο και σκυφτό, παρά τα πρώτα μέτρα-πληγές που σου άνοιξαν  και αναθάρρησαν που δεν θύμωσες. Ήταν επόμενο λοιπόν να ξεπεράσουν κάθε πρόσχημα και όριο.. Μεθυσμένοι από  το ζεστό και αμίλητο αίμα σου χίμηξαν να ολοκληρώσουν το έργο τους.. Για να σώσουν τη χώρα, λένε, αλλά χωρίς εσένα.. Γιατί εσύ υπάλληλε φταις και πρέπει να πληρώσεις! Όταν σου δόθηκε η ευκαιρία να βρεις και εσύ μια δουλειά την δέχτηκες ενώ έπρεπε να την ..αρνηθείς εφόσον υπάρχουν υπεράριθμοι στο δημόσιο..! Όταν σου έκανε τη σύμβαση ο εργοδότης σου την δέχτηκες αντί να ζητήσεις λιγότερα για να αυξηθεί η ..ανταγωνιστικότητα..! Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά δέχτηκες να πάρεις και σύνταξη εφόσον ήξερες ότι τα ταμεία είναι άδεια..! Άσε που δεν προστάτεψες το δημόσιο συμφέρον από τη διαφθορά και τα λαμόγια..

Τώρα πολλοί ζητούν συγνώμη όπως μια μερίδα γραφιάδων που βρήκαν τούτη την τραγωδία ως άλλη μία ευκαιρία για να γράψουν ένα καλό κείμενο.. συγνώμη που πλήρωσα φακελάκι.. συγνώμη που δεν εξυπηρέτησα τον πολίτη..  Άλλοι, δηλώνουν φταίχτες μόνο και μόνο για να είναι μέσα στο κλίμα και στη μόδα των ημερών.. Άλλοι αναλαμβάνουν τις ευθύνες ακόμα και των άλλων πλειοδοτώντας σε ύπαρξη και ευαισθησία.. Ζούμε σε μια κοινωνία της συγκίνησης και της ενοχής, σε μια κοινωνία χαμένη που αναλαμβάνει πρόθυμα το ρόλο που της έταξαν να παίξει αυτοί που την κατηγορούν.. Αυτοί δηλαδή που είναι οι αληθινοί ένοχοι και που τώρα την δείχνουν με το δάκτυλο αποδίδοντας ευθύνες και δημιουργώντας ενοχές.. Ο παλιός ελληνικός κιν/φος ξαναζεί. Για όλα φταίει αυτή η «κακούργα κοινωνία»..

Όμως και εσύ υπάλληλε ήξερες για το φόνο..  Μου θυμίζεις τον «Σιωπηλό μάρτυρα» του Χίτσοκ όπου ο ήρωας της ταινίας είναι καθηλωμένος στο διαμέρισμά του με το πόδι του στον γύψο. Μη έχοντας τι να κάνει, παρακολουθεί με ένα τηλεσκόπιο τη ζωή των ενοίκων της απέναντι πολυκατοικίας και αντιλαμβάνεται ότι σε κάποιο διαμέρισμα έγινε ένας φόνος.. Μόνο που εσύ υπάλληλε ούτε καν την πραγματικότητα της απέναντι πολυκατοικίας δεν βλέπεις. Βλέπεις κάθε μέρα στα παράθυρα της τηλεόρασης όλους αυτούς που σου λένε ότι φταις και τους παρακολουθείς αμέτοχος και «σιωπηλός μάρτυρας» του φόνου που συντελείται σε βάρος σου.. και εξακολουθείς να μη μιλάς και να μην θυμώνεις.. Οι «σωτήρες» της χώρας ασκούν πρωτοφανή βία και βαρβαρότητα πάνω σου και εσύ ούτε καν μια βοήθεια δεν ζητάς.. Μόνο ένα βουβό δάκρυ φαίνεται να κατηφορίζει απ τα μάτια σου.. Σε ταπείνωσαν υπάλληλε.. Σε τελείωσαν.. Σε έβαλαν πάλι στον γύψο για να σε συμμορφώσουν..

Τώρα, κάνεις πάλι ό,τι το χειρότερο για σένα και τη χώρα σου.. Τώρα που είναι η ώρα του μεγάλου θυμού και του μεγάλου μίσους εσύ κάθεσαι και κλαίς..  Κανείς δεν πρόκειται θα σε λυπηθεί υπάλληλε! Το κλάμα εκτονώνει ενώ ο θυμός και το μίσος σώζει και δημιουργεί! Κάνε επιτέλους αυτό που δεν έκανες ποτέ. Άρχισε να θυμώνεις κατ αρχάς με τους πολιτικούς και δημοσιογράφους που φορέσανε τις «κουκούλες» του σωτήρα και σε «δίνουν»  με το δάκτυλο στις «αγορές» των δημίων σου.. Ύστερα μπορείς να ελπίζεις..

Ο δήθεν μονόδρομος του ΔΝΤ είναι ένα μεγάλο ψέμα.. Τελικά μόνο ένας Γιωργάκης και ο αδίστακτος πασοκισμός θα μπορούσαν να βλάψουν έτσι τη χώρα και το λαό της, να την θέσουν υπό κηδεμονία ξένων κέντρων εξουσίας και να την αναγκάσουν, όχι μόνο να βάλει πλάτη αλλά να δώσει και κώλο για 12 δις από το ΔΝΤ όταν χρωστάμε 300 (!) Για 12 δις! Αν παίρναμε αυτά τα 12 δις που χρειαζόμαστε για το Μάιο από τις «αγορές» το τίμημα από τα «πανωτόκια» δεν θα ξεπερνούσε το 1 δισ., δηλαδή, σταγόνα στον ωκεανό των 300 δισ. του δημοσίου χρέους. Ποια αδίστακτη και διεστραμμένη λογική νομιμοποιεί την άνευ όρων παράδοση της χώρας, μόνο και μόνο για να μη γίνουν τα 300 δισ. 301;

Ιδού λοιπόν, όχι μόνο μία λύση αντί του ΔΝΤ, αλλά τρεις που προτείνει ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου στην «Καθημερινή», του διαβόητου Αλαφουζέϊκου παρακαλώ, που μαζί με την υπόλοιπη διαπλεκόμενη δημοσιογραφία στηρίζουν με πάθος την παράδοση της χώρας :

Το επαχθές χρέος και η μυστική βοή

Του Πετρου Παπακωνσταντινου

Με φόντο την κλιμακούμενη τρομοκρατία των spreads, η κυβέρνηση έθεσε το εκφοβιστικό δίλημμα: είτε τυφλή αποδοχή των δρακόντειων όρων ΔΝΤ και Ε.Ε. είτε επίσημη πτώχευση και εκποίηση εθνικού πλούτου αντί πινακίου φακής, με τις αθρόες απολύσεις που αυτό συνεπάγεται. Τρίτος δρόμος δεν έχει προταθεί, λένε, διότι απλούστατα δεν υπάρχει.

Ουδέν αναληθέστερον. Πολιτικοί και οικονομολόγοι διαφόρων αποχρώσεων είχαν προτείνει προ πολλού ένα είδος σύγχρονης «σεισάχθειαs», ξεκινώντας από μια θεμελιώδη διαπίστωση: ότι το δημόσιο χρέος, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και πληθώρας ισχυρότερων κρατών, όπως η Ιταλία, η Βρετανία και η Ιαπωνία, απλούστατα είναι αδύνατον να εξυπηρετηθεί ακόμη κι αν ληφθούν τα απεχθέστερα των δυνατών μέτρων, με κίνδυνο ακραίων κοινωνικών εκρήξεων. Την εκτίμηση αυτή μοιράζονται αναλυτές κατ’ εξοχήν φιλελεύθερων εντύπων, όπως οι Financial Times και η Wall Street Journal. Πρόσφατα ο Economist εκτιμούσε πως μόνο οι τόκοι των ελληνικών δανείων θα απορροφούν σύντομα το εξωφρενικό 8,4% του ΑΕΠ, ποσό πολύ μεγαλύτερο από όσα δαπανούμε ετησίως για παιδεία και συντάξεις.

Μια εναλλακτική αντιμετώπιση θα μπορούσε να στηριχθεί σε τρεις θέσεις. Η πρώτη, εντελώς συντηρητική, ήταν καλύψουμε τις επείγουσες δανειακές ανάγκες είτε με διμερείς συμφωνίες (π.χ. Κίνα, Ρωσία), είτε από τις αγορές, έστω με οδυνηρά επιτόκια, όσο αυτό είναι δυνατό. Το τίμημα από τα «πανωτόκια» για τα 12 δισ. που χρειαζόμαστε τον Μάιο δεν θα ξεπερνούσε το 1 δισ., σταγόνα στον ωκεανό των 300 δισ. του δημοσίου χρέους. Ποια διεστραμμένη λογική νομιμοποιεί την κατάργηση των συντάξεων, μόνο και μόνο για να μη γίνουν τα 300 δισ. 301; Αλλωστε, είναι θέμα χρόνου να εκραγούν οι δημοσιονομικές βόμβες και άλλων χωρών οπότε το ελληνικό πρόβλημα θα πάρει τη φυσιολογική του θέση, ως μέρος του ευρύτερου, ευρωπαϊκού και παγκόσμιου προβλήματος. Ηδη, από προχθές μας ακολουθεί κατά πόδας η Πορτογαλία, ενώ στενότητα δανεισμού αρχίζει να αντιμετωπίζει και αυτή η Γερμανία. Σε επίπεδο ΟΟΣΑ, το χρέος προσεγγίζει το 100% του ΑΕΠ. Είναι παρανοϊκό να μπαίνουν όλοι βαθιά στο κόκκινο και εμείς να τρέχουμε μόνοι μας να ξεπληρώσουμε και το τελευταίο σεντ εδώ και τώρα.

Ο δεύτερος άξονας θα ήταν η διεκδίκηση, σε κοινό μέτωπο με άλλες χώρες, ευρωπαϊκής λύσης στο ευρωπαϊκό πρόβλημα – είτε πρόκειται για ευρωπαϊκό ομόλογο είτε για δανεισμό απευθείας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είτε οτιδήποτε άλλο. Η λογική ότι λαοί ολόκληροι πρέπει να υποβληθούν σε κοινωνικό ολοκαύτωμα για να μην παραβιαστεί το Μάαστριχτ, δεν αξίζει περισσότερο από τη λογική του τροχονόμου που σταματά το ασθενοφόρο για παράβαση του ορίου ταχύτητας. Εφ’ όσον η προσπάθεια αυτή προσέκρουε στον άκαμπτο οικονομικό εθνικισμό της Γερμανίας, θα ωρίμαζαν οι συνθήκες για να πέσει το βάρος στην τρίτη, ριζοσπαστικότερη θέση: την αναδιαπραγμάτευση του χρέους, υπό την απειλή της μονομερούς στάσης πληρωμών.

Στη σκληρή μάχη που θα έπρεπε να δώσει, η Ελλάδα θα είχε ως νομιμοποιητική βάση την καθιερωμένη, διεθνώς, νομική έννοια του «επαχθούς χρέους» (odious debt), την οποία μάλιστα εισήγαγαν οι… Αμερικανοί, όταν απέσπασαν την Κούβα από την ισπανική αυτοκρατορία. Η αρχή αυτή λέει ότι ένα έθνος δεν δεσμεύεται από αβάσταχτα δάνεια τα οποία συνήψε ένα διεφθαρμένο ή τυραννικό καθεστώς σε συνενοχή με τους διεθνείς τραπεζίτες. Κάτι παρεμφερές έγινε και στην Ευρώπη: η Κεντρική Τράπεζα προσέφερε επί σειρά ετών άφθονο, φθηνό χρήμα στις εμπορικές τράπεζες, οι οποίες με τη σειρά τους μας βομβάρδιζαν με κάθε είδους πιστωτικές κάρτες και κάθε είδους δάνεια, διογκώνοντας μια οικονομία-φούσκα προς όφελος των Γερμανών και άλλων βορείων χωρών, που πλημμύρισαν την ελληνική αγορά με τις εξαγωγές τους. Οταν η φούσκα πήγε να σπάσει, μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, τα κράτη έσπευσαν να σώσουν τις τράπεζες και τώρα στέλνουν τον λογαριασμό στους πολίτες.

Σε παραπλήσιο μήκος κύματος, ο Γάλλος οικονομολόγος Φιλίπ Σιμονό έγραφε την περασμένη Δευτέρα στη Le Monde: «Η σημερινή κρίση είναι κάτι περισσότερο από κρίση του συστήματος. Είναι κρίση καθεστωτική, ανάλογη με εκείνη που πέρασε η Γαλλία τη δεκαετία του 1780, όταν γονάτισε από το χρέος. Ο μόνος τρόπος να βγούμε από το απίστευτης έκτασης όργιο είναι να βάλουμε φραγμό στο κάλπικο, χωρίς αντίκρισμα χρήμα, που γεννιέται από την αιμομεικτική σχέση τραπεζών- κράτους».

Από χθες, όλα αυτά αποτελούν ιστορία. Αν όμως οι σύγχρονοι Ηγεμόνες δεν μπορούν να ακούσουν «τη μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων», τόσο το χειρότερο γι’ αυτούς.

Απωλέσαμε την ευθύνη μας για τα κοινά και το δεχτήκαμε ευχαρίστως. Επιτρέψαμε στην αγορά να ρυθμίζει τις τύχες της χώρας και της ζωή μας βάζοντας τον καταναλωτισμό στο επίκεντρο των προσδοκιών και των οραμάτων μας.. Αποδεχτήκαμε την αγορά στη θέση της «Πόλης».. Αποδεχτήκαμε το ρήμα πουλώ, σε όλες τις κλίσεις και τους χρόνους του, ως γενική κατάσταση ανθρώπων και πραγμάτων και γίναμε τα «μέσα» για αλλότριους σκοπούς..  Αποδεχτήκαμε τον βάρβαρο ανταγωνισμό ως κάτι το θεμιτό και φυσιολογικό..  Κλειστήκαμε αυτάρεσκα στον μικρόκοσμο μας και ενστερνιστήκαμε τον αμοραλιστικό ατομικισμό ως την υπέρτατη ιδεολογία μας και δήθεν φύλακα της ελευθερίας μας.. Κραδαίνοντας το άλλοθι της επιβίωσης αναβιώνουμε το σύγχρονο «όλοι εναντίον όλων» και κατά βάθος το απολαμβάνουμε.. Εκφυλιστήκαμε σε ψηφοφόρους – πελάτες των κομμάτων.. Γίναμε καλοί τηλεθεατές και επαναπαυόμαστε ότι έτσι είμαστε και καλοί πολίτες..

Εν ολίγοις τους αφήσαμε να μας στερήσουν την ιδιότητα του πολίτη καταστρέφοντας την Αριστοτελική «Πόλη» και πληρώνουμε γιαυτό.. Αφήσαμε δηλαδή να καταστρέφουν την «Πόλη» μας και να καθορίζουν τις τύχες μας θλιβεροί επαγγελματίες πολιτικάντηδες, διαπλεκόμενοι εργολάβοι και άθλιοι εκπρόσωποι τους δημοσιογράφοι και αγοραίοι επικοινωνιολόγοι, όλοι αυτοί δηλαδή που σήμερα εγκαλούν την κοινωνία και ανερυθρίαστα της κουνάνε το δάκτυλο γιατί, λένε, δήθεν κατανάλωσε περισσότερα απ όσα παρήγαγε αθωώνοντας έτσι και επιβραβεύοντας όλους αυτούς που άρπαξαν, καταλήστευσαν και λεηλάτησαν την παραγωγή της..

Ο άνθρωπος δεν είναι από τη φύση του κακός και αυτό το άλλοθι δεν πουλάει πια τουλάχιστον στους στοιχειωδώς σκεπτόμενους.. Δεν είμαστε από τη φύση μας ούτε κακοί ούτε καλοί αλλά μπορούμε να γίνουμε και οι πιο καλοί και οι πιο κακοί.. Εξαρτάται από την «Πόλη» και από τη σχέση μας με αυτήν.. Τώρα όμως που χάσαμε την «Πόλη» μας, χωρίς την «Πόλη» πώς θα είμαστε πολίτες;

«Τώρα είμαι περισσότερο σοσιαλιστής από πριν»..(!) Και όμως το είπε και αυτό ο Γιώργος στη βουλή αλλά κανείς πια δεν μπορεί να γελάσει.. Και εξήγησε ότι αυτό που του λένε τώρα τα ..σοσιαλιστικά αντανακλαστικά του είναι να σώσει τη χώρα! Και το κατάφερε! Αυτό μας λέει το άθλιο τσούρμο των μεγαλοδημοσιογράφων στα γεννητικά όργανα του οποίου έχουμε απιθώσει την ενημέρωση μας.. Χάρις στις νικηφόρες μάχες που έδωσε ο Γιώργος, πυροβολώντας τα πόδια του και τα πόδια μας, κατάφερε επιτέλους να σώσει τη χώρα βάζοντας την στο ..ΔΝΤ! Η γελοιότητα συναντά τον πατριωτισμό όπως ο πασοκισμός τον Καρατζαφέρη.. Μην απορείτε. Πάντα ο πατριωτισμός ήταν το καταφύγιο του ξεπουλήματος και της προδοσίας και τούτος ο τόπος, που έχει περάσει εμφύλιο και χούντα, το ξέρει καλά αυτό..

Χέρι-χέρι στο ΔΝΤ..

Χάρις στις προσπάθειες του Γιώργου, λένε, στο «μηχανισμό» διάσωσης της χώρας δεν συμμετέχει μόνο το ΔΝΤ αλλά και τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.. Αν ήταν σήμερα στην κυβέρνηση η Δεξιά θα μας πήγαινε κατ ευθείαν στο ΔΝΤ χωρίς τη συμμετοχή της Ευρώπης.. Η αλήθεια φυσικά, όπως πάντα, είναι ακριβώς η αντίθετη. Η Δεξιά δεν θέλει το ΔΝΤ ενώ ο επικεφαλής του Eurogroup, Ζ.Κ. Γιούνκερ είπε ότι ο ίδιος δεν επιθυμεί το ΔΝΤ αλλά το ενέπλεξε στον «μηχανισμό» η στάση της ελληνικής κυβέρνησης! Όμως αυτά είναι ψιλά γράμματα για τα θλιβερά εγχώρια παπαγαλάκια που βλέπουν τον Γιώργο να νικά διαρκώς γιατί μόνο αυτός ξέρει να τραβάει τόσο καλό κουπί στο κανό και να σέρνει με τις γυμνασμένες πλάτες του ολόκληρη την φουκαριάρα Ελλάδα..

Τώρα ο ..σοσιαλισμός, δηλαδή ο νεοφιλελεύθερος πασοκισμός, κάνει αυτό που δεν θα μπορούσε να κάνει ποτέ ούτε και η πιο «βάρβαρη» Δεξιά. Αυτό που τελικά μόνο ο πασοκισμός και ένας Γιωργάκης θα μπορούσαν να κάνουν. Σέρνουν τη χώρα προς τους δημίους της με τη στήριξη του συνόλου σχεδόν της ηλεκτρονικής και έντυπης δημοσιογραφίας της.. Με σκυμμένο το κεφάλι και δεμένα μάτια οι «σωτήρες» και φύλακες της κρατούν την χώρα από τα δυο της μπράτσα και την οδηγούν για να την παραδώσουν και επισήμως στην έξωθεν διακυβέρνηση..  Μέρες ταπείνωσης και ιδιότυπης κατοχής.. Ο ίδιος ο Γιώργος τόπε στη Βουλή.. «Μπήκαμε στη διαδικασία του ΔΝΤ».. Ο Λομβέρδος είπε στο μεγκα ότι «μιλάμε με το ΔΝΤ από τον Δεκέμβρη».. Ας μη γελιόμαστε.. Όλο το ζήτημα είναι η διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Το πρόβλημα τους δεν είναι τα μέτρα, ποτέ δεν ήταν, αλλά το πώς θα περάσουν τα μέτρα και αυτό είναι το έργο που έχει αναλάβει η πουλημένη δημοσιογραφία..

Είναι λοιπόν τόσο τραγικές τούτες οι στιγμές για τον τόπο όπου το γέλιο γίνεται λυγμός.. Η φαιδρότητα και γελοιότητα, πίκρα και μεγάλος θυμός.. Μπροστά στην τραγωδία που ζούμε, όσο γελοίες και να φαίνονται οι επικοινωνιακές τεχνικές του Μαξίμου, τελικά μόνο για γέλια δεν είναι.. Δεν γελάμε πια με τις τραγελαφικές προσπάθειες αυτού του άθλιου τσούρμου της μεγαλοδημοσιογραφίας να μετατρέπει καθημερινά το μαύρο σε άσπρο ώστε να μας κάνει και ..περήφανους για όλα αυτά που αδικούν και μας ταπεινώνουν.. Θυμώνουμε πλέον πάρα πολύ και αυτό πρέπει να το καταλάβουν.. Και συμφέρει να το καταλάβουν όχι μόνο την ενημέρωση και τον τόπο αλλά και τους ίδιους.. Τώρα πια οι δημοσιογράφοι κρίνονται όσο ποτέ άλλοτε ένας-ένας χωριστά και προσωπικά και είναι βέβαιο ότι όπως έστρωσαν έτσι και θα πληρώσουν, όχι φυσικά με βία, όχι με βόμβες και πέτρες, αλλά με τις πιο χοντρές ροχάλες της πιο βαθιάς αηδίας και περιφρόνησης μας..

Αρέσει σε %d bloggers: