Tag Archive: Πάσχος Μανδραβέλης


Αν το χρήμα δεν ήταν ισοδύναμο της αξίας ανθρώπων και πραγμάτων τότε θα βλέπαμε πόσο αξίζουν τα νεοφιλελεύθερα καθίκια που σήμερα κυριαρχούν στον κόσμο και επαίρονται να μετατρέπουν τους ανθρώπους σε προϊόντα και αριθμούς.. Αν η αξία του ανθρώπου δεν μετριέται με το πόσα κερδίζει και με το πόσο αναγνωρίσιμος και «πετυχημένος» είναι, τότε θα βλέπαμε πραγματικά πόσο σπουδαίοι και σημαντικοί είναι, τις ικανότητες τους, την εξυπνάδα τους και την περιβόητη «επιχειρηματικότητα» τους.. Τότε θα βλέπαμε πόσο μπορούν να «επιχειρούν» αληθινά και δημιουργικά για τον εαυτό τους και την κοινωνία, χωρίς να εκμεταλλεύονται, να εξαπατούν, να κλέβουν, να φοροδιαφεύγουν και χωρίς να διαπλέκονται με ένα άθλιο κράτος που τόχουν για αποκλειστικό προστάτη και χορηγό τους.. Τότε θα βλέπαμε πώς θα μπορούσαν οι ίδιοι και η «ιδιωτική πρωτοβουλία» τους να επιβιώσουν και να «αναπτυχθούν» και να προκόψουν μέσα σε έναν καλύτερο κόσμο χωρίς να θρέφονται από την δυστυχία των άλλων, τον αμοραλιστικό ατομικισμό και τον βάρβαρο ανταγωνισμό..

oxi douloi ths agorasΑν το χρήμα δεν ήταν ισοδύναμο των πάντων και αν δεν άξιζε μόνο ό,τι πουλάει, αν ό,τι δεν πουλάει δεν καταβαραθρώνονταν στον καιάδα της κοινωνικής απομόνωσης και ανυπαρξίας, τότε, θα ξεβράζονταν στο αφρό μέσα από τη σαπίλα της γκλαμουριάς και της διαφθοράς τα τεράστια κούφια μηδενικά τους και θα έκλειναν τα στόματα τους και δεν θα ακούγαμε πια όλη αυτήν την αβάσταχτη ρηχότητα και «επιστημονική» απανθρωπιά στα τηλεπαράθυρα τους..

Αν το χρήμα δεν ήταν ισοδύναμο της αξίας των πάντων τότε και ο γελοίος και δωσίλογος πολιτικός θα καταλάβαινε πως χωρίς δημοκρατία και ελευθερία και χωρίς την ισχύ ενός απάνθρωπου συστήματος που τον κατασκευάζει και τον στηρίζει, είναι απλώς ένα τεράστιο τίποτα και αυτό με τα σώβρακα του λερωμένα.

Αν το χρήμα δεν ήταν το ισοδύναμο της αξίας των πάντων και ο άνθρωπος ήταν ο σκοπός και όχι το μέσον όπως έλεγε ο Κάντ, τότε και εσύ θα νοιαζόσουν και θα αγαπούσες και θα εκτιμούσες αληθινά.. Τότε και εσύ θα συμπεριφερόσουν τουλάχιστον ανθρώπινα και ευγενικά και θα καταλάβαινες ότι και εσύ αξίζεις τόσο, όσο ήθος και ευγένεια ψυχής διαθέτεις απέναντι στον άλλον όταν αυτός δεν «πουλάει» και δεν έχεις τίποτα να κερδίσεις..

(Αφιερωμένο στο Πάσχο Μανδραβέλη, Αρη Πορτοσάλτε, Μπάμπη Παπαδημητρίου και στους άλλους ευαγγελιστές του νεοφιλελευθερισμού…)

 

Advertisements

΄Η αλλιώς  ένα οδοιπορικό από το όραμα της γκλαμουράτης γυφτιάς στον σύγχρονο δωσιλογισμό..

Ο πρώτος εκ των δύο λοιπόν, ο διαβόητος Κωστόπουλος, είναι ο αλαζονικός και  «γαμώ και δέρνω» στην κυριολεξία πατριάρχης του λάιφ στάιλ στην Ελλάδα που έκανε τον «σταρχιδισμό» ιδεολογία με κεντρικό σύνθημα, γράψε τους πάντες και τα πάντα «στα-ρχίδια» σου αρκεί νάσαι «πετυχημένος»! Αν δεν κερδίσεις ένα εκατομμύριο πριν τα 30 δεν είσαι τίποτα! Ο ίδιος στην απολογία του στην εφημερίδα «πρώτο θέμα» περιγράφει αυτό που παρήγαγε, προπαγάνδισε και διέδωσε με κάθε τρόπο:  «…Μετά, το 1995 καταλήξαμε σαν λαός σε νούμερα επιδειξιομανίας. Σαν άτομο, μπήκα κι εγώ σε αυτή τη γυφτιά. Ήθελα να έχω γρήγορο αυτοκίνητο, τζιπ, ωραίο σπίτι, ξεχνώντας από πού ερχόμουν…Στη Μύκονο, μετά το 1995 άρχισαν να πλακώνουν όλοι. Νεοκοσμικοί, νεόπλουτοι, όλα τα νούμερα της χώρας, οι βίζιτες, οι της προσκολλήσεως, και οι καραγκιόζηδες των πλουσίων. Σύμβολο ολονών τους ήταν το πόσο υψηλό λογαριασμό θα πλήρωναν στα εστιατόρια, κι εκεί μάσησα και είμαι απαράδεκτος γι΄ αυτό. Γιατί με τα χρόνια η ατμόσφαιρα έγινε εμετική, κι εγώ μέρος του θιάσου!»

Ο δεύτερος είναι ο ξερόλας θεωρητικός του νεοφιλελευθερισμού και του Αλαφούζου που δήθεν μιλάει για το όντως κακό και διαφθαρμένο ελληνικό κράτος και για μεταρρυθμίσεις που όντως έπρεπε να έχουν γίνει στην Ελλάδα εδώ και πάρα πολλά χρόνια, αλλά που στην πραγματικότητα σκέφτεται σαν ένας Ταλιμπάν της αγοράς με τη μπούργκα στο μυαλό.. Η σκέψη του δηλαδή, όπως και κάθε φανατικού άλλωστε, είναι τόσο συρρικνωμένη, ισοπεδωτική και παιδαριώδης ώστε θεωρεί φοβερά βαθυστόχαστο να χαρακτηρίζει οτιδήποτε το δημόσιο ως κακό και δαιμονικό και οτιδήποτε το ιδιωτικό ως καλό και ιερό(!) Πρόκειται για έναν κορυφαίο βλάκα δηλαδή, ο οποίος, σε μια εποχή που ακόμα και οι Αμερικάνοι μιλούν πια για την ανάγκη περιορισμού του αδηφάγου κτήνους των αγορών, ότι η ασυδοσία και απληστία του δημιούργησε την οικονομική κρίση, αυτός προσπερνά αδιάφορα την κατάργηση της δημοκρατίας στη χώρα του, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών και βλέπει την επιβολή της σύγχρονης δικτατορίας των ξένων και των αγορών ως τη μόνη σωτηρία μας! Κλασικός και καθαρός δωσιλογισμός δηλαδή. Η με αυτούς, ή θα πεθάνουμε, ή θα συνεργαστούμε και θα προσγειωθούμε, ή θα σβήσουμε εμείς οι ίδιοι τη χώρα μας από τον χάρτη της Ευρώπης!!

Κατοχική εφημερίδα

Διαβάζοντας μια κατοχική εφημερίδα της εποχής του 40 ανατριχιάζουμε με τη ομοιότητα των επιχειρημάτων του δωσιλογισμού. Ο ορθολογισμός του δοσίλογου δημοσιογράφου της εποχής από τον ορθολογισμό του Μανδραβέλη διαφέρει μόνο στη γλώσσα.. «…Μια ειλικρινής συνεργασία με τους χθεσινούς αντιπάλους μας, με τας δυνάμεις του άξονος, θα μας έσωζεν ίσως από το χάος. Τα αναιμικά από την πείναν παιδάκια, θα εύρισκον μίαν φέταν ψωμιού…και η γενεά μας θα ίστατο ορθία εν μέσω της Ευρωπαϊκής καταιγίδος. Διατί να την αρνηθώμεν την συνεργασίαν αυτήν; Το επαναλαμβάνομεν: Οφείλομεν να προσγειωθώμεν. Άλλως ας πάρωμεν σφουγγάρι και ας σβύσωμεν εκ του Ευρωπαϊκού χάρτου και την Ελλάδα και την ιστορίαν και τα ιδανικά μας…»

Ο κάθε Κωστόπουλος και ο κάθε Μανδραβέλης λοιπόν έχουν έναν κοινό παρονομαστή. Το όραμα και τις αξίες της αγοράς. Για την αγορά αξίζει μόνο ό,τι πουλάει.. Ο,τι δεν πουλάει, είτε πράγμα είτε άνθρωπος, δεν αξίζει να υπάρχει και ρίπτεται στον Καιάδα της ανυπαρξίας. Τα πάντα είναι προϊόντα και πρωτίστως οι άνθρωποι..  Και επειδή αυτά που αξίζουν πραγματικά για να αγοραστούν είναι ελάχιστα, αν η αγορά πουλούσε μόνο αυτά, τότε θα είχε πεινάσει και δεν θα υπήρχε.. Έτσι το μάρκετινγκ μετατρέπει το ασήμαντο σε σημαντικό και το τίποτα σε σπουδαίο για να μπορεί να πουληθεί σε μαζικές κλίμακες. Ο Κωστόπουλος πούλησε αδίστακτα και έκανε μόδα τις αξίες της αγοράς, αυτό δηλαδή που λέμε λάιφ στάιλ, βάζοντας σε αντιπαράθεση από τη μια μεριά υπέροχους κώλους, βυζιά και κοιλιακούς και από την άλλη ιδέες και πολιτική, δημοκρατία και ελευθερία τα οποία, από σημαντικά που ήταν, λοιδορήθηκαν ως ασήμαντα και μπασκλάς και εξοβελίστηκαν μετά βδελυγμίας στο πυρ της μη δημοσιότητας..

Επί 20 και πλέον χρόνια εξαπολύθηκαν ποταμοί σάχλας και ρηχότητας και φυσικά κυριάρχησε και πούλησε το όραμα των «πετυχημένων» κώλων. Η χώρα άξιζε πια μόνο ως ένας απέραντος κώλος για νάρθει στη συνέχεια και ο δωσιλογισμός του πασοκισμού και του Μανδραβέλη και να παραδώσει τον ωραιότερο κώλο της Μεσογείου, τον κώλο σύμβολο του ευρωπαϊκού πολιτισμού και της δημοκρατίας, στους ξένους και στους τοκογλύφους.. Όταν υπέρτατη αξία είναι η ελευθερία της αγοράς και όχι η ελευθερία των ανθρώπων, τότε ο κώλος και το όραμα γίνονται ένα και ο δωσιλογισμός στους ξένους και στις «αγορές» γίνεται κάτι το φυσικό και θεμιτό..

Τώρα ο Κωστόπουλος, επειδή δεν είναι βλάκας σαν τον Μανδραβέλη αλλά αδίστακτο κοινωνικό αναρριχητικό, επιδίδεται σε θεαματικές κωλοτούμπες που θα τις ζήλευε ακόμα και ο Καρατζαφέρης και πουλάει το ίδιο το θέαμα της πτώσης του! Πουλάει το ίδιο του το πτώμα δίνοντας συνεντεύξεις και παριστάνοντας τον μετανιωμένο γιατί ξέρει ότι μόνο έτσι, μέσα στη δημοσιότητα, θα καταστήσει και πάλι τον εαυτό του ως κάτι το σημαντικό, τουλάχιστον στα μάτια κάποιων υποτελών και θλιβερών που εξακολουθούν να αυνανίζονται διεγειρόμενοι με την γκλαμουράτη σάχλα..

Οι Κωστόπουλοι λοιπόν προετοίμασαν το έδαφος για τους Μανδραβέληδες.. Αυτή είναι η συγκλονιστική πορεία μιας χώρας από τη γκλαμουράτη γυφτιά στον σύγχρονο δωσιλογισμό.. Και δεν είναι τυχαίο που και οι δυό τους τα βρήκαν άψογα με έναν χυδαίο πασοκισμό που αντί για «αλλαγή» και «σοσιαλισμό» έκανε όραμα την Μύκονο και την Αράχοβα και ανέλαβε εργολαβικά την καταστροφή και παράδοση της χώρας δήθεν για να την σώσει..

Μόνο που όσο δικτατορεύουν τον κόσμο οι σύγχρονες χούντες των «αγορών» τόσο περισσότερο και το όραμα των «πετυχημένων» τους φθείρεται και πεθαίνει.. Αυτό είναι που δεν μπορούν να καταλάβουν ο Πέτρος Κωστόπουλος και ο Πάσχων (πια) Μανδραβέλης.. Δεν έχουμε τίποτα μαζί τους.. Μια χαρά αλήτες και δωσίλογοι είναι.. Το όραμα τους δεν γουστάρουμε!!!!! Το όραμα σας δεν γουστάρουμε ΡΕ!!!! Γιατί αν ακόμα τώρα γουστάραμε αυτό το όραμα, τότε οι Κωστόπουλοι και Μανδραβέληδες θα έχουν απόλυτο δίκιο. Γιατί όντως ένα τέτοια όραμα μόνο ο νεοφιλελευθερισμός και η δικτατορία των αγορών μπορούν να το υπηρετήσουν και τόσο η νεοπλουτίστικη γυφτιά όσο και ο σύγχρονος δωσιλογισμός είναι ο μόνος δρόμος για μια «πετυχημένη» χώρα με «πετυχημένους» πολίτες σαν αυτούς που βλέπουμε πια και σιχαινόμαστε και ξερνάμε..

 

 

 

 

 

Ζούσε, λέει, σε μία μικρή, ωραία, αλλά και πολύ παράξενη χώρα που την απασχολούσε ένα μεγάλο υπαρξιακό πρόβλημα από την αντιμετώπιση του οποίου εξαρτιόταν η σωτηρία της πατρίδος και η τύχη του λαού της. Το πρόβλημα αυτό ήταν ο θόρυβος.. Αλλά ας πάρουμε την ιστορία μας από την αρχή..

Στην χώρα αυτή, όπως είχαν παραδεχτεί δημοσίως και οι ίδιοι οι εντολοδόχοι κυβερνήτες της, είχε καταργηθεί η εθνική ανεξαρτησία, η δημοκρατία και η ελευθερία. Βρισκόμαστε στην εποχή όπου την Ευρώπη, καθώς και ολόκληρο τον δυτικό κόσμο, τον έχουν καταλάβει οι «αγορές» και πλέον διάφοροι υπάλληλοι των «αγορών», οίκοι αξιολόγησης, τράπεζες, τοκογλύφοι  και λοιποί αλήτες και καθίκια, αποφάσιζαν για τις τύχες ολόκληρων κρατών και λαών.. Ο βαθμός της ελευθερίας της κάθε χώρας εξαρτιόνταν πλέον από το ύψος του χρέους της στις «αγορές» οι οποίες φρόντιζαν να επιβάλουν διάφορα «μνημόνια» στους κατακτημένους ώστε να τούς δανείζουν ασταμάτητα και ακόμα περισσότερο.. Έτσι, η μικρή αυτή χώρα ήταν και η πιο χρεωμένη και σκλαβωμένη απ όλες..

Παρόλα αυτά το μεγάλο υπαρξιακό πρόβλημα αυτής της χώρας δεν ήταν η κατάργηση της εθνικής ανεξαρτησίας της, της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Το πρόβλημα της ήταν ο θόρυβος, η ανησυχία και η ταραχή.. Οι πάντες σε αυτή τη χώρα έπρεπε, πάση θυσία, να φροντίζουν να επικρατεί απόλυτη ησυχία, να μην δημιουργείται καμία ταραχή, να μην γίνεται ο παραμικρός θόρυβος, ούτε καν το πέταγμα της μύγας να μην ακούγεται, προκειμένου να μην ενοχληθούν και να μην ανησυχήσουν οι «αγορές»..

Έτσι, στους δρόμους, στις πλατείες, όλοι μιλούσαν ψιθυριστά και περπατούσαν στις μύτες των ποδιών τους για να μην ανησυχήσουν οι «αγορές».. Τα αυτοκίνητα έπλεαν διάχυτα μέσα σε μία αχλή χωρίς θόρυβο.. Τα αεροπλάνα απλώς περνούσαν σαν διαβατάρικα πουλιά.. Τα μηχανάκια έκαναν αθόρυβες σούζες και τα βρέφη έψαχναν το βυζί της μάνας, που είχε μεν στεγνώσει και δεν έβγαζε άλλο γάλα, αλλά εκείνα δεν τσίριζαν, δεν έκλαιγαν και δεν φώναζαν.. Το σέξ επιτρέπονταν όμως χωρίς θορύβους και χωρίς μουγκανητά και ιαχές θριάμβου, γειά σου τσολιά μου και τέτοια.. Ολα ήταν ήσυχα και τακτοποιημένα για να μην ανησυχήσουν οι «αγορές»..

Την διατήρηση αυτής της ονειρικής τάξεως και ησυχίας είχε αναλάβει ο πασοκισμός ο οποίος στην μακρά ιστορία του είχε αποδείξει ότι είναι ο μόνος που μπορεί να γκρεμίζει οράματα, να αλλοιώνει έννοιες και αξίες, να προδίδει ψηφοφόρους, ιδέες και όνειρα, όμως έχοντας τα πάντα υπό τον απόλυτο επικοινωνιακό έλεγχο..

Προκειμένου λοιπόν να μην ανησυχούν και να πληρώνονται τακτικώς οι «αγορές» είχαν ληφθεί κάποια μέτρα πρωτοφανή στην ιστορία. Ληστρική φορολόγηση της κοινωνίας, εξολόθρευση της μεσαίας τάξεως, αρπαγή μισθών και συντάξεων, ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, εξευτελισμός και διασυρμός ενός ολόκληρου λαού..

Δια την επιβολή της τάξεως και ησυχίας δεν χρειάζονταν τα τανκς, όχι μόνο γιατί οι ερπύστριες κάνουν ένα δαιμονισμένο θόρυβο και ανησυχούν τις «αγορές», αλλά και γιατί ήταν περιττά εφόσον τη δουλειά τους την είχαν αναλάβει πολιτισμένα μέσα όπως τα μίντια και οι τεχνικές επικοινωνίας..

Τώρα, όπως βλέπει κανείς τις γιγαντοαφίσες του Κεμάλ στην Τουρκία, έτσι και σε αυτήν τη χώρα παντού στους δρόμους και στις πλατείες, όπου και αν έστρεφες το βλέμμα σου, υπήρχαν γιγαντοαφίσες του Πάσχου Μανδραβέλη, του μεγάλου αυτού θεωρητικού του νεοφιλελευθερισμού, ενώ οι πολίτες εκκλησιάζονταν με ευλάβεια στον ναό του νεοφιλελευθερισμού στον Σκάι και άκουγαν Πορτοσάλτε και Παπαδημητρίου, έκαναν το σταυρό τους και ζητούσαν συγχώρεση από τις «αγορές».. Ο πιο αγριεμένος πασοκισμός και τα πιο αδίστακτα λαμόγια παρακολουθούσαν το ΜΕΓΚΑ για να είναι και μέσα στα πράγματα..

Η συναίνεση είχε επιβληθεί παντού. Η λέξη «όχι» ήταν απαγορευμένη και είχε αντικατασταθεί από το «ναι»… -Είστε μαλάκας κύριε; Ρωτούσες ψιθυριστά κάποιον περαστικό.. -Ναι, συναινώ για να μην ανησυχήσουν οι «αγορές», ήταν η απάντηση.. -Τον παίρνετε κυρία μου; -Ναι συναινώ για να μην ανησυχήσουν οι «αγορές», ήταν η απάντηση..

Οι αποδοκιμασίες πολιτικών ήταν αυστηρώς και δια ροπάλου απαγορευμένες.. Μόνο επιδοκιμασίες επιτρέπονταν.. Κάθε έκφραση διαμαρτυρίας, η υπεράσπιση του κοινωνικού κράτους, η παρουσίαση της φτώχειας και της λαϊκής δυστυχίας χαρακτηρίζονταν ως λαϊκισμός ο οποίος διώκετο ποινικά.. Η αστυνομία, σε συνεργασία με τους κουκουλοφόρους κυνηγούσαν όσους αγανακτισμένους αποδοκίμαζαν τους πολιτικούς με χημικά και βόμβες κρότου λάμψεως και αφού τους συλλάμβαναν τους περιέφεραν δεμένους πάνω σε ανοιχτά τζιπ με μια ταμπέλα κρεμασμένη στο λαιμό τους με τη λέξη « ΣΥΡΙΖΑ»..

Έτσι οι πολίτες έβαλαν μυαλό και πλέον τηρούν μια πιο υπεύθυνη και εθνική στάση. Όπου βλέπουν πολιτικό του πασοκισμού, αντί να τον αποδοκιμάζουν, τον ραίνουν με άνθη επί της κεφαλής του, με γαρύφαλα και γαρδένιες, ενώ από τον πολύ εθνικό ενθουσιασμό ψιθυρίζουν ομαδικά το πατριωτικό σκυλάδικο «κτύπα με κλώτσα με και εγώ συγνώμη να ζητάω»..

Σε αυτή την παράξενη χώρα λοιπόν ζούσε λέει ο εξαπατημένος και προδομένος πασόκος, όταν κάποια στιγμή άκουσε δυνατά χτυπήματα στην πόρτα του και ξύπνησε.. -Ποιός τολμά να χτυπά τόσο δυνατά την πόρτα και να ανησυχεί τις αγορές;.. Αναρωτήθηκε έντρομος.. Δυνατά χτυπήματα τόσο πρωϊ στην πόρτα σίγουρα δεν ήταν από τον γαλατά.. Μάλλον είχεν έρθει και η δική του ώρα.. Και πράγματι. Στην πόρτα τον περίμενε ο Πάγκαλος.. Φαίνεται πώς κάτι είχε κάνει αυτός ο πολίτης και τον συλλάβανε.. Μάλλον γιατί αγανάκτησε στον ύπνο του..

Ή αλλιώς, όταν το «άγιο πνεύμα» συναντά τον πασοκισμό.. Του λεγόμενου «αγίου πνεύματος» λοιπόν -βοήθεια μας και βρήκα και εγώ την αποφράδα μέρα να ανοίξω την τηλεόραση λες και δεν ξέρω ότι αυτή, έχει μεν κάποια σχέση με κάθε τι το «άγιο», και τις «άγιες» αξίες της αγοράς, σελέμπριτις, μεγαλοδημοσιογράφους, πανελίστες, μοντέλα, ποδοσφαιριστές, πολιτικούς και λοιπούς «πετυχημένους», όμως καμία απολύτως σχέση με το πνεύμα..

Είδα λοιπόν τον Στέλιο Ράμφο να αναλύει την σημερινή κρίση και φυσικά την αναγκαιότητα του μνημονίου.. Η ανάλυση του άκρως εντυπωσιακή. Εν ολίγοις υποστηρίζει ότι τον 12ο,13ο αιώνα έγινε μια μεγάλη καμπή στην Δυτική Ευρώπη όπου ο άνθρωπος άρχισε να «ενηλικιώνεται» υπερβαίνοντας το συναισθηματικό «παιδί» και αποκτώντας περισσότερη λογική.. Όμως κατά έναν περίεργο τρόπο, εκεί που ο θεός έβρεχε λογική στους Ευρωπαίους, εμείς οι Έλληνες κρατούσαμε ομπρέλα και παραμείναμε αμανάτι με το ανεξέλεγκτο παιδικό μας συναίσθημα.. Να μην σας τα πολυλογώ, φτάσαμε στο σήμερα όπου, όντας παιδιά, βάζαμε πολύ «μαρμελάδα» στο ψωμί μας (δικό του το παράδειγμα και όπως καταλαβαίνετε έγινε χαμός στο Μέγκα από τα αγανακτισμένα μηνύματα του κόσμου) με αποτέλεσμα να τρώμε περισσότερο από όσα παράγαμε και έτσι φτάσαμε στο σημερινό τερατώδες χρέος.. Η λύση σε όλα αυτά είναι να υπερβούμε το παιδί που κρύβουμε μέσα μας, να βάλουμε περισσότερο λογική ώστε και δούμε την αλήθεια και όχι μόνο να αποδεχτούμε την αναγκαιότητα του μνημονίου, αλλά και να «συναινέσουμε» με ενθουσιασμό και αυταπάρνηση με τον Γιωργάκη που είναι ..οραματιστής (απλώς έχει ένα πρόβλημα στον συντονισμό το παιδί) αν δεν θέλουμε να καταστραφούμε τελείως..

Εντυπωσιακά απίστευτη πραγματικά «ανάλυση» για οποιονδήποτε στοιχειωδώς σκεπτόμενο άνθρωπο. Ούτε καν παιδική. Σκέτο παιδαριώδης και αρκούντος γραφική. Κατά τον κύριο Ράμφο αυτό που υπάρχει είναι μόνο ένα συναίσθημα από τη μια και μια λογική από την άλλη, που συγκρούονται ανηλεώς και κρίνουν τις τύχες του κόσμου και της ζωής μας και τίποτα άλλο..

Αυτήν τη λογική εννοείς κύριε Ράμφο;

(αυτό το πέρασμα στην «ενηλικίωση» του ανθρώπου το είπε ο Καντ για τον Διαφωτισμό τον 18ο αιώνα και κάθε άλλο παρά εννοούσε αυτό που λέει ο κύριος Ράμφος. Σήμερα ο δυισμός λογικής-συναισθήματος, είναι κάτι σαν τον αστείο πια δυισμό ψυχής -σώματος που θεμελίωσε και έθρεψε επί πολλούς αιώνες θρησκείες και αναλύσεις. Η σύγχρονη επιστήμη έχει αποδείξει πώς ούτε και τέτοιος δυισμός λογικής –συναισθήματος υπάρχει και ποτέ δεν υπήρξε. Η σκέψη μας μέσα στον εγκέφαλο επεξεργάζεται την πραγματικότητα με μικτό και ενιαίο τρόπο και όχι μόνο λογικά ή μόνο συναισθηματικά. Άλλωστε, όλα είναι «παραστάσεις» και ακόμα και αυτό που λέμε «ψυχή», είναι φυσικά νευρώνες και συνάψεις του εγκεφάλου μας και τίποτα άλλο.. τέλος πάντων..)

..αυτό λοιπόν που υπάρχει κατά τον κύριο Ράμφο και συγκρούεται σε τούτον τον μάταιο κόσμο είναι μόνο η λογική με το συναίσθημα, λες και δεν υπάρχουν κοινωνικές τάξεις, πλούσιοι και φτωχοί, ισχυροί και αδύναμοι, λες και δεν υπάρχουν εξουσίες και συμφέροντα, λες και δεν υπάρχουν πολιτικές και πολιτικοί, κλέφτες και φοροφυγάδες, λες και δεν λεηλάτησαν στην κυριολεξία επί δεκαετίες την κοινωνία και τον δημόσιο πλούτο, λες και δεν δανείζονταν ασύστολα για να κάνουν «έργα», όχι για τον τόπο φυσικά αλλά για τη μίζα ρε γαμώτο, λες και δεν υπάρχει ασυνείδητη δημοσιογραφία που διαμορφώνει την κοινή γνώμη, λες και δεν υπάρχουν λοιπόν όλα αυτά και άλλα γνωστά, αλλά απλώς ο κόσμος χωρίζεται σε ..παιδιά και μεγάλους(!) Δηλαδή σε συναισθηματικά παιδιά που ως δημόσιοι υπάλληλοι έβαζαν περισσότερη μαρμελάδα-επιδόματα στο ψωμί τους, όπως εμείς οι «κοπρίτες» Έλληνες και σε ενήλικες δυτικούς που είναι λογικοί και «πετυχημένοι» γιατί καταναλώνουν λιγότερη μαρμελάδα από όση παράγουν.. Το γελοίο και παιδαριώδες σε όλο του το μεγαλείο..

Ο κύριος Ράμφος λοιπόν είναι αυτό που θα μπορούσαμε να πούμε ένας καλός και σοβαρός άνθρωπος που, μέσα από το πάλαι ποτέ χριστιανοπολιτικό κίνημα της νεο-ορθοδοξίας, προσπαθούσε μία ζωή να εξηγήσει το πραγματικό δια του «υπερβατικού». Η ανάλυση του έρχεται να θεμελιώσει «φιλοσοφικά» την παρέμβαση των 32 διανοούμενων που συνιστούν ..μνημόνιο(!).. (Τι θλιβερό κύριε Σαββόπουλε. Ξέρουμε την σχέση σου με τον Γιωργάκη, αλλά εσύ, έτσι λες την αλήθεια «στα παιδιά στο Λαύριο» βρε πονηρέ Νιόνιο;)..

Ήδη αυτήν την «φιλοσοφία» τη μηρυκάζει ο μειοδοτικός πασοκισμός που έχει πλήρως ενστερνιστεί τον νεοφιλελευθερισμό του Πάσχου Μανδραβέλη σε τέτοιο βαθμό που καμία παραδοσιακή κυβέρνηση της δεξιάς δεν έχει τολμήσει ποτέ και μιλάει για τον άκρατο «συναισθηματισμό» των αγανακτισμένων στις πλατείες.. Εν ολίγοις λέει δηλαδή πως πρέπει και πάλι να αρπάξουν τα λεφτά των συνταξιούχων και πως ό,τι δεν συναινεί σε αυτό είναι άκρατος λαϊκισμός και συναισθηματισμός.. Αυτή λοιπόν είναι η αλήθεια σας αγαπητέ κύριε Ράμφο; Ποια μεταρρύθμιση γίνεται αρπάζοντας τα λεφτά των συνταξιούχων; Αλλά δεν εκπλήσσομαι πια. Όταν το πνεύμα «συνευρίσκεται» με τις «αγορές» και τον πασοκισμό το αποτέλεσμα είναι άκρως τραγελαφικό. Γιατί, λίγο παρά πάνω μαρμελάδα στο ψωμί του παιδιού δεν βλάπτει κύριε Ράμφο. Όμως η μαρμελάδα στο μυαλό βλάπτει σοβαρά και την υγεία και την κοινωνία..

Ή αλλιώς, τι δεν πρόκειται να καταλάβει ποτέ ο νεοφιλελεύθερος φανατισμός των θεωρητικών της ασύδοτης αγοράς…

Για μας τους υπόλοιπους και μη φανατικούς, είναι πολύ εύκολο να καταλάβουμε ότι οι οικονομική υποτίμηση είναι το λιγότερο και μικρότερο κακό. Αρκεί να συγκρίνουμε πώς έπρεπε να είναι και να ζει ο άνθρωπος και που κατάντησε και τότε θα καταλάβουμε τι σημαίνει συρρίκνωση και υποτίμηση του ανθρώπου. Ο Μαρξ περιγράφει τα οικουμενικά και πανανθρώπινα γνωρίσματα που προσιδιάζουν στην «ουσία» της ανθρώπινης φύσης και κάνουν τον άνθρωπο να ξεχωρίζει από τα άλλα έμβια όντα. Κατ αρχάς είναι εκ φύσεως δημιουργικό όν γιατί με την εργασία του μετασχηματίζει το περιβάλλον του και μέσα από αυτήν την διαδικασία αυτοπραγματώνεται και αυτοκαταξιώνεται και ο ίδιος συγκροτώντας ελεύθερα και τον εαυτόν του ως φορέα δημιουργικής δράσης. Αυτή η δημιουργική δράση απαιτεί συλλογική προσπάθεια και αλληλοσεβασμό και γιαυτό η ανθρώπινη φύση είναι «συλλογική» και όχι «μονολογική»-ατομικιστική. Ο άνθρωπος είναι επίσης ένα «καθολικό και οικουμενικό όν» γιατί έχει τη δύναμη να μετασχηματίσει ολόκληρο τον κόσμο εφόσον μπορεί να παράγει και να δημιουργεί ακόμα και όταν δεν το απαιτεί κάποια άμεση φυσική ανάγκη του, όπως για παράδειγμα μπορεί να κάνει τέχνη. Τέλος, είναι μια συνειδητή ύπαρξη με θέληση και αναστοχασμό διότι επιστρέφει κριτικά πάνω στο αντικείμενο της δράσης του, είναι παραγωγός νοήματος και ιδεών για τον κόσμο αλλά και για την θέση του ανάμεσα σε αυτόν..

ανθρώπινα προϊόντα στην βιτρίνα..

Τι έχει απομείνει λοιπόν σήμερα απ όλα αυτά; Τελικά ούτε ο Μάρξ δεν μπόρεσε να φανταστεί το βάθος της σημερινής υποτίμησης της ανθρώπινης υπόστασης.  Από την εποχή του, (και αυτό αποτελεί μια κορυφαία προσφορά του στην φιλοσοφία, κοινωνιολογία και ψυχολογία) ήδη είχε παρατηρήσει ότι η γενικευμένη εμπορευματοποίηση των πάντων μετατρέπει τον άνθρωπο από υποκείμενο σε αντικείμενο. Ο άνθρωπος «αλλοτριώνεται», δηλαδή αποξενώνεται από τον εαυτόν του και το προϊόν της εργασίας του-δημιουργίας του, γίνεται ο ίδιος ένα προϊόν στη διάθεση της αγοράς. Οι ανθρώπινες σχέσεις μεταλλάσσονται σε σχέσεις μεταξύ των πραγμάτων ενώ τα πράγματα προσωποποιούνται και τα πρόσωπα «πραγμοποιούνται». Τα πάσης φύσεως προϊόντα, είτε πράγματα είτε άτομα, αποκτούν μια ανεξάρτητη αγοραία υπόσταση και γίνονται πιο σημαντικά από τους ανθρώπους..

Έχει περάσει περισσότερο από 1,5 αιώνας από την εποχή του Μαρξ και σήμερα διαπιστώνουμε ότι ακόμα και από τον «πάτο» υπάρχει ακόμα πάρα κάτω.. Βιώνουμε πια την εποχή της λεγόμενης «δικτατορίας της αγοράς» όπου αξίζει μόνο ό,τι πουλάει.. Ο,τι δεν πουλάει, άνθρωποι και πράγματα, ρίπτονται στον καιάδα του κοινωνικού αποκλεισμού και της ανυπαρξίας. Βλέπουμε για παράδειγμα τα σύγχρονα άτομα-τηλεοπτικά προϊόντα, όπως παίχτες ριάλιτι και μοντέλα, μάγειρους και υποψήφιους «Μάστερ Σεφ» που όσο φαίνονται και πουλάνε στην αγορά γίνονται περισσότερο σημαντικοί από ό,τι δεν φαίνεται και δεν πουλάει..

Σήμερα, μετά τον Μαρξ, έρχονται οι σύγχρονοι στοχαστές που εντοπίζουν μια περαιτέρω «υποτίμηση» της ανθρώπινης υπόστασης. Ο Ζίγμουντ Μπάουμαν εξηγεί ότι έχουμε πια περάσει σε μια «κοινωνία της κατανάλωσης», όπου η ανθρώπινη αξία ορίζεται πλέον σε σχέση με τη θέση της στην αγορά και στην κατανάλωση. Ο Τσάρλς Τέιλορ τονίζει ότι η επικράτηση ενός άκρατου ατομικισμού οδηγεί στην αναδίπλωση των ατόμων στον εαυτό τους, στη συρρίκνωση των ηθικών και πνευματικών τους οριζόντων και επομένως σε μιαν απώλεια νοήματος. Ο Ρίτσαρτ Σένετ θεωρεί πως σε μια κουλτούρα, όπου προκρίνονται ο αυτάρεσκος ατομικισμός, η αστάθεια, ο βάρβαρος ανταγωνισμός και η στιγμιαία αντίληψη του χρόνου, κανένας δεν έχει πια λόγο να γνοιαστεί για τον συνάνθρωπό του και να πιστέψει στη συλλογική δράση. Τέλος ο Ντάνιελ Μπέλ λέει ότι άνθρωπος σήμερα δεν είναι μόνο ένα αλλοτριωμένο, αποξενωμένο και ετεροπροσδιορισμένο ενεργούμενο, όπως έλεγε ο Μαρξ, αλλά είναι αυτός που θρέφεται και χορταίνει απ την ίδια την αλλοτρίωση και την αποξένωσή του..

Αυτή λοιπόν είναι η υποτίμηση του ανθρώπου και όχι μόνο. Γιατί τώρα πλάκωσε και ο φόβος. Τον τελευταίο καιρό παρακολουθούμε, πώς μια ολόκληρη χώρα μπορεί να γυρίσει 70 χρόνια πίσω μόνο μέσα σε μια μέρα.. Τέτοια ωμή βία ουδέποτε έχει ασκηθεί στη ζωή μας και στην κοινωνία. Η οικονομική υποτίμηση είναι το λιγότερο. Ο άθλιος πασοκισμός ανέλαβε συνειδητά την βρώμικη δουλειά να συρρικνώσει, να «υποτιμήσει» περισσότερο τον άνθρωπο και την κοινωνία για να ευτυχίσουν οι αριθμοί και οι τοκογλύφοι, συνεπικουρούμενος από φανατικούς Μανδραβέληδες και το σύνολο σχεδόν των μίντια της χώρας που σπέρνουν τον φόβο και τον τρόμο στους ανθρώπους ότι μόνο έτσι γίνεται και δεν γίνεται αλλιώς, ότι για να μην τους κόψουν και τα δύο πόδια πρέπει να αποδεχτούν παθητικά και με ευγνωμοσύνη το κόψιμο του ενός..

Ζούμε μέρες βαθειάς ντροπής για τον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό μας. Ένας πολιτισμός που ξεκίνησε από τον Διαφωτισμό μια πορεία προς την πρόοδο του ανθρώπου και της κοινωνίας για να καταλήξει στην σημερινή έσχατη υποτίμηση του ανθρώπου και της κοινωνίας. Ποιος Βολτέρος, ποιός Λόκ, ποιος Σμίθ και ποιος Κάντ, θα φαντάζονταν ποτέ ότι, ύστερα από αιώνες αγώνων, κατακτήσεων και προόδου, ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός θα έφτασε σε τέτοια παρακμή ώστε κάποιες «αγορές», δηλαδή μια φούχτα διεθνών αλητών και τοκογλύφων, να καταλύουν απροσχημάτιστα δημοκρατίες και εθνικές ανεξαρτησίες και να αποφασίζουν αυτοί για τις τύχες ολόκληρων κρατών και λαών.. Αυτά δεν πρόκειται ποτέ τους να τα καταλάβουν οι ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού Μανδραβέληδες και λοιποί.. Είναι τόσο ασυνείδητοι κοινωνικά, τόσο δογματικοί και φανατικοί που αδυνατούν να δουν ότι μαζί με τη συρρίκνωση του ανθρώπου έχει συρρικνωθεί και η σκέψη τους..

Βιβλιογραφία

Μαρία Αντωνοπούλου, Οι Κλασικοί της κοινωνιολογίας. Κοινωνική θεωρία και νεότερη κοινωνία, Εκδ. Σαβάλλας Αθήνα 2008

Taylor Tsarls, Οι δυσανεξίες της Νεωτερικότητας, εκδ.Εκρεμές, Αθήνα 2006

Ρίταρτ Σενετ, Η Κουλτούρα του Νέου Καπιταλισμού, εκδ. Σαββάλας, Αθήνα 2008

Ο Zygmund Bauman, Η Μετανεωτερικότητα και τα δεινά της, εκδ. Ψυχογιός, Αθήνα 2002

Ντ. Μπέλ, Ο πολιτισμός της μεταβιομηχανικής Δύσης, εκδ.Νεφέλη, Αθήνα 1999

Με πλησίασε έναs πολίτης στο δρόμο (μόνο τον Γιώργο νομίζετε ότι πλησιάζει ο πολίτης;) και μου λέει. Για πες μου ρε σοφιστή σε τι έφταιξα εγώ; Τι δεν έκανα καλά και οδηγήθηκε η χώρα στον γκρεμό; Μήπως δεν έκανε η γυναίκα μου σωστή οικονομική πολιτική; Στη λαϊκή αγορά πάει κάθε Τετάρτη, εγώ μισθωτός είμαι, πληρώνω τους φόρους μου και προσπαθώ να ζήσω την οικογένεια μου με 1250 ευρώ το μήνα και τώρα μου τα έκοψαν και αυτά.. Σε τι έφταιξα; Μα φυσικά και δεν φταις εσύ φίλε μου, του λέω. Μα ποιος τολμάει να λέει ότι φταις; Ο Πάσχος Μανδραβέλης μου απαντά.. Έγραψε ένα άρθρο στην Καθημερινή με τον ειρωνικό τίτλο «Το «έθνος των αθώων» και θεωρεί και εμένα υπεύθυνο για την κατάντια μας.. Δηλαδή δεν φτάνει που μου κόψανε το μισθουλάκο μου θέλουν να μου δημιουργήσουν και ενοχές τώρα;

Κατάλαβα. Ο Πάσχος Μανδραβέλης, ο διαβόητος αρθρογράφος-υποστηρικτής του νεοφιλελευθερισμού ξανακτύπησε.. Προσπαθεί να δικαιολογήσει την πρωτοφανή στην ιστορία κοινωνική αδικία των μέτρων λέγοντας ότι όλοι πρέπει να πληρώσουμε γιατί όλοι είμαστε υπεύθυνοι για την κρίση.. Αντιπαρέρχομαι την χριστιανική ποιότητα του επιχειρήματος ότι όλοι πρέπει να πληρώσουμε διότι ουδείς είναι αναμάρτητος και παραμένω στην πολιτική ουσία του. Ο κος Μανδραβέλης προκειμένου να απαντήσει στην εύλογη άρνηση της αριστεράς «δεν θα πληρώσουμε εμείς την κρίση τους», τσουβαλιάζει τους πάντες και τα πάντα και καταλήγει στην περισπούδαστη κοτσάνα ότι «στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αθώοι. Γι’ αυτό το χάλι όλοι κουβαλάμε κάποιο μερίδιο ευθύνης». Είναι προφανές ότι ο άνθρωπος έχει χαλαρή επαφή με την πραγματικότητα.. Νομίζει ότι ζούμε στην αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία όπου οι πολίτες κατέβαιναν καθημερινά στην αγορά και αποφάσιζαν για τις τύχες τους και επομένως ήταν συνυπεύθυνοι για όλα.. Μήπως λοιπόν μπέρδεψε τις ..αγορές; Την αγορά του Δήμου της αρχαίας Αθήνας με τις σύγχρονες «αγορές» των απατεώνων, εκβιαστών και τοκογλύφων; Δυστυχώς δεν μπέρδεψε τις αγορές. Έτσι βλέπει την σύγχρονη αγορά ο κος Μανδραβέλης. Όπως κάθε συνεπής νεοφιλελεύθερος. Ως τον μοναδικό χώρο της απόλυτης ατομικής ελευθερίας και δημοκρατίας..

Golden boys ενώ απολαμβάνουν ελεύθερα και δημοκρατικά τον περίπατο τους..

Και για του λόγου το ασφαλές αξίζει να ρίξουμε μια ματιά στην ουσία της θεωρίας του νεοφιλελευθερισμού. Ο Friedrich von Hayek (1899 – 1992) στο βιβλίο του το «Σύνταγμα της Ελευθερίας», (εκδόσεις Καστανιώτη) το οποίο, όπως είχε δηλώσει η ίδια η Θάτσερ, αποτελούσε το ευαγγέλιο της, υποστηρίζει τα εξής. Δεν διαθέτουμε ούτε τη γνώση για να πραγματοποιήσουμε προγραμματισμό της οικονομίας, ούτε έχουμε το ηθικό δικαίωμα να επιβάλουμε έλεγχο σε όλο το φάσμα της προσωπικής ζωής των ατόμων -κάτι που θα ήταν απαραίτητο να γίνει προκειμένου να εφαρμοστεί ένα σχέδιο κοινωνικής δικαιοσύνης. Η ελευθερία του κάθε ατόμου να πράξει ατομιστικά και εγωιστικά οδηγεί στην μοναδική μορφή τάξης που είναι έγκυρη και συμβατή με την ελευθερία: Την απρόσωπη και ασχεδίαστη και αυθόρμητη τάξη της αγοράς.. Επομένως κάθε ιδέα περί κοινωνικής δικαιοσύνης είναι θεωρητικά αβάσιμη και πολιτικά επικίνδυνη, διότι οδηγεί σε κρατική παρέμβαση, η οποία με τη σειρά της οδηγεί στον ολοκληρωτισμό και τη δουλεία..(!!) Ο άλλος μεγάλος θεωρητικός του νεοφιλελευθερισμού, o Robert Nozick (1938-2002), αρνείται ότι υπάρχει κάποια κοινή περιουσία που το κράτος ή η κοινωνία δικαιούται να διανείμει. Η αναδιανομή αποτελεί προσβολή της αξιοπρέπειας του ανθρώπου, δηλαδή προσβολή της αξιοπρέπειας του κατέχοντος τα αγαθά εφόσον οι άλλοι αξιώνουν να γευτούν τους καρπούς των χαρισμάτων και των ικανοτήτων του. Καμία αναδιανομή του πλούτου δεν είναι δίκαιη και γιαυτό η φορολογία που αναδιανέμει υπέρ των αδυνάτων είναι κλοπή..(!!)

Αυτός, εν ολίγοις, είναι ο νεοφιλελευθερισμός. Όχι μόνο παιδαριώδης θεωρητικά, αλλά και επικίνδυνα ηλίθιος πρακτικά. Ο φονταμενταλισμός της αγοράς σε όλο του το μεγαλείο! Η ασύδοτη αγορά και το «αόρατο χέρι» του ατομικιστικού αμοραλισμού που είναι ..ηθικά και πρακτικά ανώτερο από κάθε διακυβέρνηση και κάθε πολιτικό έλεγχο! Σήμερα δεν υπάρχει σοβαρός αναλυτής, δεξιός ή αριστερός, που δεν θεωρεί ότι μοναδικός υπεύθυνος για τη νέα διεθνή κρίση είναι ο νεοφιλελευθερισμός και η ασύδοτη αγορά. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Ποιος από τους Διαφωτιστές του 18ου αιώνα θα φαντάζονταν ότι ο ένδοξος ευρωπαϊκός πολιτισμός, ύστερα από δύο περίπου αιώνες προόδου για δημοκρατία και ελευθερία θα έφτανε στην κατάντια ώστε ολόκληρες χώρες, όπως η Ελλάδα, να βρίσκονται στο έλεος των «αγορών», δηλαδή στο έλεος ενός συρφετού διεθνών απατεώνων, εκβιαστών και τοκογλύφων που αποφασίζουν για τις τύχες κρατών, κυβερνήσεων και πολιτών; Η δικτατορία της αγοράς δεν είναι ούτε δημοκρατία ούτε ελευθερία κε Πάσχο Μανδραβέλη. Είναι δικτατορία.-(τελεία και παύλα). Δημοκρατία και ελευθερία μπορεί να είναι για τα Golden boys και για εσάς τους δημοσιογράφους της διαπλοκής που κατέχετε την παντελώς ανεξέλεγκτη εξουσία να επηρεάζετε κυβερνήσεις και πολιτικές, να διαμορφώνετε συνειδήσεις και ψήφους.. Δεν είστε δηλαδή μόνο υπεύθυνοι για την κρίση, αλλά και χωρίς εσάς δεν θα μπορούσε ποτέ να περάσει τέτοια κοινωνική αδικία που δήθεν αντιμετωπίζει την κρίση..

Το άρθρο του κου Μανδραβέλη ΕΔΩ.

Περισσότερα για την κατάντια στου σύγχρονου ευρωπαϊκού πολιτισμού ΕΔΩ

Σήμερα το βράδυ δίνεται μια καλή ευκαιρία στο Γιώργο Παπανδρέου, στο Μίμη Ανδρουλάκη και σε όλους τους απανταχού κρυπτο-νεοφιλελεύθερους, ακόμα και σε αυτόν τον διαβόητο Πάσχο Μανδραβέλη, ο οποίος έχει πλέον κατακτήσει τον τίτλο του πιο αστείου νεοφιλελεύθερου «θεωρητικού» στην Ελλάδα (ο Ανδριανόπουλος είναι μακράν σοβαρότερος) για να παρακολουθήσουν μία εντυπωσιακή κατάρρευση της φιλοσοφίας του πατριάρχη τους Φρίντριχ Χάγιεκ..

«Η Φιλοσοφία του F. Hayek: Η χρεοκοπία του Κολεκτιβισμού και οι αντινομίες του νεοφιλελεύθερου αντιπαραδείγματος» είναι το θέμα του αν. καθηγητή φιλοσοφίας του Παν/μιου Ιωαννίνων Διονύσιου Δρόσου, (από εκείνους που τιμούν την «έδρα» τους στον πανεπιστημιακό χώρο) ο οποίος, σήμερα το απόγευμα, θα αποδομήσει τη φιλοσοφία του Χάγιεκ στα εξ ων συνετέθη..

Ο Friedrich von Hayek (1899 – 1992) είναι ο κορυφαίος θεωρητικός του Νεοφιλελευθερισμού. Βραβείο Νόμπελ Οικονομίας (1974), εκλεκτός φίλος και σύμβουλος της Μ. Θάτσερ, ενώ ο  πρόεδρος Μπούς, ο πρεσβύτερος, του απένειμε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας. Πρόσφατα κυκλοφόρησε και στην Ελλάδα ένα από τα σημαντικότερα έργα του, Το «Σύνταγμα της Ελευθερίας», (εκδόσεις Καστανιώτη) το οποίο, όπως είχε δηλώσει η ίδια η Θάτσερ, αποτελούσε το ευαγγέλιο της.

Ο "θεωρητικός" του νεοφιλελευθερισμού Πάσχος Μανδραβέλης

Ο "θεωρητικός" του νεοφιλελευθερισμού Πάσχος Μανδραβέλης

Το έχω διαβάσει το συγκεκριμένο «ευαγγέλιο» της Θάτσερ, του ..Μανδραβέλη και όχι μόνο.. Ο Χάγιεκ, έτσι πολύ επιγραμματικά, λέει ότι κάθε ιδέα περί κοινωνικής δικαιοσύνης είναι θεωρητικά αβάσιμη και πολιτικά επικίνδυνη, διότι οδηγεί σε κρατική παρέμβαση, η οποία με τη σειρά της οδηγεί στον ολοκληρωτισμό και τη δουλεία..(!) Δεν διαθέτουμε ούτε τη γνώση για να πραγματοποιήσουμε προγραμματισμό της οικονομίας ούτε το ηθικό δικαίωμα να επιβάλουμε έλεγχο σε όλο το φάσμα της προσωπικής ζωής των ατόμων -κάτι που θα ήταν απαραίτητο να γίνει προκειμένου να εφαρμοστεί ένα σχέδιο κοινωνικής δικαιοσύνης. Η ελευθερία του κάθε ατόμου να πράξει ατομιστικά και εγωιστικά οδηγεί στην μοναδική έγκυρη και συμβατή με την ελευθερία μορφή τάξης: Την απρόσωπη και ασχεδίαστη και αυθόρμητη τάξη της αγοράς..

Αυτά λέει ο Χάγιεκ και παπαγαλίζει ο Μανδραβέλης χωρίς να τα πολυκαταλαβαίνει.. Αλλά προς τα πού οδηγεί την ανθρωπότητα ο νεοφιλελευθερισμός, μας το έχει διδάξει η ίδια η ιστορία και μάλιστα αφάνταστα επώδυνα. Οδήγησε στην κρίση του 1929 και στην μεγάλη ύφεση της δεκαετίας του 30, με τις στρατιές ανέργων και πεινασμένων, μια κατάσταση που βοήθησε στην άνοδο του Χίτλερ και στη συνέχεια στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο.. Μετά τον πόλεμο η «αλλαγή παραδείγματος» στην οικονομική αντίληψη, με την εφαρμογή του κευνσιανισμού και τη ρυθμιστική παρέμβαση του κράτους στην αγορά, οδήγησε στην αλματώδη οικονομική ανάπτυξη, στην καθιέρωση του κοινωνικού κράτους και τελικά στη λεγόμενη μοναδική «χρυσή εποχή» του καπιταλισμού έως και τα μέσα περίπου της δεκαετίας του 70. Στη συνέχεια η πετρελαϊκή κρίση και ο περιβόητος στασιμοπληθωρισμός έδωσαν την ευκαιρία στις δυνάμεις της αγοράς να περάσουν στην δεύτερη «αλλαγή παραδείγματος», στο «νεοφιλελεύθερο αντιπαράδειγμα» που λέει και ο Δρόσος, δηλαδή στην επαναφορά του νεοφιλελευθερισμού, στην δικτατορική κυριαρχία της αγοράς επί της κοινωνίας, στην γνωστή απληστία των golden boys και στη σημερινή γενική κρίση..

Για την ιστορία αξίζει να σημειωθεί ότι ο νεοφιλελευθερισμός κορυφώθηκε παντού στην Δυτική Ευρώπη κατά την δεκαετία του 90, με μοναδική εξαίρεση την ..Ελλάδα (εδώ γελάμε όλοι τρανταχτά και κλαίμε μαζί..) όπου ως γνωστόν είχαμε ..«σοσιαλισμό»(!) δηλαδή την εγκαθίδρυση μιας ιδιότυπης μορφής πασοκικού νεοφιλελευθερισμού τύπου Σημίτη, Τσουκάτου και Πανταγιά, όπου εκτός των άλλων, η επιστημονική λαμογιά έγραψε και τις πιο ένδοξες σελίδες της ιστορίας της.. Η συνέχεια είναι γνωστή. Το δακτυλίδι το έλαβε ο Γιωργάκης για να συνεχίσει και αυτός τον ..«σοσιαλισμό» σε πείσμα της βαρβαρότητας που έχει ριζώσει στον υπόλοιπο κόσμο ο οποίος δεν φαίνεται να καταλαβαίνει πως αν δεν ψηφίσει Πασόκ θα βουλιάξει..

(Σήμερα, 04/06/09 στις 19.00, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, αίθουσα «Αντώνης Τρίτσης», Ακαδημίας 50. Την εκδήλωση διοργανώνει η Ελληνική Φιλοσοφική Εταιρεία.)

Θα είμαστε όλοι εκεί!

Αρέσει σε %d bloggers: