Tag Archive: Οικονομέας


Εμένα μ’ αρέσει το φαγητό. Φαίνεται εξ’ άλλου, χοντρός είμαι. Αλλά αυτό που συμβαίνει το τελευταίο διάστημα στην τηλεόραση ξεπερνά και τους χοντρούς και τους τετράπαχους και τους τόφαλους. Όλοι μαγειρεύουν. Παντού κατσαρόλες, τηγάνια, τετζερέδια, μπλάστες και εκατό λογιών κουταλοπήρουνα. Όπου γυρίσω το μάτι μου βλέπω πλεξούδες από σκόρδα, σακιά από πατάτες, λεκάνες με ζυμάρια, σπαλομπριζόλες και γαριδοκαραβίδες. Τι στο καλό έπαθαν όλοι τους και σκύψανε με τόση ευλάβεια πάνω στα πολυμίξερ και τις γκαζιέρες; Πότε έγινε της μόδας να είσαι μάγερας και δεν το κατάλαβα; Από παντού ξεπροβάλλουν στρατιές μελλοντικών βασιλιάδων της κουζίνας έτοιμοι να σφάξουν ο ένας τον άλλον σαν αρνί του Πάσχα μπροστά στους πεινασμένους τηλεθεατές. Κρατάνε στα χέρια τους μακριά μαχαίρια και γυαλιστερές κουτάλες και καταγίνονται με κάτι αλλόκοτα υλικά που πρώτη φορά τ’ ακούω. Σαν το φινόκιο. Τι είναι ρε παιδιά αυτό το φινόκιο; Ό,τι φαγητό κι αν φτιάξουν, φινόκιο τού ρίχνουν.

Συγνώμη αλλά από πότε τα γεμάτα σάλτσες χέρια, οι καταλαδωμένες ποδιές και η τηγανίλα της κουζίνας έγιναν τόσο in; Μη με παρεξηγήσετε, έντιμη, συμπαθέστατη και χρησιμότατη δουλειά είναι, απλώς αναρωτιέμαι πως ξαφνικά εκτοξεύτηκε στον γαλαξία της πιο top γκλαμουριάς της ελληνικής κοινωνίας. Ποιος διεστραμμένος μετέτρεψε τις γραβιέρες, τα σέσκουλα, τα άνιθα, τις πέρκες, τους μπακαλιάρους και τις σηκωταριές στο απόλυτο Greek Dream; Τι παράκρουση είναι αυτή πάλι; Από πού ξεφύτρωσαν όλες αυτές οι ξύστες, τα χαβάνια, τα σουρωτήρια, τα χτυπητήρια και τα μπακιρικά που μπήκαν στη ζωή μας; Τι μανία τους έπιασε άντρες-γυναίκες και θέλουν σώνει και καλά να γίνουν ταβερνιάρηδες; Κάτι σωματαράδες μουσάτοι, κάτι ντιρέκια ως εκεί πάνω, αντί να καβαλήσουν μια 900κοσάρα μηχανή και να βγουν για γκόμενες, ζώνονται τις καρό ποδιές και σουφρώνουν τα χειλάκια τους σαν τη θειά μου τη Φιφίκα όταν δοκιμάζει τους μπουμπουριστούς χοχλιούς της. Και μη χειρότερα. Πού ξανακούστηκε να στέκονται δώδεκα νοματαίοι πάνω από ένα μίξερ και να κουβεντιάζουν με τις ώρες πόσο αραιή πρέπει να ‘ναι η μαρέγκα;  Και αφού αποφουρνίσουν, να τρώγονται μεταξύ τους σαν τις Κατίνες διότι δεν ψήστηκε καλά η ζύμη της τάρτας, δεν έδεσε καλά η μπεσαμέλ και δεν ήταν αρκετά τραγανό το φινόκιο. Και τι στο διάολο είναι αυτό το φινόκιο τέλος πάντων; Ψάρι, τυρί ή αγριόχορτο;

Μπορεί κάποιος να μου πει τι σημαίνει «έντιμο αλλά άχρωμο πιάτο»; Δηλαδή, για να ψήσει κάποιος μια ρημαδιασμένη μερίδα φαγητό, πρέπει να έχει σπουδάσει στη σχολή καλών τεχνών του Μετσοβίου και για να τη σερβίρει πρέπει να έχει διδακτορικό διακόσμησης εσωτερικού χώρου από τη Φλωρεντία; Γιατί ένα μπιφτέκι με πατάτες και λίγη σαλάτα, θα πρέπει να είναι σαν μεσαιωνικό φρούριο; Γιατί η μουστάρδα στην άκρη πρέπει να ζωγραφίζει τη Μόνα Λίζα; Και γιατί οι αστακοί πρέπει να στέκονται όρθιοι στην πιατέλα και να σπρώχνονται με τις κεραίες τους σαν το άγαλμα της Πλατείας Κλαυθμώνος; Με ποια λογική, μόλις ξαπλώσει ο αστακός πάνω στα μακαρόνια, ο μάγειρος βγαίνει άχρηστος και βάζει τα κλάματα; Άσε αυτά τα κλάματα. Μα καλά, δεν ντρέπονται λιγάκι; Κοτζάμ μαντράχαλοι και μεγάλες γυναίκες, να μιξοκλαίνε  όλοι μαζί σαν νήπια επειδή φοβούνται μήπως τους διώξουν από την κουζίνα; Μέχρι προχθές, ο άντρας δεν έμπαινε στην κουζίνα ακόμα κι αν του ‘βαζες πιστόλι στην πλάτη, ενώ η γυναίκα έκανε αμάν να βγει από κει μέσα και να κάτσει πέντε λεπτά στο σαλόνι. Τώρα τι τους έπιασε όλους και αλυσοδένονται στους πάγκους της σαν τους ακτιβιστές της Greene Peace, μήπως και τους αφαιρέσουν το δικαίωμα να χτυπάνε αυγολέμονα και να πλάθουν κουλουράκια; Κάνουν από πάνω και εθνικοπατριωτικές δηλώσεις του τύπου: «Θα δώσω και την τελευταία ρανίδα του αίματος μου για να παραμείνω».

Πού να παραμείνεις ρε μεγάλε; Φόρεσες έναν χρυσό κρίκο στ’ αυτί σαν πειρατής τού Καβαδία, έδεσες μαύρο μαντήλι στο ξυρισμένο κεφάλι σου, έβγαλες δυο στιγματισμένα μαύρα μπράτσα που αρρώστιες τα ‘χουνε τσακίσει τροπικές, μόνο και μόνο για να σερβίρεις κρεμ μπρουλέ; Και σε πιάνουν τα υπαρξιακά σου επειδή δε μπόρεσες να ψιλοκόψεις το κρεμμύδι σε πέντε κινήσεις; Ου να χαθείς ρε, που τρώς γεμάτος αγωνία τα νύχια σου, όσο ο τύπος της επιτροπής δοκιμάζει «το πιάτο σου». Τόση περηφάνια πια γι’ αυτό το «πιάτο σου» δεν έδειχνε ούτε ο μπάρμπας μου ο Στεφανής όταν μιλούσε για το παράσημο του στην Αλβανία. Είπαμε, αλλάζουν οι εποχές αλλά είστε σίγουροι ότι αποτελεί πρόοδο να τραγουδάμε «μην βροντοχτυπάς τις χάντρες, η φουφού κάνει τους άντρες»;

Αμ αυτές οι επιτροπές με τους σεφ; Τι στυλάκι είναι πάλι τούτο που πλασάρουν; Ο καθένας χωριστά μπορεί να είναι συμπαθέστατος, αλλά όλοι μαζί είναι ανυπόφοροι. Κι αν το στυλ δεν είναι δική τους επιλογή αλλά του τηλεοπτικού concept, τότε το concept είναι για σφαλιάρες. Εντάξει, ξέρω ότι οι καιροί του αντικομφορμισμού έχουν παρέλθει και ότι ξαναγυρίσαμε στην κοινωνία της ιεραρχίας, αλλά υπάρχουν και όρια βρε αδερφέ. Τι είναι αυτό το στήσιμο δηλαδή; Όρθιοι, ακίνητοι, ανέκφραστοι, να περιμένουν τον μελλοθάνατο που τους πλησιάζει κάτωχρος με την ψητή κολοχτύπα του ανά χείρας. Χαλαρώστε λίγο, μάγειρο κρίνετε, όχι κανέναν αρχιπεζοναύτη που θα στείλετε σε αποστολή αυτοκτονίας στα μετόπισθεν του εχθρού. Κι εσύ ρε συφοριασμένε διαγωνιζόμενε, γιατί τρέμεις έτσι μπροστά τους; Σεφ είναι, όχι επιτροπή των Ες-Ες στο Άουσβιτς. Τον πουρέ που έφτιαξες θα βαθμολογήσουν, δε σε πάνε για εκτέλεση. Γιατί κλείνεις γεμάτος απελπισία τα μάτια σου, όταν ο ανακριτής πλαταγιάζει τη γλώσσα του διαπιστώνοντας με υποδόρια απέχθεια ότι κάποιοι κόκκοι ζάχαρης δεν έχουν διαλυθεί και κάνουν «κρίτσι-κρίτσι»; Σιγά πια, ζάχαρη είναι κρίτσι-κρίτσι θα κάνει. Αλλά τι στο διάολο ζητά η ζάχαρη στον πουρέ, μωρέ; Φαί έφτιαξες ή γλυκό; Νάσου πάλι και κείνο το φινόκιο; Έβαλες φινόκιο και στον πουρέ; Που το μάθατε όλοι σας το φινόκιο ρε κι εγώ δεν το ‘ξερα;..

…Λοιπόν, αυτή ιστορία με τους χιλιάδες υποψήφιους μαγείρους, τις χύτρες, τις ηλεκτρικές κουζίνες στη σειρά, τις κρέμες, τα σέλινα, τις αρχιτεκτονικές της καραβίδας, τους πανηγυρισμούς της πετυχημένης ψαρόσουπας και τα κλάματα του κακοψημένου μπουρεκιού, πρέπει να τελειώσει το συντομότερο. Αν η βουλιμία είναι απόδειξη κατάθλιψης, η εθνική βουλιμία τι είναι άραγε; Ας ρίξουμε και μια ματιά στα ψιλά γράμματα της ιστορίας. Πάντα οι αγροίκοι κατακτητές των παρακμασμένων αυτοκρατοριών, πάθαιναν πλάκα από τις γευστικές επιδόσεις των παχύσαρκων ράθυμων ηττημένων…

Του Δημήτρη Καμπουράκη

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Έχουμε πια μετατραπεί σε ένα απέραντο μαγειρείο όπου πολλοί «μαγειρεύουν» και λίγοι «τρώνε»..  Και ο Καμπουράκης στα μαγειρεία της ΜΕΓΚΑ-λης ΥΕΝΕΔ μαγειρεύει και αυτός.. Αλλά τον συμπαθώ τον χοντρούλη.. και το κείμενο είναι πολύ ωραίο.. Τουλάχιστον αυτός βγάζει μια αυθεντικότητα.. Σε αντίθεση με τον «μάγειρα» Οικονομέα που το παίζει «σοσιαλιστής» και «αντεξουσιαστής» και μας γυρνάει τα άντερα..

Ακόμα και η ΕΣΗΕΑ ξύπνησε από τον λήθαργο και καταδικάζει τους «δημοσιογράφους» που εμφανίζονται «ως οιονεί κυβερνητικοί εκπρόσωποι». Η ανακοίνωση της αποκαλύπτει, α μη τι άλλο, την έκταση που έχει πάρει η προπαγάνδα στον τόπο μας και που αναγκάζει ακόμα και το σωματείο των δημοσιογράφων να πάρει θέση μάλλον για πρώτη φορά..

Κανείς δεν αμφιβάλει ότι η πρωτοφανής στην ιστορία επιδρομή στις ζωές μας, μόνο με μια κυβέρνηση Γιωργάκηδων θα μπορούσε να γίνει.. Κανείς επίσης δεν αμφιβάλει ότι αυτή η βία, η κοινωνική αδικία, η κατάλυση θεσμών και συνταγμάτων δεν θα «περνούσε» ποτέ αν δεν την στήριζε η κυρίαρχη και πιο άθλια «δημοσιογραφία» του τόπου. Σε τέτοιες περιπτώσεις η έξαρση της προπαγάνδας αποτελεί φυσικό επακόλουθο. Όσο σκληραίνουν τα λεγόμενα μέτρα και η βαρβαρότητα εξαπολύεται ολοένα και πιο αχαλίνωτη, όσο μεγαλώνει ο «πόνος» του βάρβαρου πασοκισμού για τα θύματα του, τόσο και αυτή η θλιβερή δημοσιογραφία, μεθυσμένη από το πιοτό της εξουσίας της, εγκαταλείπει και το τελευταίο ψήγμα κοινωνικής συνείδησης και ανθρωπιάς που της απόμεινε και όχι μόνο στηρίζει αλλά ενίοτε αποτελεί και τον ηθικό αυτουργό αυτής της βαρβαρότητας.. Λέμε για κοινωνική συνείδηση και ανθρωπιά γιατί για δημοσιογραφική δεοντολογία και «αντικειμενικότητα», ούτε λόγος να γίνεται. Τα άτομα αυτά έχτισαν την καριέρα και την «επιτυχία» τους ακριβώς πάνω στην πλήρη απαξία αυτών των εννοιών..

Έτσι λοιπόν μέχρι και η ΕΣΗΕΑ έφτασε στο σημείο να ξυπνήσει από τον βαθύ συντεχνιακό της λήθαργο και να καταδικάσει τους «δημοσιογράφους» ..πεταλωτήδες τονίζοντας τα εξής: «Απαράδεκτο φαινόμενο αποτελεί η εμφάνιση δημοσιογράφων, κυρίως σε ραδιοτηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης, ως οιονεί κυβερνητικών εκπροσώπων. Το Εποπτικό Όργανο Δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ, θεωρεί ότι πρωταρχικό καθήκον είναι η αντικειμενική ενημέρωση, ο πλουραλισμός στην παρουσίαση θέσεων και απόψεων και ο σεβασμός στην είδηση, ώστε να μην εμφανίζεται ο δημοσιογράφος ως φερέφωνο, προκαλώντας την αγανάκτηση του κοινωνικού συνόλου».

Ουδείς επίσης αμφιβάλει ότι το ΜΕΓΚΑλο κανάλι αποτελεί την ναυαρχίδα όλης αυτής της προπαγανδιστικής καταιγίδας. Η διαβόητη ομάδα του Χρήστου Παναγιωτόπουλου, η dream team της προπαγάνδας, κατάφερε να πλήξει θανάσιμα την ενημέρωση και τη δημοκρατία παρουσιάζοντας καθημερινώς ως δήθεν ρεπορτάζ ένα απέραντο και εντεταλμένο σχόλιο το οποίο, σαν την χαρούμενη πουτάνα, αδυνατεί να κρύψει τον αυταρχισμό, την αλαζονεία και την κακοήθεια του για κάθε διαφορετική φωνή.. Επόμενο ήταν να καταδικαστεί στην ανυπαρξία και η εν λόγω ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ..

Αυτοί λοιπόν οι δημοσιογράφοι «πεταλωτήδες», όχι μόνο ευθύνονται απολύτως για το βούλιαγμα της χώρας, (βλέπε ΕΔΩ γιατί), αλλά τώρα εξαπολύουν και την δεύτερη προπαγανδιστική καταιγίδα  ώστε να εξαπατηθεί και πάλι ο λαός και να ψηφίσει τις δυνάμεις του μνημονίου και έτσι να αποδεχτεί και να νομιμοποιήσει την νέα επιδρομή που αναμένεται μετά τις εκλογές..

Αλλά ας αφήσουμε την πολιτική, την δημοσιογραφία, την ενημέρωση και τη δημοκρατία.. Κάτι άλλο θάθελα να ρωτήσω όλον αυτόν τον γκλαμουράτο συρφετό. Τρέμη, Μακρή, Καψή, Τσίμα, Λιάρο, Στραβελάκη, Χασαπόπουλο, Σπυράκη, Οικονομέα, Μανδραβέλη, Στάη, Λιαρέλη, Δελατόλα, Παπαχρήστο και βάλε.. Αλήθεια, έτσι ως άτομα που ζουν μέσα σε μια κοινωνία ανθρώπων, θεωρούν «επιτυχία» και τον εαυτόν τους «πετυχημένο» που κατάντησαν να κάνουν τους «γύφτους», τούς «καρφάδες» και τούς «πεταλωτήδες» των συνανθρώπων τους και της ζωής μας; Μάλλον αφελής ερώτηση.. Και ποιος δεν ξέρει πια ότι όσο πιο ισχυρή και ανεξέλεγκτη είναι μια εξουσία τόσο και πιο ασυνείδητη και διεστραμμένη είναι..

Αρέσει σε %d bloggers: