Tag Archive: νταβατζήδες


Αυτό που αποκαλύφθηκε με αυτές τις εκλογές δεν βγήκε μέσα από την κάλπη. Η κάλπη, ως συνήθως, έβγαλε τα αναμενόμενα προϊόντα των εκβιασμών και της εξαπάτησης και για άλλη μια φορά έδειξε πόσο «σοφός» είναι αυτός ο λαός. Τόσο «σοφός» που εξαπατάται μονίμως και κατ εξακολούθηση ακόμα και με τους πλέον προφανείς και γελοίους τρόπους. ‘ Έλεος πια. Όχι άλλη «σοφία»! Αυτοί δε, που δεν ψήφισαν αηδιασμένοι από την κατάντια του πολιτικού συστήματος, δημιούργησαν το εξής «σοφό» αποτέλεσμα: Αφ ενός μεν για άλλη μια φορά χάρισαν την αποχή τους στις διάφορες ερμηνείες των επιτηδείων για να την οικειοποιηθούν όπως τους βολεύει και αφετέρου εκτέθηκαν παθητικά στα νέα μέτρα που θα πλήξουν ακόμα πιο σκληρά όχι μόνο τα δικά τους οπίσθια αλλά και των υπολοίπων που είχαν το θάρρος να ψηφίσουν.. Για άλλη μια φορά δηλαδή η «λαϊκή σοφία» είναι μαλακία.. Μια λαϊκή μαλακία που η μοναδική της διαφορά μεταξύ των εκλογικών αναμετρήσεων είναι στο μέγεθος της αυτοϊκανοποίησης και στην ποσότητα της εκσπερμάτισης.. Και αυτή τη φορά τόσο το μέγεθος όσο και η ποσότητα ήταν τεράστια..

Για να καταλάβουμε λοιπόν τι αποκαλύφθηκε τούτες τις μέρες, πρέπει να προσέξουμε την τεράστια ανάσα ανακούφισης που βγήκε από στήθη σύσσωμου του λαού, των παραγωγικών του δυνάμεων, αλλά και των «αγορών», αμέσως μόλις το βράδυ της Κυριακής ο Γκιόργκος ανακοίνωσε το εκ των προτέρων γνωστό αποτέλεσμα, ότι για άλλη μια φορά ο πασοκισμός νίκησε χάνοντας.. και επομένως δεν θα γίνουν εθνικές εκλογές..

Προκύπτει λοιπόν το εξής ερώτημα. Εφόσον διαπιστώνεται μια τέτοια πρωτοφανής στην ιστορία εθνική έως και παγκόσμια ομοψυχία εναντίον των εθνικών εκλογών, εφόσον δηλαδή το 80% των πολιτών δεν ήθελε εκλογές, εφόσον όλες οι πολιτικές δυνάμεις ακόμα και το μεγαλύτερο κομμάτι του πασοκ δεν ήθελαν εκλογές, εφόσον όλες οι λεγόμενες παραγωγικές τάξεις, πλούσιοι και διάσημοι, ταπεινοί και καταφρονεμένοι, βιομήχανοι και προλεταριάτο, δεν ήθελαν εκλογές, εφόσον ούτε και οι υπερδυνάμεις που κυβερνούν τούτη την χώρα, ΔΝΤ και Τρόικα, δηλωμένα δεν ήθελαν εθνικές εκλογές, τότε ποιός διάολος ρισκάρισε τις εκλογές και έθεσε το πλέον θρασύ, αλήτικο, γελοίο και στην κυριολεξία αντεθνικό εκβιαστικό δίλημμα ή Τατούλης ή το χάος; Ποιος πήρε αυτήν την απόφαση; Ποιος λοιπόν κυβερνά αυτόν τον τόπο;

Η απάντηση είναι πολύ εύκολη. Αν υπολογίσουμε ποιοι δεν συμπεριλαμβάνονται σε όλους αυτούς που προαναφέραμε που δεν ήθελαν τις εθνικές εκλογές, αν υπολογίσουμε ποιοι στήριξαν με κάθε τρόπο την απόφαση για εκλογές, τότε θα δούμε και ποιοι αποφασίζουν και κυβερνούν αυτόν τον τόπο. Είναι αυτοί που ευθύνονται για το βούλιαγμα της χώρας, είναι οι γνωστοί νταβατζήδες καναλάρχες, τα αφεντικά του κυρίαρχου τύπου και μαζί τους ένας συρφετός μεγαλοδημοσιογράφων που τελικά είναι πιο διαπλεκόμενοι ακόμα και από τα αφεντικά τους. Αυτοί με τον Γκιόργκο, τους φίλους του από το γυμναστήριο που αντιλαμβάνονται την πολιτική σαν επιθετικό μάρκετινγκ, μαζί με τον αιωνίως βουλιμικό για εξουσία πασοκισμό, κυβερνούν αυτόν τον τόπο. Τόσο γελοία, επικίνδυνα και τραγικά είναι τα πράγματα και αυτή είναι η αποκάλυψη των ημερών και το βαθύτερο μήνυμα τους.. Κου-ρά-γκιο μαλάκες Έλληνες δεν είδαμε τίποτα ακόμα..

Ο Χρήστος Λαμπράκης ανήκει σαφώς στην κατηγορία των «νταβατζήδων» αλλά to το μόνο που δεν μπορείς να τον πεις είναι «νταβατζή».. Κι όμως κυβέρνησε ή τουλάχιστον συγκυβέρνησε αυτή τη χώρα χωρίς ουδείς να τον εκλέξει γιαυτό. Ο ρόλος του στα πολιτικά παρασκήνια της χώρας χρονολογείται από το 1957. Έζησε ή και δημιούργησε τα δραματικά γεγονότα του 65 όπου ο «αγανακτισμένος» λαός έκαψε την εφημερίδα του μπροστά στα γραφεία της.. Παρέμβαινε στη διακυβέρνηση της χώρας πιεστικά και πατερναλιστικά και όταν κάτι πίστευε πως ήταν σωστό δεν άφηνε και πολλά περιθώρια στους εκλεγμένους πολιτικούς για συζητήσεις.. Ο ίδιος διηγείται ότι όταν κάποιος πρωθυπουργός του είπε απηυδισμένος «Χρήστο αμάν πια. Θέλεις να κάτσεις εδώ που κάθομαι για ένα χρόνο να δούμε τι θα κάνεις»; Του απάντησε με χιούμορ και σνομπισμό. «Μα τι λες …. μου, να ανταλλάξω εγώ την ισόβια θέση τη δική μου με τη δική σου»;

Ευγενής και λιτός, φερόταν πάντοτε με μια υπερβολική απλότητα που δεν πρόδιδε τη δύναμη και το στάτους του στην ελληνική κοινωνία, ενώ κρύβονταν απ τη δημοσιότητα διαφέροντας κατά πολύ από τη συμπεριφορά των σύγχρονων «πετυχημένων». Περπατούσε από το σπίτι του στο Κολωνάκι έως τη Χρήστου Λαδά μόνος του, χωρίς φρουρά, ενώ είχε και μια παλιά τογιότα που τα παράθυρά της λειτουργούσαν χειροκίνητα. Ουδείς από τους εργαζόμενους στο «συγκρότημα» μπορεί να ξεχάσει την εντυπωσιακή επιμονή του να μπαίνει τελευταίος στα ασανσέρ, πίσω από οποιονδήποτε περίμενε μαζί του. Η μεγάλη του αγάπη ήταν η τέχνη και ειδικότερα η μουσική και η όπερα. Δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι και πολλοί δημοσιογράφοι που γράφουν παρτιτούρες για όπερα, που ασχολούνται με τον αγροτοτουρισμό, που δημιουργούν εκ του μηδενός το Μέγαρο της μουσικής και διαμορφώνουν την πολιτιστική ζωή της χώρας..

Ευπατρίδης των παρασκηνίων και μαέστρος της διαπλοκής. Εξέθρεψε και αυτός στο συγκρότημα του μια γενιά διαπλεκομένων δημοσιογράφων, κυρίως κωλόπαιδων και αγράμματων καιροσκόπων που σήμερα μεταδίδουν την κακοήθεια τους από τα τηλεοπτικά παράθυρα χωρίς φυσικά να πάρουν ούτε μια σταγόνα από το ήθος του, την ποιότητα του, το πάθος του για την τέχνη, την αγάπη και ευθύνη που ένιωθε για τον τόπο του..

Σε καμιά άλλη χώρα της Ευρώπης η δημοκρατία της δεν είναι κατειλημμένη από τα μεγάλα μίντια σε τέτοιο βάθος και έκταση. Ίσως γιατί σε καμία άλλη χώρα οι εκλεγμένοι πολιτικοί της δεν είναι τόσο αδύναμοι, δειλοί και τιποτένιοι.. Ίσως γιατί τα μίντια στη χώρα μας, ενώ καλούνται να ελέγχουν την εξουσία, έχουν τα ίδια αναδειχτεί στην πλέον ανεξέλεγκτη και ασύδοτη εξουσία.. Και ας υπάρχουν μερικά διαπλεκόμενα κωλόπαιδα της σύγχρονης δημοσιογραφίας που δηλώνουν θρασύτατα ότι τα μίντια δεν επηρεάζουν.. Εάν δεν κυβερνούν ή δεν συγκυβερνούν τα μίντια, εάν αυτά δεν καθορίζουν την ημερήσια ατζέντα της πολιτικής και των εκάστοτε σημαντικών της ζωής μας, τότε ποτέ δεν κυβέρνησε ή δεν συγκυβέρνησε τούτη τη χώρα και ο Χρήστος Λαμπράκης..

Τουλάχιστον αυτός δεν ήταν ένας απλός «βασιλιάς» του τύπου αλλά ένας «φωτισμένος» ολιγάρχης.. Με τον θάνατό του έκλεισε η εποχή των πριγκίπων και ευπατρίδηδων των παρασκηνίων και περνάμε στην εποχή των μεγαλοεργολάβων και των λαμογιών, των εφοπλιστών, των εμπόρων όπλων και των μεγαλομπακάληδων.. Και μόνο και μόνο το γεγονός ότι φτάσαμε στο σημείο να προτιμούμε αναγκαστικά έναν ευπατρίδη «νταβατζή» παρά έναν μαφιόζο «νταβατζή» αποκαλύπτει την κατάντια της σύγχρονης «κοινοβουλευτικής δημοκρατίας» μας..

ΣΗΜ: Η πληροφορία για την στιχομυθία μεταξύ του Λαμπράκη και του πρωθυπουργού είναι από τον Αλέξη Παπαχελά, Καθημερινή, 22/12/09

Αρέσει σε %d bloggers: