Tag Archive: μαγειρική


Πάντα αναρωτιόμουν για το τι θα αποκάλυπτε η σκαπάνη του μελλοντικού αρχαιολόγου.. Αν, δηλαδή, ξαφνικά, γινόταν μια έκρηξη ηφαιστείου σε τι στάση θα μας έβρισκαν μετά από 1500 χρόνια?
Η ανασκαφή στην Πομπηία ανέδειξε τη Νεκρή Πόλη με τους κατοίκους σε διάφορες στάσεις ύπνου , στην Ελλάδα τι θα έβρισκαν? Τη Νεκρή Χώρα αλλά πως?
Δε χρειάστηκε να αναρωτηθώ πολύ.. είναι σίγουρο ότι τον Έλληνα θα τον βρει η καταστροφή μπροστά στην τηλεόρασή του.

Δυο γενιές ανθρώπων τώρα, από την εποχή που το πρώτο τηλεοπτικό σήμα βγήκε στους ελληνικούς αιθέρες είναι καθηλωμένες μπροστά στη συσκευή..
Η πρώτη γενιά δικαιολογημένα.. το καινούργιο μέσον, το υπό την υψηλή επιστασία κρατικού φορέα που τον πληρώναμε πάντα χωρίς να γκρινιάζουμε, ψυχαγώγησε, ενημέρωσε, έστω και λειψά και μεροληπτικά, ακόμα και εκπαίδευσε αυτή τη γενιά που στην πλειοψηφία της το μόνο που ήξερε ήταν ο κινηματογράφος, όπου υπήρχε πρόσβαση και σ’αυτόν.
Πέρασε στη μεταβατική φάση του βίντεο κι επέστρεψε δριμύτερη στην ιδιωτική τηλεόραση που έφερε μαζί της όλα τα καλά αλλά, κυρίως, όλα τα κακά της κρατικής σε μεγέθυνση.

Χρόνια τώρα, το βλέπαμε να έρχεται, άλλοτε βίαια κι άλλοτε σε μικρές, σοφές δόσεις ικανές να προκαλέσουν εθισμό.
Το reality είναι η νέα πραγματικότητα της τηλεόρασης που καθήλωσε μπροστά της ένα κοινό που το καθήκον του είναι να βρίσκεται αλλού, στις επάλξεις μιας επαχθούς καθημερινότητας, στα πεδία της διεκδίκησης, στην κόντρα για όσα μας επέβαλαν ενώ άλλα μας υπόσχονταν.

Αυτό το κοινό άραξε κι έβαλε το μάτι στην πολλών ιντσών κλειδαρότρυπα κι έχει πάρει και ρόλο, αφού φρόντισαν χρόνια τώρα να του προμηθεύσουν και το όπλο του, το κινητό τηλέφωνο, ένα για κάθε μέλος της οικογένειας για να μπορεί να τιμωρεί μ’ένα απλό sms όσους παίχτες δεν κατάφεραν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να εξασφαλίσουν ασυλία..

Παντοδυναμία το νιώθουν αλλά στην πραγματικότητα είναι το σίδερο που τους έχουν δεμένο στο πόδι για να μη σηκώνονται από τον καναπέ αν δεν υπάρχει απίστευτα σοβαρός λόγος. Σε λίγο και οι σωματικές ανάγκες θα ικανοποιούνται επί τόπου με τη χρήση ειδικών μέσων..

Άνθρωποι της διπλανής πόρτας έγιναν ξαφνικά αναγνωρίσιμοι ως παίκτες reality, ως Big Chef  και  Master Brother, ως πρωταγωνιστές ενός αέναου σήριαλ με αμφίβολο τέλος και έπαθλο το παθητικό κοινό τους.

Ένα κοινό  με μνήμη χρυσόψαρου που ζει και θα πεθάνει μπροστά στο δέκτη του, βλέποντας τους άλλους να «μαγειρεύουν» ενώ το ίδιο δεν είναι ικανό όχι μόνο να ψηφίσει, αλλά ούτε μια τηγανιά πατάτες να κάνει.. Θα πεθάνει με τα realities να διαδέχονται το ένα το άλλο και τη ζωή να περνάει έξω από την πόρτα του και να μην το αγγίζει.
Αν αυτό δεν είναι η χαρά του κάθε κυβερνώντος τότε τι είναι;

Γεωργία Καρβουνάκη

Δεν επιλέχτηκε τυχαία η μέρα και η ώρα μετάδοσης της συνέντευξης του πρωθυπουργού σε εθνικό δίκτυο.. Γκιόργκος ή Σπιναλόγκα; Αυτό είναι το μεγάλο δίλημμα της διακαναλικής. Γκιόργκος ή χρεωκοπία; Πασόκ ή λέπρα και Σπιναλόγγα; Μνημόνιο ή νησί; Γιατί αν βουλιάξει ο πασοκισμός στις εκλογές και δεν βγει ο Σγουρός και ο Τατούλης, θα αποσταθεροποιηθεί η χώρα.. θα φοβηθούν και οι αγορές και θα μας αντιμετωπίσουν χειρότερα και από λεπρούς.. Είμαστε που είμαστε σάπιοι και διεφθαρμένοι.. Θα καλέσουν τον Μάινα και θα μας οδηγήσει στην Σπιναλόγκα της χρεοκοπίας..  Ήδη ο Μάινας, σύμφωνα με έγκυρες πηγές, έχει τοποθετήσει τετράχρονη εξωλέμβια στη βάρκα του για να μπορέσει να ανταποκριθεί στην αυξημένη ζήτηση..

Για να ξέρουμε τι μας περιμένει αν δεν ψηφίσουμε Γκιόργκο..

Εν τω μεταξύ πηγές από του Μαξίμου αναφέρουν ότι, προκειμένου ο πρωθυπουργός να πιο πειστικός και περισσότερο εύγλωττος, το επικοινωνιακό επιτελείο θα τον εμφανίσει ως Master Chef για να διαβεβαιώσει το κοινό ότι δεν θα υπάρξουν νέες συνταγές σωτηρίας της πατρίδος, δηλαδή νέα μέτρα, εκτός από τα νέα μέτρα του μνημονίου, τα οποία δεν είναι ..νέα γιατί το μνημόνιο δεν είναι νέο αλλά παλιό και επομένως τα νέα μέτρα που θα επιβληθούν μετά τις εκλογές δεν είναι ..νέα, αλλά απλώς είναι νέα στο ίδιο μνημόνιο το οποίο ως γνωστόν προβλέπει νέα μέτρα..(!) Έτσι, η νέα συνταγή μαγειρικής που θα προτείνει για μετά τις εκλογές θα είναι αγγούρια γεμιστά τα οποία ούτε και αυτά θα είναι νέα αλλά θα είναι τα γνωστά παλιά και τσουχτερά με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά θα είναι γεμιστά με τζίτζερ και φινόκιο και το απαραίτητο βουτυράκι για να γλυστράνε καλύτερα.. Θα καθαρίσει δε και μερικά κρεμμυδάκια με άψογη τεχνική, που θα τη ζήλευε και ένας Top Chef, έτσι ώστε όταν αναφέρεται στους συνταξιούχους να κυλάει και ένα δάκρυ.. Η πρόταση να συντονίσει τη συζήτηση η Μανωλίδου αντί του Πεταλωτή απορρίφτηκε τελικά ύστερα από μαραθώνια σύσκεψη για να μην θωρηθεί ότι κατά βάθος τα νήματα τα κινεί το αόρατο χέρι του Καρατζαφέρη..

Τα πάντα λοιπόν είναι άψογα ρυθμισμένα και άριστα προσχεδιασμένα σε Εθνικό δίκτυο φυσικά.. Γιαυτό και επέλεξαν να μεταδοθεί η συνέντευξη την ώρα που μεταδίδεται το «Νησί».. Για να γίνουν οι απαραίτητοι συνειρμοί και να καταλάβει ο λαός πού θα τον οδηγήσει ο Μάινας αν δεν ψηφίσει στις εκλογές Γκιόργκο.. Ένα μόνο δεν έχουν υπολογίσει οι επικοινωνιολόγοι του πασοκισμού.. Τον θυμό του κοινού που το αναγκάζουν με το ζόρι να δει τον Γκιόργκο και όχι το «Νησί».. Γιατί αν οργιστεί πολύ ο λαός, τελικά αντί για Γκιόργκο θα ψηφίσει νησί.. και προκειμένου να διατηρήσει την αξιοπρέπεια του, ακόμα και ξερονήσι..

Εμένα μ’ αρέσει το φαγητό. Φαίνεται εξ’ άλλου, χοντρός είμαι. Αλλά αυτό που συμβαίνει το τελευταίο διάστημα στην τηλεόραση ξεπερνά και τους χοντρούς και τους τετράπαχους και τους τόφαλους. Όλοι μαγειρεύουν. Παντού κατσαρόλες, τηγάνια, τετζερέδια, μπλάστες και εκατό λογιών κουταλοπήρουνα. Όπου γυρίσω το μάτι μου βλέπω πλεξούδες από σκόρδα, σακιά από πατάτες, λεκάνες με ζυμάρια, σπαλομπριζόλες και γαριδοκαραβίδες. Τι στο καλό έπαθαν όλοι τους και σκύψανε με τόση ευλάβεια πάνω στα πολυμίξερ και τις γκαζιέρες; Πότε έγινε της μόδας να είσαι μάγερας και δεν το κατάλαβα; Από παντού ξεπροβάλλουν στρατιές μελλοντικών βασιλιάδων της κουζίνας έτοιμοι να σφάξουν ο ένας τον άλλον σαν αρνί του Πάσχα μπροστά στους πεινασμένους τηλεθεατές. Κρατάνε στα χέρια τους μακριά μαχαίρια και γυαλιστερές κουτάλες και καταγίνονται με κάτι αλλόκοτα υλικά που πρώτη φορά τ’ ακούω. Σαν το φινόκιο. Τι είναι ρε παιδιά αυτό το φινόκιο; Ό,τι φαγητό κι αν φτιάξουν, φινόκιο τού ρίχνουν.

Συγνώμη αλλά από πότε τα γεμάτα σάλτσες χέρια, οι καταλαδωμένες ποδιές και η τηγανίλα της κουζίνας έγιναν τόσο in; Μη με παρεξηγήσετε, έντιμη, συμπαθέστατη και χρησιμότατη δουλειά είναι, απλώς αναρωτιέμαι πως ξαφνικά εκτοξεύτηκε στον γαλαξία της πιο top γκλαμουριάς της ελληνικής κοινωνίας. Ποιος διεστραμμένος μετέτρεψε τις γραβιέρες, τα σέσκουλα, τα άνιθα, τις πέρκες, τους μπακαλιάρους και τις σηκωταριές στο απόλυτο Greek Dream; Τι παράκρουση είναι αυτή πάλι; Από πού ξεφύτρωσαν όλες αυτές οι ξύστες, τα χαβάνια, τα σουρωτήρια, τα χτυπητήρια και τα μπακιρικά που μπήκαν στη ζωή μας; Τι μανία τους έπιασε άντρες-γυναίκες και θέλουν σώνει και καλά να γίνουν ταβερνιάρηδες; Κάτι σωματαράδες μουσάτοι, κάτι ντιρέκια ως εκεί πάνω, αντί να καβαλήσουν μια 900κοσάρα μηχανή και να βγουν για γκόμενες, ζώνονται τις καρό ποδιές και σουφρώνουν τα χειλάκια τους σαν τη θειά μου τη Φιφίκα όταν δοκιμάζει τους μπουμπουριστούς χοχλιούς της. Και μη χειρότερα. Πού ξανακούστηκε να στέκονται δώδεκα νοματαίοι πάνω από ένα μίξερ και να κουβεντιάζουν με τις ώρες πόσο αραιή πρέπει να ‘ναι η μαρέγκα;  Και αφού αποφουρνίσουν, να τρώγονται μεταξύ τους σαν τις Κατίνες διότι δεν ψήστηκε καλά η ζύμη της τάρτας, δεν έδεσε καλά η μπεσαμέλ και δεν ήταν αρκετά τραγανό το φινόκιο. Και τι στο διάολο είναι αυτό το φινόκιο τέλος πάντων; Ψάρι, τυρί ή αγριόχορτο;

Μπορεί κάποιος να μου πει τι σημαίνει «έντιμο αλλά άχρωμο πιάτο»; Δηλαδή, για να ψήσει κάποιος μια ρημαδιασμένη μερίδα φαγητό, πρέπει να έχει σπουδάσει στη σχολή καλών τεχνών του Μετσοβίου και για να τη σερβίρει πρέπει να έχει διδακτορικό διακόσμησης εσωτερικού χώρου από τη Φλωρεντία; Γιατί ένα μπιφτέκι με πατάτες και λίγη σαλάτα, θα πρέπει να είναι σαν μεσαιωνικό φρούριο; Γιατί η μουστάρδα στην άκρη πρέπει να ζωγραφίζει τη Μόνα Λίζα; Και γιατί οι αστακοί πρέπει να στέκονται όρθιοι στην πιατέλα και να σπρώχνονται με τις κεραίες τους σαν το άγαλμα της Πλατείας Κλαυθμώνος; Με ποια λογική, μόλις ξαπλώσει ο αστακός πάνω στα μακαρόνια, ο μάγειρος βγαίνει άχρηστος και βάζει τα κλάματα; Άσε αυτά τα κλάματα. Μα καλά, δεν ντρέπονται λιγάκι; Κοτζάμ μαντράχαλοι και μεγάλες γυναίκες, να μιξοκλαίνε  όλοι μαζί σαν νήπια επειδή φοβούνται μήπως τους διώξουν από την κουζίνα; Μέχρι προχθές, ο άντρας δεν έμπαινε στην κουζίνα ακόμα κι αν του ‘βαζες πιστόλι στην πλάτη, ενώ η γυναίκα έκανε αμάν να βγει από κει μέσα και να κάτσει πέντε λεπτά στο σαλόνι. Τώρα τι τους έπιασε όλους και αλυσοδένονται στους πάγκους της σαν τους ακτιβιστές της Greene Peace, μήπως και τους αφαιρέσουν το δικαίωμα να χτυπάνε αυγολέμονα και να πλάθουν κουλουράκια; Κάνουν από πάνω και εθνικοπατριωτικές δηλώσεις του τύπου: «Θα δώσω και την τελευταία ρανίδα του αίματος μου για να παραμείνω».

Πού να παραμείνεις ρε μεγάλε; Φόρεσες έναν χρυσό κρίκο στ’ αυτί σαν πειρατής τού Καβαδία, έδεσες μαύρο μαντήλι στο ξυρισμένο κεφάλι σου, έβγαλες δυο στιγματισμένα μαύρα μπράτσα που αρρώστιες τα ‘χουνε τσακίσει τροπικές, μόνο και μόνο για να σερβίρεις κρεμ μπρουλέ; Και σε πιάνουν τα υπαρξιακά σου επειδή δε μπόρεσες να ψιλοκόψεις το κρεμμύδι σε πέντε κινήσεις; Ου να χαθείς ρε, που τρώς γεμάτος αγωνία τα νύχια σου, όσο ο τύπος της επιτροπής δοκιμάζει «το πιάτο σου». Τόση περηφάνια πια γι’ αυτό το «πιάτο σου» δεν έδειχνε ούτε ο μπάρμπας μου ο Στεφανής όταν μιλούσε για το παράσημο του στην Αλβανία. Είπαμε, αλλάζουν οι εποχές αλλά είστε σίγουροι ότι αποτελεί πρόοδο να τραγουδάμε «μην βροντοχτυπάς τις χάντρες, η φουφού κάνει τους άντρες»;

Αμ αυτές οι επιτροπές με τους σεφ; Τι στυλάκι είναι πάλι τούτο που πλασάρουν; Ο καθένας χωριστά μπορεί να είναι συμπαθέστατος, αλλά όλοι μαζί είναι ανυπόφοροι. Κι αν το στυλ δεν είναι δική τους επιλογή αλλά του τηλεοπτικού concept, τότε το concept είναι για σφαλιάρες. Εντάξει, ξέρω ότι οι καιροί του αντικομφορμισμού έχουν παρέλθει και ότι ξαναγυρίσαμε στην κοινωνία της ιεραρχίας, αλλά υπάρχουν και όρια βρε αδερφέ. Τι είναι αυτό το στήσιμο δηλαδή; Όρθιοι, ακίνητοι, ανέκφραστοι, να περιμένουν τον μελλοθάνατο που τους πλησιάζει κάτωχρος με την ψητή κολοχτύπα του ανά χείρας. Χαλαρώστε λίγο, μάγειρο κρίνετε, όχι κανέναν αρχιπεζοναύτη που θα στείλετε σε αποστολή αυτοκτονίας στα μετόπισθεν του εχθρού. Κι εσύ ρε συφοριασμένε διαγωνιζόμενε, γιατί τρέμεις έτσι μπροστά τους; Σεφ είναι, όχι επιτροπή των Ες-Ες στο Άουσβιτς. Τον πουρέ που έφτιαξες θα βαθμολογήσουν, δε σε πάνε για εκτέλεση. Γιατί κλείνεις γεμάτος απελπισία τα μάτια σου, όταν ο ανακριτής πλαταγιάζει τη γλώσσα του διαπιστώνοντας με υποδόρια απέχθεια ότι κάποιοι κόκκοι ζάχαρης δεν έχουν διαλυθεί και κάνουν «κρίτσι-κρίτσι»; Σιγά πια, ζάχαρη είναι κρίτσι-κρίτσι θα κάνει. Αλλά τι στο διάολο ζητά η ζάχαρη στον πουρέ, μωρέ; Φαί έφτιαξες ή γλυκό; Νάσου πάλι και κείνο το φινόκιο; Έβαλες φινόκιο και στον πουρέ; Που το μάθατε όλοι σας το φινόκιο ρε κι εγώ δεν το ‘ξερα;..

…Λοιπόν, αυτή ιστορία με τους χιλιάδες υποψήφιους μαγείρους, τις χύτρες, τις ηλεκτρικές κουζίνες στη σειρά, τις κρέμες, τα σέλινα, τις αρχιτεκτονικές της καραβίδας, τους πανηγυρισμούς της πετυχημένης ψαρόσουπας και τα κλάματα του κακοψημένου μπουρεκιού, πρέπει να τελειώσει το συντομότερο. Αν η βουλιμία είναι απόδειξη κατάθλιψης, η εθνική βουλιμία τι είναι άραγε; Ας ρίξουμε και μια ματιά στα ψιλά γράμματα της ιστορίας. Πάντα οι αγροίκοι κατακτητές των παρακμασμένων αυτοκρατοριών, πάθαιναν πλάκα από τις γευστικές επιδόσεις των παχύσαρκων ράθυμων ηττημένων…

Του Δημήτρη Καμπουράκη

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Έχουμε πια μετατραπεί σε ένα απέραντο μαγειρείο όπου πολλοί «μαγειρεύουν» και λίγοι «τρώνε»..  Και ο Καμπουράκης στα μαγειρεία της ΜΕΓΚΑ-λης ΥΕΝΕΔ μαγειρεύει και αυτός.. Αλλά τον συμπαθώ τον χοντρούλη.. και το κείμενο είναι πολύ ωραίο.. Τουλάχιστον αυτός βγάζει μια αυθεντικότητα.. Σε αντίθεση με τον «μάγειρα» Οικονομέα που το παίζει «σοσιαλιστής» και «αντεξουσιαστής» και μας γυρνάει τα άντερα..

Αρέσει σε %d bloggers: