Tag Archive: Νίκος Ξυδάκης


Τα μπαλκόνια φέτος δεν αναβοσβήνουν μαγικά. Λιγοστά τα στολισμένα. Διαπέρασα τους τοίχους με το βλέμμα και σαν να είδα ότι και μέσα, λίγα είναι ολοστόλιστα. Ολοι κρατιούνται. Αφησα πίσω τις γειτονιές πέριξ των λόφων και κατηφόρισα στο κέντρο.

Η ζωή κυμάτιζε διαφορετική στο Κολωνάκι και στη Σταδίου, διαφορετική στην Αθηνάς και στην Ευριπίδου, μερικές εκατοντάδες μέτρα παρακάτω. Στο Κολωνάκι σαν να μη συμβαίνει τίποτε· το έμπειρο μάτι όμως μπορεί να συγκρίνει με πέρσι: τα καφενεία είναι ήσυχα και δεν είναι φίσκα, η τελευταία Κυριακή για ψώνια θύμιζε Αύγουστο, οι χριστουγεννιάτικες μέρες είναι ήσυχες, σχεδόν θλιμμένες, ο κόσμος κινείται σιγαλόφωνα, διακριτικά, κομψά. Σαν να μη συμβαίνει τίποτε.

συσσίτια στην Αθήνα...

Στο Σύνταγμα δεν στήθηκε το μεγαλύτερο δέντρο της Ευρώπης, δεν άναψε καρουσέλ. Στην Ερμού παίζουν πλανόδιοι μουσικοί για να γεμίσουν το κενό και να θυμίσουν τα Χριστούγεννα των διαφημίσεων και των σχολικών βιβλίων, στερεοτυπικά χαρμόσυνα. Ακόμη και αυτή η στερεοτυπική εορταστικότητα, τα παράφωνα κάλαντα, οι ξέχειλες σακούλες με τα δώρα και τα περιττά, ο αμέριμνος καφές και το κονιάκ στα πεζοδρόμια, κι αυτή η στερεοτυπία χρειάζεται, σαν νοσταλγία γι’ αυτό που υπήρχε διαρκώς, χωρίς κανένα σημάδι διακοπής του. Μα διακόπηκε.

Από τη Σταδίου κάτι λείπει: η λάμψη, το χρήμα, το κέφι, η ψευδαίσθηση των εορτών, η βουή. Κλειστά μαγαζιά με πένθιμα «Ενοικιάζεται» και απειλητικά γκράφιτι στις κλειστές προσόψεις, ανοιχτά μαγαζιά με λιγοστούς ή καθόλου πελάτες, περαστικοί χωρίς σακούλες δώρων, περαστικοί συλλογισμένοι προσπερνούν βιαστικά, καρτερικοί ζητιάνοι, μια υπέρλαμπρη μπάντα τσιγγάνων από την Τρανσυλβανία φωτίζουν με τα χάλκινά τους τα Χαυτεία, με τραβούν σαν έντομο ηχοτροπικό. Είχα διψάσει για ήχο και φως ― και ευωδιά: ο Λουμίδης σκορπάει γενναιόδωρα αρώματα Σάντος και Κολομβίας.

Ο δρόμος σε τραβάει προς τα κάτω, φυσικά, αβίαστα. Κατηφορίζω, σκονισμένος από τη μελαγχολία της Σταδίου. Αθηνάς, Βαρβάκειος, Ευριπίδου. Αλλάζει η τονικότητα, ανεπαίσθητα μα σταθερά. Ξανακούω βουή άστεως: Η ζωή ξεχυλίζει στους δρόμους· μια ζωή ντεγκραντέ, που κυματίζει διαφορετική σε αισθήματα, μα πόσο διαφορετική μέσα σε μερικές εκατοντάδες μέτρα, από το Σύνταγμα ώς την Κουμουνδούρου.

Πιπεριές αποξηραμένες και ξύλα κανέλας, όσπρια, σακιά, σαπούνι, αινιγματικά εμπορεύματα απ’ την Κίνα, αναπτήρες, ψαλίδια, φανοί θυέλλης, σ’ ένα σκοτεινό μαγαζάκι στον παράδρομο άδειο δυο γυναίκες φτιάχνουν πλεξούδες σκόρδα, 3 ευρώ τα 25, θυμίζει Κάιρο, Πειραιά και Ερμούπολη του ’60, και τα πρόσωπα είναι σκούρα, τα μάτια ολόμαυρα, οι λαλιές άλλες. Η πόλη είναι ντεγκραντέ. Εδώ ξεθωριάζει η θλίψη του αστού, τονίζεται η ζωτικότητα του ενστίκτου, η επιβίωση.

Λεπτή ψύχρα μεσογειακή. Στεκόμαστε σ’ ένα μπαλκόνι art deco πλάι στην πλατεία Κουμουνδούρου και σιγοπίνουμε προσέκο παγωμένο. Στις απέναντι πολυκατοικίες μια άλλη ζωή ξεχύνεται ορμητική, σαν άγρια βλάστηση: δορυφορικά πιάτα, απλωμένες μπουγάδες, ποδήλατα στα μπαλκόνια, ένα παράθυρο καδράρει μια μητέρα που κούρευε τον γιο της. Η ζωή ξεχείλιζε απ’ τα φωτεινά παράθυρα, χωρίς γιρλάντες, χωρίς γκυ χριστουγεννιάτικα και φωτάκια LED. Γυμνή ζωή.

Τι λέτε, να μείνω ή να φύγω; Ο τριαντατριάχρονος συνομιλητής με αιφνιδιάζει· απαντάω αυθορμήτως: Να φύγεις! Εχεις καλή πρόταση για να φύγεις έξω; Πρόταση επιβίωσης, όχι σπουδαία πράγματα. Αισθάνομαι ότι εδώ θα συμβούν πολύ ενδιαφέροντα πράγματα, οπότε λέω γιατί να φύγω, αν θα πετύχω απλώς μια επιβίωση; Κι εδώ θα επιβιώσουμε..

Σκούροι Ανατολίτες περνούν από κάτω, σηκώνουν το βλέμμα, κοιτούν διερευνητικά, βρισκόμαστε στη γειτονιά τους.
Η Αθήνα είναι συναρπαστική… Ολα μπορούν να συμβούν, ο αέρας έχει ηλεκτρισμό, κάτι συμβαίνει… Η οικοδέσποινα του προσέκο έχει εργαστεί πολλά χρόνια στη Νέα Υόρκη και στο φιλόδοξο Βερολίνο της επανένωσης. Τίποτε δεν συμβαίνει πια στο Βερολίνο, λέει. Τον καιρό που πολλοί ετοιμάζονται να φύγουν, κάποιοι άλλοι επιστρέφουν, χορτάτοι από άλλες πόλεις, από εμπειρίες. Γυρνούν στην αβεβαιότητα, επιλέγουν το μεταίχμιο, τον ηλεκτρισμό, το ρίσκο των αλλαγών. Αντλώ από την αισιοδοξία και τη ζωτικότητά τους.

Αφήνομαι πάλι στο ντεγκραντέ της ζωής, στην πόλη. Ανάβαση, τώρα. Στο σταυροδρόμι κοιτάω τα οδόσημα. Το ένα μνημονεύει την αρχαία ποιήτρια Κόριννα από την Τανάγρα. Η άλλη οδός είναι αφιερωμένη στον Επίκουρο, ταιριαστός πολύ με το ρευστό παρόν, παρηγορητικός: «Άφοβον ο θεός, ανύποπτον ο θάνατος· και ταγαθόν μεν εύκτητον, το δε δεινόν ευκαρτέρητον».

Νίκος Ξυδάκης

H απαίτηση είναι παλλαϊκή και εκφράζεται οργισμένα, ακόμη και υστερικά: οι κλέφτες να πάνε φυλακή. Μαζί ακούγονται και άλλα οριακά: γιούχα κατά πολιτικών, να καεί η Βουλή, τέτοια. Η κυβέρνηση εισάκουσε τις κραυγές. Λίγες μέρες μετά την τεράστια διαδήλωση με τη φρικτή κατάληξη, ελάχιστες μέρες μετά την επιβολή των δρακόντειων μέτρων του ΔΝΤ, η κυβέρνηση άρχισε να ικανοποιεί το λαϊκό αίσθημα.

Πώς; Οι πρώτες πράξεις τείνουν προς έναν εύκολο εντυπωσιασμό. Οι μπουλντόζες που ισοπεδώνουν το ήδη ερείπιο, το φάντασμα της «Φαντασίας», ενώπιον του πρωθυπουργού, της αρμοδίας υπουργού και των καμερών κραυγάζουν έναν υπερβολικά εύκολο συμβολισμό. Δεν αμφιβάλλουμε για τις ευγενείς προθέσεις της κυβέρνησης, αλλά θα περιμέναμε κάτι πιο ουσιώδες: λ.χ. να σταλούν οι Komatsu και οι Liebherr αθόρυβα στην Πάρνηθα, στην Πεντέλη, στις Κυκλάδες, προς εκτέλεσιν χρονίως ανεκτέλεστων εντολών κατεδάφισης αυθαιρέτων. Οχι ερειπίων και εγκαταλειμμένων, αλλά επαύλεων με πισίνα καμουφλαρισμένη για να μην την πιάνει ο δορυφόρος.

Παρόμοια επικοινωνιακότητα χαρακτηρίζει το τελετουργικό ξεφώνισμα των φοροδιαφεύγοντων γιατρών. Η κυβέρνηση παραδίδει στη χλεύη πολίτες οι οποίοι έχουν παραβιάσει τον φορολογικό κώδικα, χωρίς να υπάρχει σχετική εισαγγελική εντολή, χωρίς τελεσιδικία, παραβιάζοντας τα ατομικά δικαιώματα. Είναι προφανές ότι το ξεφώνισμα γίνεται για να κατευναστεί η λαϊκή οργή. Εν τω μεταξύ τα εικονικά τιμολόγια προβεβλημένων εταιρειών, τα θηριώδη ανείσπρακτα πρόστιμα, η μεγάλη φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή εξακολουθούν να παρκάρουν στο αρχείο του υπουργού. Η τέτοια επικοινωνιακότητα είναι τυπικός λαϊκισμός· δεν παράγεται έτσι πολιτική, δεν παράγεται μόνιμο αποτέλεσμα. Η οργή δεν κατευνάζεται, απεναντίας ίσως φουντώσει. Εχουμε να λέμε για το «σύστημα Τσουκάτου-Πανταγιά», το «σύστημα Ρουσόπουλου», για μηχανισμούς χειραγώγησης των ΜΜΕ και παραγωγή επικοινωνιακών πυροτεχνημάτων. Ετσι βούλιαξε η χώρα.. Ευρισκόμενοι τώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης έχουμε το περιθώριο να αφήσουμε ένα νέο σύστημα επικοινωνιακών βεγγαλικών να υποκαταστήσει την παραγωγή πραγματικής πολιτικής;

Νίκος Γ. Ξυδάκης

Κάνανε κατάληψη, λέει, στη Λυρική σκηνή επειδή στις 29 Σεπτεμβρίου 1941 παρουσίαζε μια οπερέτα του Στράους ενώ την ίδια ημέρα 2000 κάτοικοι της περιοχής της Δράμας εκτελούνταν από τις δυνάμεις κατοχής σε αντίποινα για τις επιθέσεις αντιστασιακών ομάδων! Επειδή στις 20 Φεβρουαρίου του 1942 παρουσίαζαν την «Κάρμεν» του Μπιζέ ενώ ο μεγάλος λιμός του χειμώνα μάστιζε την Ελλάδα και 100.000 πέθαναν από ασιτία! Επειδή στις 30 Μάη 1945 παρουσίαζε  την «Αρπαγή από το Σεράϊ» του Μότσαρτ ενώ την ίδια ημέρα δολοφονήθηκε ο Τριαντάφυλλος Τριανταφύλλου και υπήρχαν 18.708 πολιτικοί κρατούμενοι σε όλη την Ελλάδα.. Και ο κατάλογος συνεχίζεται έως τις μέρες μας όπου η Λυρική, παρότι, λέει, οι συλληφθέντες του «Δεκέμβρη» είναι ακόμα στις φυλακές, αυτή «προσφέρει στο κοινό διαφυγή και στην κοινωνία μια καθησυχαστική εικόνα ευμάρειας»!

Άρχισα να τσιμπιέμαι μήπως ονειρεύομαι. Εγώ ζω σε άλλον πλανήτη ή αυτοί; Ψάχνω στη μπλογκόσφαιρα αναζητώντας απαντήσεις και πέφτω πάνω στην λεξιλάγνα πένα του κυρίου Νίκου Ξυδάκη που γράφει για τη φλόγα του «Δεκέμβρη» που καίει, για «το τραγούδι της θάλασσας», για «νεαρούδια που χόρευαν έξω από τη Λυρική», για «απελευθερώσεις» συμβολικών χώρων, για «επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου» για «δημιουργία», για «αυτοπραγμάτωση».. Ίδιες λέξεις του διανοουμενίστικου συρμού, ίδιο ακριβώς ύφος με αυτό που ο ίδιος υποστήριζε πριν λίγο καιρό ότι ο λαός βρίσκει την αυτοπραγμάτωση του προσκυνώντας το πτώμα ενός «αγίου» στο Μενίδι(!) Ας αποφασίσει επιτέλους ο κος Ξυδάκης πού γίνεται η αυτοπραγμάτωση για να σπεύσουμε και εμείς που την χρειαζόμαστε. Αν δεν είναι σίγουρος, ας ρωτήσει και τον κο Γιανναρά..

Ουρ�ς χιλιομ�τρων �ξω τη Λυρική προκειμ�νου να μην χάσουν την καθημερινή τους όπερα..

Ουρές χιλιομέτρων έξω την ..Λυρική προκειμένου να μην χάσει ο λαός την καθημερινή του όπερα..

Πάντως για να το λέει και ο Ξυδάκης κάποιο λάθος θα πρέπει να κάνω.. Συγνώμη ρε παιδιά, αλλά δεν ήξερα ότι οι Έλληνες μπάτσοι τρώνε ντόνατς, όπως διαβάζω στην προκήρυξη της Σέχτας «επαναστατών» (sic). Δεν ήξερα ότι ο λαός συνωστίζεται κατά χιλιάδες στη Λυρική σκηνή η οποία του προσφέρει «διαφυγή» από τα προβλήματα του και μια «καθησυχαστική εικόνα ευμάρειας».. Νόμιζα ότι «στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει», όπως λέει και ο Σαββόπουλος, ότι ο λαός συνωστίζεται στα σκυλάδικα, στα τηλεοπτικά πρωϊνάδικα και βραδυνάδικα, ότι  τέλος πάντων σε τέτοιους χώρους καλλιεργείται η κυρίαρχη αισθητική και το κυρίαρχο ήθος και πάντως όχι στη Λυρική. Μας λένε τα «νεαρούδια» του κου Ξυδάκη ότι κακώς η τέχνη λειτουργεί όταν υπάρχει πόνος, πείνα και δυστυχία και επομένως, εφόσον ζούμε σε μια διαρκή δυστυχία, η τέχνη δεν πρέπει ούτε καν να υπάρχει.. Από την άλλη εγώ ο «αγκυλωμένος αριστερός» πίστευα ότι η πραγματική τέχνη είναι πάντα μια πράξη επαναστατική, ότι είναι σπόρος αλλά και βάλσαμο στην ψυχή και ότι αυτή που είναι πάντα αντιδραστική και αντεπαναστατική σε κάθε πολιτισμό και εποχή είναι η ανοησία!

Δεν μπορεί λοιπόν κάποιο λάθος θα κάνω. Ή αυτή «η νέα γενιά εξεγερμένων» έχει κατέβει από κάποιον άλλον πλανήτη, ή γίνεται πράγματι επανάσταση και δεν το πήρα χαμπάρι..

ΥΓ. Επειδή καθώς φαίνεται ο κύριος Ξυδάκης έχει επιλέξει τον δρόμο του «Αυτιά» της διανόησης, αν γράψει και ότι ο λαός αυτοπραγματώνεται ψηφίζοντας τους «Μεγάλους Ελληνες» του Αλαφούζου, δεν πρόκειται να εκπλαγώ..

Το κείμενο της κατάληψης ΕΔΩ

Το κείμενο του κυρίου Ξυδάκη για την αυτοπραγμάτωση στη Λυρική ΕΔΩ

Του ιδίου για την αυτοπραγμάτωση στο Μενίδι ΕΔΩ

Πάλι ο κος Νίκος Ξυδάκης. Μας αποδίδει ότι δεν καταλάβαμε το κείμενο του. «Όσο σφοδρότερη η αντίδραση, τόσο ασθενέστερη η κατανόηση του εναρκτήριου κειμένου» μου, λέει. Συγνώμη, αλλά θα τον διαψεύσω. Το κατάλαβα πάρα πολύ καλά το κείμενο του. Άλλο είναι αυτό που δεν κατάλαβα και θα εξηγηθώ πάραυτα..

Ο κος Ξυδάκης εξηγεί ότι ο «πυρήνας» του κειμένου του ήταν η «η συγχώρεση, η αναζήτηση παρηγοριάς..» Λέει επίσης ότι το λείψανο του ερημίτη ήταν η «αφορμή» για να «δούμε, να αφουγκραστούμε το συμβάν. Να αναρωτηθούμε τι σημαίνει για τους ανθρώπους που σπεύδουν στο Μενίδι, για τους φτωχούληδες και τις μαντιλοφορούσες..». Για να οδηγηθεί τελικά στον αφορισμό ότι «οποιαδήποτε αναφορά, με οποιονδήποτε τρόπο, στο θρησκευτικό φαινόμενο.. σοκάρει πολλούς, και τους οδηγεί σε βίαιες αντιδράσεις, σε επίδειξη τσαμπουκαλίδικου αθεϊσμού..» Και όχι μόνο. Το χειρότερο είναι το ανάθεμα του πως «παρόμοιες αντιδράσεις» (σαν και τη δική μου) στο κείμενο του, προκαλούνται από «οτιδήποτε θεωρείται μεταφυσικό.. και οτιδήποτε αγγίζει την έσω ύλη, τα αισθήματα, την αγάπη, τον πόνο, τους φόβους». Ότι πίσω από την, πχ δική μου, «correct εργαλειακή σκέψη, πίσω από την πεισματική άρνηση του μεταϋλικού, της φαντασίας, του συναισθήματος» υπάρχει «μια άρνηση του πραγματικού». Και το πραγματικό που αρνούμαι να δω κατά τον κο Ξυδάκη είναι η «άκρη της πόλης» δηλαδή «μια μεγάλη άγνωστη πόλη πλάι στην τεράστια γνωστή.. με Ρωσοπόντιους.. με μικρομεσαίους και παραβατικούς, με ντίλερ και οπλοφόρους, με καθηγητριούλες που κλαίνε έντρομες.. Σε αυτή την Άκρη ακούμπησε το λείψανο»..

Δεν θα αναφερθώ στον απροκάλυπτο θρησκευτικό λαϊκισμό του κου Ν.Ξ που θα τον ζήλευαν ακόμα πολλοί αγριεμένοι συνδικαλιστές. Αλήθεια, πότε και πώς αγκαλιάζει όλους αυτούς τους κατατρεγμένους η εκκλησία; Πως στέκεται δίπλα στην «καθηγητριούλα που κλαίει έντρομη στην αίθουσα του ΤΕΕ»; Όταν βγάζει λείψανα και άγιες ζώνες σε μια ιδιότυπη δημοπρασία ή όταν αρπάζει και πουλάει οικόπεδα;

Θα σταθώ όμως στην έντεχνη ταύτιση του μεταφυσικού με την φαντασία και την αγάπη. Μας κατηγορεί ο κος Ξυδάκης ότι όλοι εμείς που δεν καταξιωνόμαστε, όπως εκείνος και ο κος Γιανναράς, μέσα από το μεταφυσικό (όποιο και είναι αυτό, πολιτικό ή θρησκευτικό), στερούμαστε των αισθημάτων της αγάπης, του πόνου ακόμα και της φαντασίας.. Ότι η σκέψη όλων ημών που δεν βρίσκουμε νόημα μέσα στο μεταφυσικό αλλά στην ίδια την ζωή, είναι «correct εργαλειακή σκέψη» και άρνηση του πραγματικού. Όποιοι δηλαδή δεν εμφορούνται από μεταφυσικά θρησκευτικά ιδεολογήματα αρνούνται το πραγματικό(!) Ο κος Ξυδάκης ιδιοποιείται την αγάπη, το συναίσθημα και την φαντασία και τα ταυτίζει με το μεταφυσικό. Αυτή τη φορά το νέο του κείμενο ξεπερνάει τα όρια της πραγματικής μπούρδας του προηγούμενου και γίνεται και το ίδιο μεταφυσικό. Δηλαδή μη πραγματικό..

Ακρη της πόλης ή άκρη του Μεσαίωνα;

Άκρη της πόλης ή άκρη του Μεσαίωνα;

Αγαπητέ κε Ξυδάκη. Ξέρουμε και έχουμε καταλάβει πολύ καλά τι σημαίνει και τι συμβαίνει στο Μενίδι. Σιγά την βαθιά ανάλυση του «συμβάντος».. Συμβαίνει ακριβώς το ίδιο που συμβαίνει και στην παναγία της Τήνου, στους δυστυχισμένους που ανέρχονται γονυπετείς τα σκαλιά της και στους εκμεταλλευτές τους, αυτό που συμβαίνει στους φιλιππινέζους χριστιανούς που αυτομαστιγώνονται παρελαύνοντας στους δρόμους και γεμίζοντας το κορμί τους με καρφιά και αίματα, κλπ, κλπ.. Συνεχίζεται δηλαδή ακριβώς αυτό που συνέβαινε και στον Μεσαίωνα..

Αυτό λοιπόν το κατάλαβα, είναι εύκολο.. Άλλο είναι αυτό που δεν κατάλαβα. Έστω ότι στο Μενίδι συμβαίνει αυτό που λέτε εσείς. Όμως, χρειάζεται να το διαφημίζετε κιόλας; Χρειάζεται να εφοδιάζετε και να εξοπλίζετε αυτό που συμβαίνει στα απανταχού Μενίδια και με το απαραίτητο θεωρητικό και ιδεολογικό οπλοστάσιο; Αδικείτε τον εαυτόν σας όταν τον μετατρέπετε σε Ανδριανόπουλο της «ελεύθερης αγοράς» των «λειψάνων». Σε «γκουρού» των «προσκυνημάτων». Σε θεωρητικό του «Μενιδίου». Αυτή λοιπόν είναι η απάντηση σας στους δυστυχισμένους, τους ταπεινούς και καταφρονεμένους της γης, σε όσους ζουν «στην άκρη της πόλης»; Αυτό σας γοητεύει πνευματικά; Η επιστροφή στην «άκρη» του Μεσαίωνα;

Είχα την ελπίδα ότι γράψατε το πρώτο σας κείμενο παρασυρόμενος από την ίδια σας την ασυγκράτητη πένα. Συγχωρεμένος! Άλλο όμως αυτό και άλλο να επιμένετε ότι μόνο «στην άκρη της πόλης», δηλαδή στα λείψανα του Μενιδίου, νιώθουμε τη δοκιμασία των απελπισμένων και δοκιμαζόμαστε και εμείς μαζί τους.  Εγώ για παράδειγμα ως μη μεταφυσικός και με την «correct εργαλειακή σκέψη» όπως με κατηγορείτε, δεν χρειάζομαι ούτε την «άκρη της πόλης» και φυσικά ούτε και να επιστρέψω στην «άκρη του Μεσαίωνα» για να νιώσω την δοκιμασία των φτωχών και απελπισμένων.. Την βλέπω και την νιώθω καθημερινά στην τεράστια γνωστή πόλη, στην καρδιά της σύγχρονης καθημερινής Αθήνας.. Μα καλά, τελικά εσείς πού ζείτε;

ΥΓ. Και μια και αναφέρατε τον Ταρκόφσκι ρίξτε και μια ματιά στο «Σολάρις»..

Ολόκληρο το νέο κείμενο του κου Ξυδάκη ΕΔΩ

Η δική μου κριτική στο προηγούμενο κείμενο του ΕΔΩ

Προσκυνάει στο Μενίδι! Τι κρίμα.. Τελικά πιο εύκολα μπουρδολογεί μια δυνατή πένα παρά μια αδύνατη. «Αυτές τις μέρες της οικονομικής καταιγίδας, που αδειάζει ταμεία και ταράζει ζωές», διαπιστώνει ο Νίκος Ξυδάκης, «η αττική γη ζει εν παραλλήλω βίο ατάραχο..» Η πένα του έχει ήδη θέσει την πρόκληση ακόμα και στον πλέον αδιάφορο αναγνώστη. Προβάλει μια ορθή περιγραφή της αμείλικτης πραγματικότητας, τον αγκιστρώνει σαν ψάρι και τον μεταφέρει απνευστί στον τόπον ενός ..θαύματος όπου και καλά η αττική γη ζει βίο ..ατάραχο και ονειρικό! Τώρα η ερώτηση προκύπτει από μόνη της. -Και πως γίνεται αυτό; -Ιδού πως, λέει ο Ν.Ξ: «Στους Ναούς της Μεσογαίας» εκτίθεται σε δημόσιο προσκύνημα το λείψανο του Ρώσου Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ(!)

σιγά το δύσκολο..

σιγά το δύσκολο..

Κατ αρχάς τι σημαίνει Άγιος; Και από πού κι ως που Άγιος; Σαν τον Ρασπούτιν; Σαν τους φονιάδες Κωνσταντίνο και Ελένη; Επειδή τον ανακήρυξε άγιο η ρώσικη εκκλησία το 1903; Αυτή θέλει να ανακηρύξει ακόμα και τον Γιέλτσιν! Και τι σόι Άγιος: Μήπως απ΄αυτούς τούς μανιοκαταθλιπτικούς που μιλούν ακατάληπτα, ένας αγύρτης, θαυματοποιός και υπνωτιστής, ένας επιληπτικός και σχιζοφρενής που ζούσε στις παραισθήσεις του ταγίζοντας μια αρκούδα (δεν είναι και πολύ δύσκολο αυτό) ένας αιμοφιλικός που έγραφε ματωμένες επιγραφές στο στήθος του όπως η Αθανασία του Αιγάλεω; Όταν απουσιάζει η επιστήμη όλα είναι κατορθωτά και όλοι μπορούμε να γίνουμε άγιοι..

Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και χυδαία. Η έμπειρη πένα του Ν.Ξ ξέρει ότι τέτοιου είδους παρωχημένοι άγιοι δεν περνάνε σήμερα. Χρειάζονται πιο μοντέρνοι και σοφιστικέ όροι για να δώσει κανείς σύγχρονη αξία σε ένα λείψανο. Πρέπει δηλαδή ο άγιος να παρουσιαστεί ως ένας ένας «προμοντέρνος» άγιος που μιλά σε μας τους «υστερομοντέρνους» ανθρώπους που συναναστρεφόμεθα, «κυκλωμένοι από κοινωνίες και δίκτυα» (να και το ιντερνετ) «ανασαίνουμε δικτυωμένοι μες στην τυραννία της οικειότητες» (να και ο Ρίτσαρντ Σένετ με το έργο του «η τυραννία της οικειότητας») «μόνοι μες την ερημία του πλήθους» (το γνωστό μόνος ανάμεσα στους πολλούς).. Η πένα χρησιμοποιεί και πάλι την τεχνική της προσγείωσης στην αμείλικτη πραγματικότητα την οποία χρησιμοποιεί ως απόδειξη του εξωπραγματικού και εξωφρενούς! Όλα είναι ένα κατάλληλο μοντάζ. Στο σινεμά, αν μετά από μια κηδεία δείξεις ένα ανέκφραστο πρόσωπο θα φαίνεται λυπημένο ή αν μετά από έναν γάμο δείξεις το ίδιο ακριβώς ανέκφραστο πρόσωπο θα φαίνεται χαρούμενο κλπ.. Το εξωφρενικό μονταρισμένο καταλλήλως, φαντάζει ως πραγματικό.

Μήπως ο Ν.Ξ θέλει να μας προσηλυτίσει στην πίστη για τον άγιο; Όχι φυσικά. Δεν φτάνει ως εκεί η κατάντια του συγκεκριμένου κειμένου του. Η πένα προτείνει κάτι πιο μοντέρνο και πιο ελκυστικό. Κάτι που πραγματικά τόχουμε ανάγκη όλοι μας. Το λείψανο λέει, μας υπενθυμίζει την «αναστοχαστικότητα και τη vita contemplativa»! Καλά ε;.. Ο «προμοντέρνος» άγιος που κάνει εμάς τους «υστερομοντέρνους» να «αναστοχαζόμαστε»! Τώρα ακόμα και ο πλέον αγράμματος αναγνώστης έχει εκσπερματώσει.. Το ρίγος της πένας τον έχει κατακυριεύσει. O ερημίτης του Ν.Ξ μας «υπενθυμίζει τη δυνατότητα να σκεφτόμαστε τον εαυτό μας σε μεταϋλικό πλαίσιο, χωρίς τη βιάση του παρόντος..» Μωρέ μπράβο δυνατότητα το λείψανο..

Και για όσους ακόμα παραμένουν άπιστοι ενώπιον του θαύματος της «αναστοχαστικότητας» που συντελείται στο Μενίδι, η πένα επικαλείται την γνωστή και αγαπημένη στους απανταχού φοβισμένους πιστούς απειλή του θανάτου! Το ύστατο επιχείρημα κάθε παραδοσιακής και σύγχρονης θρησκείας! «Ο νεωτερικός άνθρωπος.. πεθαίνει καλωδιωμένος και διασωληνωμένος,  εν αγωνία ή εν αφασία· οστράκισε τη φθορά με χημειοθεραπείες και τομογράφους, μα δεν πάτησε τον θάνατο..» (Εδώ μου μυρίζει Γιανναράς) Και εφόσον δεν κατάφερε να «πατήσει τον θάνατο» ας ανακαλύψει την «αναστοχαστικότητα» στα ..πτώματα!

Η πένα τώρα έχει κάνει καλά τη δουλειά της και έχει κατακτήσει το κοινό της. Ο Δεσπότης Μενιδίου μπορεί πλέον να πάρει το λείψανο παραμάσχαλα και να το περιφέρει ανά τας ρίμας και τας οδούς όπως ο άγιος Εφραίμ περιέφερε τάχα την αγία ζώνη της παναγίας ως μαϊμού ο αθεόφοβος.. Και αφού δεν έβγαλε και πολλά από αυτήν την «μπίζνα», τόριξε στο real estate κάνοντας τούς παγκόσμιους επενδυτικούς κολοσσούς να τρίβουν τα μάτια τους έμπροσθεν του θαύματος! Τέλος πάντων..

Μήπως θέλει να μας εξαπατήσει με την τέχνη της πένας του ο Ν.Ξ; Όχι φυσικά. Απλώς μπέρδεψε λίγο την πτωματολαγνεία με την απαράμιλλη γραφολαγνεία και λεξιλαγνεία του. Γράφει ωραία για να γράφει ωραία. Τίποτα άλλο. Μπούρδες μεγάλης συγγραφικής τέχνης. Για να δείτε πόσο εύκολα μια δυνατή πένα μπορεί να παντρέψει το πραγματικό με το υπερβατικό, να κάνει το μαύρο άσπρο και τούμπαλιν. Μην το γελάτε. Ένα απίστευτα μεγάλο μέρος της παγκόσμιας διανόησης είναι εγκλωβισμένο στις μπούρδες της γραφολαγνείας και λεξιλαγνείας της.. Και ως συνήθως οι ίδιοι οι γραφιάδες καταλήγουν να πιστεύουν ακράδαντα αυτά που γράφει η πένα τους.

Μα καλά τι έχουν πάθει σοβαροί άνθρωποι; Πάει και ο Ρουσόπουλος, απέκτησε πνευματικό.. Πάει και ο Ξυδάκης, προσκυνάει στο Μενίδι.. Πάει κατά διαβόλου δηλαδή ο τόπος! Εντάξει.. Και εγώ γοητεύομαι από την πνευματικότητα (όχι θρησκευτικότητα). Παρότι δεν πιστεύω σε θεούς και δαίμονες, προτιμώ το «προμοντέρνο» πνεύμα ενός ασκητή από το «υπερμοντέρνο» της σύγχρονης αγοράς. Όχι όμως και τέτοια διαφήμιση στο λείψανο! Υποκλίνομαι μεν στην πένα του Ν.Ξ, γιατί ακόμα και όταν μπουρδολογεί το κάνει με τέχνη, αλλά ότι η «αναστοχαστικότητα» στην εποχή των δικτύων και της καλωδίωσης αλλήλων κατακτιέται με πτωματοπροσκυνήματα, αυτό, εκτός από την πένα του, ούτε και ο ίδιος το πιστεύει!

Φυσικά και θα σας παραπέμψω να απολαύσετε ολόκληρη την ωραία μπούρδα του κου Ξυδάκη

Στοιχεία για τον άγιο θα βρείτε ΕΔΩ

Για την διασκέδαση σας έχουμε και αυτό ΕΔΩ

Και επειδή ο κος Ξυδάκης απάντησε του ανταπάντησα και εγώ ΕΔΩ

Αρέσει σε %d bloggers: