Tag Archive: μπλόγκερς


«Οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι μάχονται καθημερινά για το δικαίωμα ενημέρωσης της κοινής γνώμης. Αυτούς όμως διάλεξαν να απειλήσουν και να στοχοποιήσουν αόρατες οργανώσεις, αόρατοι μπλόκερς, ορατοί αρθρογράφοι», λέει μεταξύ άλλων η ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ.

δημοσιογραφίαΕίναι φυσικό να ανησυχούν για την καριέρα τους, όχι φυσικά αυτοί που πραγματικά μάχονται  για την ενημέρωση, αλλά αυτοί που χρησιμοποιούν την ενημέρωση για διάφορους άλλους σκοπούς.. Αφού υποκατέστησαν κάθε νόμιμη και θεσμοθετημένη εξουσία, αφού έγιναν οι καθημερινοί εισαγγελείς και δικαστές μας, οι κριτές και τιμητές των πάντων, οι εξυπηρετητές παντός είδους πολιτικών και άλλων συμφερόντων, μας λένε ότι τους στοχοποιούν οι «αόρατοι μπλόγκερς» επειδή μάχονται καθημερινά για την ενημέρωση(!)

Αυτοί λοιπόν που υποτίθεται ότι πρέπει να ελέγχουν την εξουσία έχουν γίνει η πιο ανεξέλεγκτη εξουσία όλων των εποχών και η πιο κακομαθημένη.. Όλες οι άλλες εξουσίες, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, κάπως ελέγχονται, κάποιοι θεσμοί υπάρχουν που ενίοτε λειτουργούν έστω και πλημμελώς. Οι πάντες ελέγχονται εκτός από αυτούς. Και ξέρουμε πολύ καλά ότι δεν υπάρχει τίποτα το χειρότερο από μια παντελώς ανεξέλεγκτη εξουσία. Ποιος λοιπόν τους εξέλεξε; Ποιος ελέγχει τους ελεγκτές; Ποιος κρίνει τους κριτές;

–Κρινόμαστε καθημερινά από τους αναγνώστες μας, τους τηλεθεατές μας, κλπ, κλπ.. Απαντούν ανοήτως προσπαθώντας να μας πείσουν ότι η αναγνωσιμότητα του dvd και η  τηλεθέαση του θεάματος και της χυδαιότητας σημαίνει και την αποδοχή και νομιμοποίηση τους από το κοινό!

Τώρα λοιπόν ξέρουν ότι υπάρχει και μία άλλη φωνή, εκείνη των αληθινών μπλόγκερς και όχι η φωνή των ιδίων που παριστάνουν τους μπλόγκερς βυσσοδομώντας και καρφώνοντας ο ένας τον άλλον και μεταφέροντας όλο το σκουπιδαριό των παραδοσιακών μίντια στην μπλογκόσφαιρα.. Τώρα ξέρουν πολύ καλά τι θα πει «και οι κρίνοντες κρίνονται». Κανείς από μας δεν τους απειλεί και προ παντός κανείς δεν κατηγορεί αυτούς που πραγματικά μάχονται για την ενημέρωση. Απλώς, για πρώτη φορά στην ιστορία, ένα πραγματικά επαναστατικό μέσο επικοινωνίας τους μετατρέπει από κρίνοντες σε κρινόμενους και αυτό το λένε «στοχοποίηση»! Άμα έχεις συνηθίσει στην εξουσία είναι φυσικό να μην αντέχεις την δημοκρατία..

Ολόκληρη η ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ ΕΔΩ

Λες και φυσάει μόνιμος νοτιάς, όλο το σκουπιδαριό των παραδοσιακών μμε, δηλαδή της τηλεόρασης και του σκανδαλοθηρικού τύπου, όχι μόνο έχει  ξεβραστεί στην «μπλογκόσφαιρα», αλλά έχει καταλάβει και τις πρώτες θέσεις!

Το γεγονός ότι ανάμεσα στους 50 πρώτους βρίσκονται και κάποιοι που τιμούν πραγματικά το blogging δεν αναιρεί την προηγούμενη διαπίστωση.  Κι όταν λέω «σκουπιδαριό» εννοώ όλους αυτούς τους λεγόμενους «αποκαλυπτικούς δημοσιογράφους», που στα παραδοσιακά μμε κατέχουν τις τελευταίες θέσεις, τόσο στις μετρήσεις όσο και στην αξιοπιστία, αυτούς που θυμίζουνε τον Μιτσικώστα όταν τους μιμείται, γελοίοι «πανελίστες», πωλητές ντι-βι-ντί, σκανδαλοθήρες και κεφαλοκυνηγοί της ζούγκλας κλπ, κλπ, αυτοί δηλαδή που, επειδή δεν μπόρεσαν να κάνουν καριέρα στα παραδοσιακά μίντια, ανοίξανε sites, τα βαφτίσανε blogs και από εκεί που ήταν τελευταίοι στην πόλη, γίνανε πρώτοι στο μπλογκοχωριό! Σε «επισκεψιμότητα» εννοώ..

Το ύφος, το ήθος και το στυλ τους στο διαδίκτυο, είναι χίλιες φορές χειρότερο γιατί εκτός των άλλων, νομίζουν ότι τους καλύπτει και η ανωνυμία τους και έτσι αφήνουν τον πραγματικό εαυτόν τους περισσότερο ελεύθερο. Τα sites τους είναι σχεδόν πανομοιότυπα. Βρίζουν και βρίζονται και σκοτώνονται μεταξύ τους και όλο και κάτι αποκαλύπτουν ο ένας για τον άλλον και όλο και μας απειλούν ότι «σε λίγο» κάτι θα αποκαλύψουν για όλους μας και όλοι μαζί τροφοδοτούν την μεσημβρινή τηλεοπτική ανακύκλωση «σκουπιδιών» και η ζωή συνεχίζεται αναδεικνύοντας όλο και περισσότερο το ασήμαντο και το τίποτα σε σημαντικό..

Δεν αμφισβητώ τις μετρήσεις τις Αlexas πού τους βγάζουν στις πρώτες θέσεις. Απλώς ανησυχώ γιατί, σε γενικές γραμμές τις πιστεύω.. Ούτε και αμφισβητώ την, καθώς φαίνεται, έντιμη προσπάθεια μιας νέας καταμέτρησης της «επισκεψιμότητας», εδώ. Αρκεί να γίνει με σωστό τρόπο, αλλά προς το παρόν, απ ότι βλέπω, ο τρόπος αυτός δεν έχει βρεθεί ακόμα.. Δεν είμαι ειδικός, είμαι όμως βέβαιος ότι μια σοβαρή μέτρηση οφείλει πρώτα απ όλα να αποφύγει την ομογενοποίηση και την ισοπέδωση. Δεν είναι το ίδιο όλοι όσοι γράφουν στο ιντερνετ και προπαντός δεν είναι όλοι bloggers..

Δεν πιστεύω ότι ο υπεύθυνος γι αυτήν την ρύπανση είναι η ανωνυμία, όπως υποστηρίζουν μερικοί επώνυμοι όπως είναι φυσικό.. Η ποιότητα και η υπευθυνότητα, για όποιον τα διαθέτει, δεν χάνονται με την ανωνυμία αλλά ενισχύονται. Κι όπως έχω ξαναπεί, το ήθος και το μεγαλείο της μπλογκόσφαιρας βρίσκονται στην ανωνυμία της!  Δεν πιστεύω επίσης ότι ακούμε το «επιθανάτιο ρόγχο των blog», όπως λέει και ένας blogger εδώ, με τον οποίο συνήθως διαφωνώ. Αυτή την φορά όμως δικαίως κρούει τον κώδωνα και συμφωνώ με τις διαπιστώσεις του. Και δεν είναι μόνο αυτά..

Από την άλλη πλευρά, έχουμε και το σοβαρό και υπερ-προβεβλημένο από τα παραδοσιακά μμε, blogging, που όχι μόνο προσπαθεί να παρέμβει κομματικά στη μπλογκόσφαιρα αλλά και ενίοτε να «καπελώσει» με μοντέρνο τρόπο.. Αυτό είναι ακόμα χειρότερο κι από την ρύπανση των άλλων.. Δεν μου κάνει εντύπωση το γεγονός ότι ορισμένοι, που κατέχουν επίσημες «διαδικτυακές» κομματικές αρμοδιότητες, βλέπουν τα blogs ως ένα μοντέρνο τρόπο κομματικής παρέμβασης στην κοινωνία όπως έγινε και στις προεκλογικές καμπάνιες του Μακέιν και του Ομπάμα! Ιδού ένα σχετικό ρεπορτάζ, εδώ.. Υπάρχουν και έρευνες που ονειρεύονται τα blogs να αντικαθιστούν τα παραδοσιακά μέσα, να παρεμβαίνουν στην κοινωνία και να ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις! Τέτοια κατάντια δηλαδή.. (Άντε παιδιά με το καλό να γίνουμε οι νέοι Λαμπράκηδες και Μπόμπολες..) Η έρευνα εδώ..

Και όμως υπάρχει αγνό και άδολο blogging..

Και όμως υπάρχει αγνό και άδολο blogging..

Είμαι κατηγορηματικά αντίθετος σε κάθε μορφή συντονισμού και οργάνωσης της μπλογκόσφαιρας. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να αναπτυχθεί και κάποιος διάλογος για τα προβλήματα της. Άλλωστε η γενικότερη εξέλιξη του blogging, με αποκορύφωμα την πραγματικότητα των πρόσφατων μετρήσεων, θέλουμε δεν θέλουμε, θέτει κάποια ερωτήματα.

–Κινδυνεύει η μπλογκόσφαιρα να εξελιχθεί στην χειρότερη έκδοση των παραδοσιακών μέσων;

–Ποιο είναι αυτό το κοινό που ενώ γυρίζει την πλάτη στα «σκουπίδια» της τηλεόρασης τα αναδεικνύει στις πρώτες θέσεις στο ίντερνετ; Αυτήν την «επισκεψιμότητα» κυνηγάνε οι bloggers;

–Αυτή είναι η περιβόητη νέα δημοσιογραφία και η δημοσιογραφία των πολιτών; Αυτός είναι ο νέος τρόπος έκφρασης, η νέα  μορφή πολιτικής συμμετοχής και ο νέος χώρος δημοσιοποίησης ιδεών και «προσωπικών» απόψεων;

–Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς οι υπόλοιποι που κατοικούμε στον ίδιο τόπο; Πως οριοθετείται το blogging; Πρέπει να γίνει κάποιος διαχωρισμός με τις πάσης φύσεως δραστηριότητες στο ίντερνετ και πως μπορεί να γίνει αυτός ο διαχωρισμός;

Όλα αυτά τα ερωτήματα και άλλα, ζητούν διάλογο τουλάχιστον από όλους τους απανταχού εναπομείναντες ρομαντικούς που επιμένουν να θεωρούν το blogging κυρίως ως προσωπική υπόθεση, ως κατάθεση ψυχής ή τέλος πάντων ως κατάθεση μιας άλλης άποψης και μιας άλλης αλήθειας που, α μη τι άλλο, δεν είναι κυρίαρχη, δεν μαντρώνεται και δεν κηδεμονεύεται..

Άντε βρε και σιγά-σιγά θα συνταξιοδοτηθούμε  κιόλας!

«Η αμερικανική Ένωση Ιστολόγων (Media Bloggers Association – MBA) δημιούργησε ένα πρόγραμμα παροχής νομικής υποστήριξης των μπλόγκερ, ανάλογο με αυτό των παραδοσιακών μέσων μαζικής ενημέρωσης. Η πρωτοβουλία περιλαμβάνει την BlogInsure, ένα είδος ασφάλειας κινδύνου (liability insurance), που θα καλύπτει τους ιστολόγους έναντι αγωγών για δυσφήμηση, κατηγοριών για παραβίαση πνευματικής ιδιοκτησίας και προσβολής ιδιωτικότητας. Το ασφαλιστικό πακέτο διατίθεται από την εταιρεία «Media Professional Insurance» και θα καλύπτει ζημιές που προκαλούνται από σχετικές απαιτήσεις». Την είδηση αντιγράφω από το ενθουσιασμένο «antinews» που δεν μπορεί να συγκρατηθεί από τη χαρά του για τη «διεθνή αναγνώριση του ρόλου των bloggers»(!)

Οι ασφαλιστικές εταιρείες λοιπόν είτε δεν θα προλαβαίνουν να πληρώνουν για τις «αταξίες» μας είτε για να σού κάνουν ασφαλιστικό συμβόλαιο θα πρέπει να υπογράψεις (σύγχρονη δήλωση μετανοίας λέγεται αυτό) ότι δεν θα μιλάς γιαυτά και γιαυτά, ότι δεν θα πτύεις επί του οδοστρώματος, θα είσαι κόσμιος και ευπρεπής, θα σέβεσαι την καθεστηκυία τάξη και ασφάλεια κλπ, κλπ..

Πρωτότυπη διαμαρτυρία συνταξιούχων bloggers που διεκδικούν επίδομα ανθυγιεινής εργασίας

Πρωτότυπη διαμαρτυρία συνταξιούχων bloggers που διεκδικούν επίδομα ανθυγιεινής εργασίας

Όπως καταλαβαίνετε έχουν αρχίσει να κινητοποιούνται οι μηχανισμοί  χειραγώγησης με ναυαρχίδα της επίθεσης και πάλι την «ελεύθερη αγορά». Το νέο μέσον που λέγεται μπλογκόσφαιρα, εφόσον πλέον λέει και δείχνει στον κόσμο αυτά που δεν μπορούν η δεν θέλουν να πουν και να δείξουν τα παραδοσιακά μίντια, εξελίσσεται στην πιο σοβαρή απειλή για κάθε εξουσία και ειδικότερα για τη λεγόμενη «τέταρτη» που πλέον έχει γίνει πρώτη.. Και φυσικά ο καλύτερος τρόπος για να μας κλείσουν το στόμα είναι να μας ..ασφαλίσουν(!) Έξυπνο έτσι; Κι άμα συνταξιοδοτηθούμε ακόμα καλύτερα! Άσε που άμα το παλέψουμε σωστά μπορεί να ενταχθούμε και στα «βαρέα και ανθυγιεινά» και να τσιμπήσουμε και κανένα επιδοματάκι..

ΥΓ. Μερικές φορές με εκπλήσσει το «antinews» και ομολογώ πως δεν το καταλαβαίνω.. Την είδηση αναπαράγει και το «troktiko» με τον ίδιο τρόπο και τον ίδιο ενθουσιασμό! Έχετε καμιά εξήγηση;

Άκουσα τον Πιτσιρίκο στο ραδιόφωνο και απογοητεύτηκα. Κρίμα στο παλικάρι και θα εξηγήσω γιατί. Είχα εκείνη τη γνωστή αίσθηση που μας καταλαμβάνει όταν παρακολουθούμε τις αποτυχημένες μεταφορές βιβλίων στην οθόνη..

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απ την αρχή. Άκουσε φίλε Πιτσιρίκο: Για να προλάβω τα χειρότερα θα σου πω αποκαλύψω μερικά μυστικά, εντελώς δωρεάν, αν και η δουλειά μου ως σοφιστής είναι να αμείβομαι αδρά γιαυτό..

  1. Ο καλός γραφιάς δεν σημαίνει ότι είναι και καλός ραδιοφωνατζής και τούμπαλιν.. Ο λόγος στο ραδιόφωνο είναι τελείως διαφορετικός από τον γραπτό λόγο. Γιου νόου δατ, αλλά δεν το κάνεις.. Αν δηλαδή διαβάζεις κείμενα στο ραδιόφωνο την έχεις πατήσει.. Βάλε για παράδειγμα τους καλύτερους ηθοποιούς του κόσμου να διαβάζουν τα καλύτερα κείμενα του κόσμου.. Αυτό δεν είναι ραδιόφωνο.. Άντε πες ότι είναι κρατικό ραδιόφωνο της δεκαετίας του 50.. Ο ραδιοφωνικός λόγος δεν γράφεται και δεν διαβάζεται.. Για να το καταλάβεις καλύτερα, είναι σαν να βγεις με μια γκόμενα και ό,τι της λες να το ..διαβάζεις σαν τον Γιωργάκη(!) Δεν πρόκειται να σου κάτσει ποτέ..
  2. Στο εξηγώ ακόμα καλύτερα, επίσης δωρεάν.. Το ύφος που βγαίνει όταν διαβάζουμε τα κείμενα σου, δεν βγαίνει από τον ήχο σου, έστω και αν διαβάζεις το ίδιο ακριβώς κείμενο πού έγραψες στο μπλόγκ σου ή στην Lifo.. Όσες ωραίες μουσικές και «χαλιά», από τα καλύτερα της Μιραράκη, να βάλεις, το ύφος του γραπτού σου λόγου, πού σε έκανε γνωστό, ΔΕΝ προκύπτει! Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι πρέπει ο Σκάι να προσλάβει τον Κωσταντίνο Τζούμα για να διαβάζει τα κείμενα σου.. Το εξηγήσαμε αυτό.. Ο καθένας μόνο με τον δικό του λόγο..
  3. Μία ώρα την ημέρα χιούμορ και σάτιρα δεν βγαίνει με τίποτα φίλε Πιτσιρίκο.. Πίστεψε με, με τι-πο-τα! Δοκιμασμένο και καρατσεκαρισμένο! Αυτό φυσικά το αγνοούν εκείνοι πού όφειλαν να το ξέρουν και να σε προστατέψουν, δηλαδή οι αρμόδιοι του Σκάι.. Αυτή είναι η δουλειά ενός δ/ντή στο ραδιόφωνο. Να έχει την πείρα για να σχεδιάσει σωστά μια εκπομπή ώστε να μην καεί ούτε η εκπομπή, ούτε και ο παραγωγός της.. Φυσικά τέτοιος δ/ντής δεν υπάρχει και δεν υπήρξε ποτέ στον Σκάι.. Απλώς αυτοσχεδιάζει ο Αλαφούζος..
  4. Άκουσε με λοιπόν Πιτσιρίκο μου τι θα κάνεις γιατί είναι κρίμα να πας χαμένος τόσο νωρίς.. Είτε θα κάνεις μία εβδομαδιαία εκπομπή, είτε 5 λεπτά την ημέρα «σφήνα» σχόλιο για την επικαιρότητα και πολύ είναι φίλε μου! Εγώ θα προτιμούσα την εβδομαδιαία εκπομπή γιατί και πάλι η καθημερινή επανάληψη, έστω και των 5 λεπτών, δεν ταιριάζει στην φύση του χιούμορ και της σάτιρας.. Η καθημερινή επανάληψη ισοπεδώνει το χιούμορ και τη σάτιρα.. Εξατμίζει την πρωτοτυπία και τη νοστιμιά τους .. Το χιούμορ δεν είναι όπως η είδηση η οποία, έτσι και αλλιώς, ξεχωρίζει από την ίδια της την φύση..

Ηθικό δίδαγμα: Αγαπητοί μπλογκοσφαιριστές και μπλογκοσφαιρίστριες καθίστε στα αυγά σας! Χαλιναγωγείστε το πάθος σας για το ..μικρόφωνο και απολαύστε το μπλογκάρισμα! Κάντε το για το ραδιόφωνο ρε γαμώτο..

(Πιτσιρίκο ειλικρινά χάρηκα που ξανάρχισες το μπλογκάρισμα, όμως το δωρεάν πού είπα στην αρχή, μπλόφα ήτανε για να διαβάσεις το κείμενο.. Τώρα που το διάβασες ..κανόνισε, γιατί και μείς οι ανώνυμοι πρέπει να ζήσουμε!)

ΥΓ. Προχθές έγραψα ένα πόστ με αφορμή και πάλι τον Πιτσιρίκο. Απευθυνόμουν στους υποκριτές bloggers που του επιτίθενται επειδή πήγε στο ραδιόφωνο (και δεν πήγαν αυτοί).. Φαίνεται πως ή εγώ δεν εκφράστηκα καλά ή αυτοί δεν κατάλαβαν.. Αν θέλουν να το ξαναδιαβάσουν ΕΔΩ είναι!

buzz it!

Ένα όνειρο πλανάται στην μπλογκόσφαιρα. Είναι το όνειρο του άγνωστου blogger που επιδιώκει να γίνει γνωστός. Είναι το όνειρο της αναγνώρισης που κυριαρχεί στα πόστς και προκαλεί έναν άγριο και ανελέητο αγώνα.  Τον αγώνα για αναγνώριση. Ο Χέγκελ λέει (εκλαϊκεύω επικινδύνως) ότι κάθε «εγώ» επιδιώκει να φαίνεται ελεύθερο στο Άλλο αλλά και να αναγνωρίζεται από το Άλλο. Αναγνωρίζει τον εαυτόν του μόνο εφόσον αναγνωρίζεται από το Άλλο. Πρόκειται δηλαδή για μια αναμέτρηση με το Άλλο όπου κάθε εγώ επιδείχνει την υπεροχή του έναντι του Άλλου αλλά και ταυτοχρόνως απαιτεί την καταξίωση του μέσα από το Άλλο. Ο αγώνας αυτός για αναγνώριση, λέει ο Χέγκελ, είναι ένας αγώνας για ζωή και για θάνατο. Από αυτόν τον αγώνα προκύπτει και η περιβόητη σχέση μεταξύ κυρίου και δούλου. Το γεγονός ότι ένας κύριος επιδιώκει την αναγνώριση του από έναν δούλο κάνει τον δούλο να υπερέχει ουσιαστικά έναντι του κυρίου και δείχνει τον στρεβλό χαρακτήρα της αναγνώρισης..

Σήμερα ο αγώνας για αναγνώριση βρίσκεται σε γενική έξαρση.. Η σχέση κυρίου και δούλου, παρότι τυπικά δεν υπάρχουν πλέον δούλοι και αφέντες, είναι τόσο διαδεδομένη όσο ποτέ άλλοτε..

Σημ: Γ. Χέγκελ, Η φιλοσοφία του πνεύματος, τόμος Α΄, εκδ. Δωδώνη, Αθήνα 1993, σελ.170-175

buzz it!

Λυσσάξανε να επαγγελματικοποιήσουνε το blogging! Βλέπουνε ότι τα blogs επιδρούν ολοένα και περισσότερο στη ζωή μας, εκτός των άλλων είναι και μόδα, γίνανε και φίρμες δυο-τρείς bloggers και όλοι τώρα τρέχουν και δεν φτάνουν να αδράξουν την ευκαιρία της ζωής τους! Σκέφτονται μάλιστα να οργανωθούν για να διασφαλίσουν και την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη(!)

Όπως αναφέρεται στο περιοδικό Blogger’s & Podcaster’s Magazine, θα δημιουργήσουν λέει ένα δίκτυο διαφημιζόμενων bloggers οι οποίοι θα πληρώνουν (φυσικά) για την διαφήμιση τους αλλά θα δικαιούνται ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης εφόσον γίνουν bloggers πλήρους απασχόλησης!

Βεβαίως το μάρκετινγκ κάνει ότι μπορεί για να εκμεταλλευτεί και αυτήν τη νέα αγορά που λέγεται μπλογκόσφαιρα και δεν με εντυπωσιάζει αυτό.. Μου τη βαράει όμως ο ενθουσιασμός των αυτοχθόνων γνωστών και μη εξαιρετέων bloggers για τους οποίους το «μπλογκάρισμα» αποτελεί μια ευκαιρία καριέρας και απολύτως τίποτα άλλο.. Ποια αυθορμησία, ποια αυθεντικότητα, ποια κατάθεση ψυχής.. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το κυνήγι της αναγνωσιμότητας (βλέπε τηλεθέαση) και η ..προοπτική της!

Τώρα μάλιστα πού επιλύουν και το ..ασφαλιστικό τους, λύσανε και το πρόβλημα της ζωής τους.. Όχι θα κάτσουν να παρακαλάνε την Φάνη Πάλλη Πετραλιά.. Τώρα, εδώ που τα λέμε μεταξύ μας, λέτε να μην ξέρουν τα παιδιά ότι η επαγγελματικοποίηση είναι ο βέβαιος θάνατος του blogging; Αυτό άλλωστε ήδη φαίνεται πολύ καθαρά: Κάποιες σελίδες και κάποιοι πού εξελίσσονται επαγγελματικά χάνουν σιγά-σιγά την αυθεντικότητα τους, την ποιότητα τους, την αξιοπιστία τους, χάνουν τη ψυχή τους.. Αλλά αυτό φυσικά είναι το μόνο πού δεν τους απασχολεί.. Άντε βρε και στα βαρέα και ανθυγιεινά σας εύχομαι!

Για την είδηση ενημερωθήκαμε από το metablogging.gr ΕΔΩ

buzz it!

Παγκόσμια ημέρα ποίησης και πολλοί θα αγαπήσουν την ποίηση.. Πολλά ποιηματάκια θα διαβαστούν στις εκδηλώσεις και πολλοί Mπλόγκερς θα ασχοληθούν.. Όπως γίνεται και την ημέρα της γυναίκας, του περιβάλλοντος, του θεάτρου..

Δύσκολο πάντως να βρεις κάποιον πού να γνωρίζει έστω και ένα-δυό σύγχρονους ποιητές.. Μόνο κανα-δυο ονόματα πεθαμένων θα σου πει.. Όπως γράφει ο Ρούσσος Βρανάς στα «Νέα»: «..Είναι δύσκολο να γνωρίζει κανείς τους εκατοντάδες νέους ποιητές που δεν έχουν αναγνώστες, επειδή τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης δεν ενδιαφέρονται για την ποίηση, επειδή οι μεγάλοι εκδότες προτιμούν τα κερδοφόρα μπεστ σέλερ και επειδή τα λογοτεχνικά περιοδικά αργοπεθαίνουν ένα θάνατο μοναχικό χωρίς κανέναν να τα ενισχύσει..»

ο Γερμανός δοκιμιογράφος και ποιητής Ενζενσμπέργκερ εξηγεί γιατί η ποίηση είναι αντιεμπόρευμα: «..Η ποίηση είναι όπως το χορτάρι: δεν γίνεται να το ξεπαστρέψεις μια για πάντα. Δεν γίνεται να την κουμαντάρεις. Δεν προσφέρεται για κερδοσκοπία, ενώ, αντίθετα, οι συγγραφείς των μπεστ σέλερ μπορούν πάντα να χρησιμοποιούν τύπους και συνταγές για να κάνουν επιτυχίες. Κάτι τέτοιο στην ποίηση δεν θα είχε κανένα νόημα, γιατί πίσω από αυτήν δεν υπάρχει τίποτα που να στηρίζεται στο χρήμα. Είναι ένας τρόπος επικοινωνίας που δεν έχει καμιά σχέση με τη λογική των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Η ποίηση φτάνει σε εμάς από πολύ μακριά, από τον καιρό που ήταν μονάχα προφορική. Δεν εξαρτάται ούτε από την εφεύρεση του Γουτεμβέργιου. Μπορεί να υπάρχει με τα βιβλία, αλλά και χωρίς αυτά».

Ας μην γκρινιάζουμε.. Οποιαδήποτε επαφή με την ποίηση καλό κάνει έστω και ως μόδα.. Έστω και στο Μέγαρο ως μέσο καταξίωσης των κυριών που δεν την καταλαβαίνουν.. Έστω και στα Ιστολόγια για να επιβεβαιώνονται οι Μπλόγκερς που την βρίσκουν στη σελίδα 123..

buzz it!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΩΝ

  • ΟΜΑΔΑ FREEBLOGGERS
  • ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ DIGITALRIGHTS.GR

Ανησυχία για την εν θερμώ νομοθετική ρύθμιση των blogs

Αθήνα, 1 Μαρτίου 2008

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθoύμε με ανησυχία τη διαρροή στον Τύπο, με αφορμή τη γνωστή υπόθεση του blog press-gr, σχεδίων της κυβέρνησης για τη νομοθετική ρύθμιση της έκφρασης στο διαδίκτυο. Συνέχεια

Είχε, λέει, βρεθεί σε μια παράξενη κοινωνία. Τα πάντα, άνθρωποι, ζώα και πράγματα είχαν το όνομα τους καρφιτσωμένο στο πέτο τους σαν μέλη συνεδρίου διεθνούς οργανισμού.. Ολοι οι bloggers έγραφαν με το πραγματικό τους όνομα. Το blog της «Ψιλικατζούς» έγραφε Κωσταντίνα Δελημήτρου, του «Πρέζα-TV» Νίκος Φουρκίδης, του «Ροϊδη» Μιχάλης Χατζηκώστας, του «crazycows» Χάρης Παπαδόπουλος, «παραφωνιάδες» ο Γιώργος Νικολάου, «το μανητάρι του βουνού» ο Αριστομένης Χατζηφώτης, Σοφιστής ο Μήτσος Καραμήτσος..

Στα λεωφορεία και στο μετρό οι επιβάτες είχαν κρεμασμένο στο πέτο τους ένα ταμπελάκι με το όνομα τους. Κώστας Βασιλείου εργάτης. Ελένη Αργυρίου εκπαιδευτικός. Στους δρόμους δεν υπήρχε ανώνυμο πλήθος. Όλοι έφεραν εμφανώς την πινακίδα τους. ΥΑΒ Κώστας Πετρίδης. ΙΗΕ Μιχάλης Κωστόπουλος. Στις διαδηλώσεις κάθε διαδηλωτής κρατούσε ένα πλακάτ με το όνομα του. Νίκος Μπάχαλος κουκουλοφόρος. Γιώργος Κωλοπαίδης Σέχτα Επαναστατών.. Στα σούπερ μάρκετ προϊόντα και καταναλωτές είχαν εμφανώς αναρτημένο το όνομα τους, στις δε εκλογές ο πολίτης έγγραφε με ενθουσιασμό και το όνομα του στο ψηφοδέλτιο. Γιώργος Βασιλείου Πασόκ..

Όλα ήταν επώνυμα, έγκυρα και υπεύθυνα. Μια κοινωνία του brand name που είχε αντικαταστήσει τις παραδοσιακές κοινωνικές τάξεις με τις τάξεις των ονομάτων. Στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας φάνταζαν τα ονόματα των  μεγαλοδημοσιογράφων, πανελιστών, μοντέλων, παιχτών ριάλιτι και ποδοσφαιριστών. Αμέσως από κάτω ήταν τα ονόματα των διάσημων Μπλόγκερς. Πάρα κάτω τα golden boys των μεγάλων επιχειρήσεων, πιο κάτω των πρωθυπουργών, υπουργών, πολιτικών, πιο κάτω των καλλιτεχνών και διανοουμένων, ακόμα πάρα κάτω των επιστημόνων και φυσικά στο κατώτατο σκαλί των απλών πολιττών. Οι περιοχές ήταν επίσης χωρισμένες ιεραρχικά αναλόγως την αξία των ονομάτων πού τις επισκέπτονταν ή κατοικούσαν σε αυτές. Εκάλη, Μύκονος, Αράχωβα. Οι ψευδείς φήμες και οι συκοφαντίες ήταν σπάνιες σε αυτήν την κοινωνία και αν υπήρχαν αντιστοιχούσαν στην ιεραρχία. Αρχίζοντας δηλαδή από κάτω προς τα πάνω οι περισσότεροι συκοφάντες και διασπορείς ψευδών φημών ήταν οι απλοί πολίτες. Ακολουθούσαν οι επιστήμονες, ακόμα λιγότερους έβρισκες στους πολιτικούς και προέδρους επιχειρήσεων, ελάχιστους στους Μπλόγκερς  και φυσικά απολύτως κανέναν στην κορυφή των μεγάλων ονομάτων του θεάματος μεγαλοδημοσιογράφων, μοντέλων και παιχτών ριάλιτι, που αποτελούσαν το πρότυπο και ιδανικό όλων των άλλων στις κατώτερες κλίμακες..

Παντού στα κτίρια ήταν κρεμασμένα τεράστια banners πού προέτρεπαν ότι τα επώνυμα προϊόντα είναι και τα καλύτερα. -Μην παίρνετε ανώνυμο λάδι σε ντενεκέ! -Προτιμάτε τις επώνυμες σερβιέτες! Ονοματοκρατία.(καμία σχέση με το νομιναλισμό του Οκαμ) Η αξία των πάντων κρίνονταν απ το όνομα τους. «Πάν μέτρο όνομα» πού θάλεγε και ο προπάππος μου ο Πρωταγόρας.. Η επιτυχία, η εντιμότητα και υπευθυνότητα ήταν συνδεδεμένη με το μέγεθος του ονόματος. Όσο πιο επώνυμος τόσο και πιο άξιος. Οι πάντες επιδίδονταν μετά μανίας στο κτίσιμο του brand name τους και έτσι έκτιζαν ταυτοχρόνως και την πρόοδο και το μέλλον αυτής της παράξενης κοινωνίας..

Αυτός λοιπόν ήταν ο εφιάλτης του ανώνυμου Μπλόγκερ. Όλοι οι επώνυμοι κυνηγούσαν να εξοντώσουν τούς εναπομείναντες ανώνυμους που αποτελούσαν τη «μάστιγα» της κοινωνίας και κρύβονταν σαν τα ποντίκια στους υπονόμους της.. Εκεί είχε κρυφτεί και αυτός και άκουγε ήδη τα γαβγίσματα των σκυλιών να πλησιάζουν..
«Κάποιος θα πρέπει να συκοφάντησε τον Γιόσεφ Κ., διότι χωρίς να έχει κάνει τίποτα κακό, ένα ωραίο πρωί συνελήφθη».. Φ. Κάφκα.

Δεν κουράζομαι να επαναλαμβάνω ότι η αθλιότητα στην ενημέρωση είναι κυρίως επώνυμη και μάλιστα κραυγαλέα επώνυμη! Αυτό το ξέρουν πολύ καλά όσοι αυτές τις μέρες ετοιμάζουν μαζί με τον κύριο Ρουσόπουλο, ως καθ ύλην υπεύθυνο, τον νόμο για την ανωνυμία των blogs. Ας σταματήσουν λοιπόν να ψάχνουν στην ανωνυμία της μπλογκόσφαιρας όπου οι περιπτώσεις του είδους press-gr αποτελούν θλιβερή εξαίρεση. Είναι επιτέλους καιρός να ασχοληθούν με την αθλιότητα του κανόνα πού έχει όνομα, διεύθυνση και τηλέφωνο. Σήμερα θα δώσω ένα ακόμα τέτοιο παράδειγμα εξ επαγγέλματος εκβιαστών πού κρύβονται πίσω από την επίσημη μάσκα του δημοσιογράφου και του εκδότη:

Αρκεί κανείς να περιδιαβάσει τον λεγόμενο τοπικό τύπο (οποιονδήποτε) και να ξέρει και δυο τρία πράγματα για τις τοπικές κοινωνίες για να διαπιστώσει ότι τελικά όσο κατεβαίνει κανείς από τα ψηλά προς τα χαμηλά βρωμάει και περισσότερο! Χωρίς περιστροφές, το κόλπο πού ευδοκιμεί ιδιαιτέρως τα τελευταία χρόνια λέγεται «διαφημιστική καταχώρηση». Είναι δε τόσο απλό και προπαντός νόμιμο, πού το ζηλεύει κάθε κοινός κακοποιός και εκβιαστής ο οποίος καταριέται τη μοίρα του πού μπήκε στη φυλακή γιατί δεν έγινε «εκδότης» τοπικού τύπου.. Ιδού λοιπόν πώς λειτουργεί: Ο ακάματος «λειτουργός» της τοπικής «ενημέρωσης», τυπώνει ένα εβδομαδιαίο δισέλιδο-τετρασέλιδο (συνήθως) πού το ονομάζει «εφημερίδα» και δια μέσου αυτού επιδίδεται συστηματικά και μετά πάθους στον ωμό εκβιασμό. Ψάχνει και δημοσιεύει σκάνδαλα, υποστηρίζει τους μεν ή τους δε, βρίζει τους άλλους, λασπώνει, σπιλώνει, απειλεί, μέχρι οι ενδιαφερόμενοι να «ταγίσουν» το κωλόχαρτο του με «διαφημιστικές καταχωρήσεις»! Νόμιμη παροχή, νομιμότατη! Σε κάθε περίπτωση θα βγει κερδισμένος! Είτε για να μην δημοσιεύσει, είτε για να δημοσιεύσει, είτε για να μην υποστηρίξει, είτε για να υποστηρίξει, θα εισπράξει την «καταχωρησούλα» του μικρή ή μεγάλη. Βάζει δε και μια κοπελίτσα, τάχα μου ως τμήμα διαφήμισης και παίρνει τηλέφωνα: -Εσείς πότε θα διαφημιστείτε στην εφημερίδα μας; Ακούγεται γλυκειά η απειλή..

Τα κωλόχαρτα αυτά πού λέγονται «εφημερίδες» αποτελούν την συντριπτική πλειονότητα του τοπικού τύπου και αυτός ο τρόπος «ενημέρωσης» είναι ο κυρίαρχος. Τα περισσότερα θύματα βρίσκονται εκεί πού σύμφωνα με τις επίσημες έρευνες ανθεί και περισσότερο η διαφθορά. Στην τοπική αυτοδιοίκηση δηλαδή και σε διάφορους ελεγχόμενους απ το δημόσιο φορείς όπου ο τρόπος και η ευκολία πού μοιράζεται επισήμως το χρήμα σε ημέτερους και εκβιαστές είναι απίστευτα εύκολος. Γράφει σχετικά η εφημερίδα «Καθημερινή» 09-12-2007 .«Η «τελευταία» Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση μπορεί να μοιράζει σε οποιονδήποτε το ποσό των 100 χιλιάδων ευρώ, κάνοντας παιχνίδι σε τοπικό επίπεδο με τα ΜΜΕ, χωρίς να ενδιαφέρεται για κυκλοφορίες». Ολόκληρη η έρευνα εδώ.

Αλλά και ποιος να ενδιαφερθεί για κυκλοφορίες εφημερίδων αφού τα κωλόχαρτα αυτά δεν έχουν καμία απολύτως απήχηση στο κοινό; Ουδείς τα αγοράζει, αλλά ούτε και οι «εκδότες» τους ενδιαφέρονται να τα πουλήσουν. Αρκεί να διανέμονται δωρεάν σε καμιά εκατοστή γραφεία τοπικών παραγόντων (στους άμεσα ενδιαφερόμενους δηλαδή) μόνο και μόνο για να κυκλοφορούν οι «ειδήσεις» και να δημιουργείται «θέμα» ώστε να ασκούνται στη συνέχεια οι εκβιασμοί. Έτσι απλά και νόμιμα, ο τοπικός τύπος «ελέγχει» τούς τοπικούς παράγοντες και την τοπική εξουσία.. Αλλά γαυτήν την κατάσταση δε είδαμε ακόμα κάποιο νομοσχέδιο..

Αρέσει σε %d bloggers: