Tag Archive: ποδόσφαιρο


Είτε ρίχνεις στην πυρά ένα βιβλίο είτε καταστρέφεις ένα θέατρο είναι ακριβώς το ίδιο. Και φυσικά σε κάθε περίπτωση εκείνο που δεν έχει καμία απολύτως σημασία είναι το κίνητρο. Αν καίς ένα βιβλίο ή ένα θέατρο είτε για θρησκευτικούς λόγους, είτε πολιτικούς, είτε γιατί είσαι δεξιός, είτε αριστερός, είτε γιατί είσαι Ολυμπιακός ή Παναθηναϊκός είναι ακριβώς το ίδιο!

πιστοί σε βαθιά θρησκευτική κατάνυξη

Στην συγκεκριμένη περίπτωση τα ανθρωποειδή, που επιτέθηκαν στο «θέατρο τέχνης» και το κατάστρεψαν επειδή έπαιζε το έργο «Ταξιδεύοντας µε τον ΠΑΟΚ» του Σταύρου Τσιώλη, ανήκαν στον Ολυμπιακό. Η ομάδα δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Εκείνο όμως που έχει μεγάλη σημασία και είναι πραγματικά θλιβερό είναι οι απόψεις των «ειδικών» που ερμηνεύοντας το φαινόμενο του χουλιγκανισμού και της βίας στα γήπεδα, συνήθως καταλήγουν στην διαπίστωση ότι όλα αυτά γίνονται γιατί δεν υπάρχει ποδοσφαιρική παιδεία στη χώρα μας, ότι θα πρέπει να διδάσκεται το ποδόσφαιρο στα σχολεία, να ιδρυθεί ακαδημία ποδοσφαίρου κλπ..κλπ.. Για την εξάλειψη δηλαδή του φαινομένου, προτείνουν ακριβώς αυτό που θα το ενισχύσει, κάνοντας το ποδόσφαιρο κάτι ακόμα πιο σημαντικό στη ζωή μας απ ότι ήδη είναι..

Αλλά αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Το γεγονός ότι έχει γίνει τόσο σημαντικό. Γιατί το μόνο που δεν είναι πια το ποδόσφαιρο είναι ένα απλό παιχνίδι. Μπορεί μεν, μέσα στο γήπεδο να διεξάγεται ένα παιχνίδι που προσφέρει εντυπωσιακό θέαμα, όμως αυτό είναι απλώς η βιτρίνα για το «χοντρό» και ανελέητο παιχνίδι συμφερόντων, δύναμης και εξουσίας, που διεξάγεται εκτός του αγωνιστικού χώρου. Το ποδόσφαιρο είναι πλέον ένα κατ εξοχήν παιχνίδι πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό, είναι επάγγελμα, είναι καριέρα, είναι ζωή, είναι θρησκεία, είναι κοινωνική καταξίωση. Ήταν δηλαδή κάποτε ένα απλό παιχνίδι της αλάνας που όμως έφτασε να γίνει κάτι το τόσο σπουδαίο και σημαντικό για τη δημόσια και ιδιωτική μας ζωή. Αυτοί λοιπόν οι παντός είδους παράγοντες και εμπλεκόμενοι που κερδίζουν και ωφελούνται με διάφορους τρόπους από αυτό το παιχνίδι, έχουν κάθε λόγο να φροντίζουν ώστε να γίνεται όσο το δυνατόν ακόμα πιο σημαντικό, προφανώς για να «πουλάει» και περισσότερο. Όμως οι φίλαθλοι και οι οπαδοί, που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, που δεν μετέχουν στο φάγωμα της πίτας, τι λόγο έχουν να καίνε, να καταστρέφουν, ακόμα και να σκοτώνουν τους αντιπάλους, για μια πίτα που γνωρίζουν πάρα πολύ καλά ότι τρώνε άλλοι;

Η απάντηση είναι απλή. Για να διεξάγεται όλο αυτό το «παιχνίδι» επιτυχώς, χρειάζεται και «πιστούς», φιλάθλους και οπαδούς, που όσο πιο πιστοί είναι, τόσο και ισχυρότεροι γίνονται οι πρόεδροι των ομάδων και οι λοιποί εμπλεκόμενοι που ελέγχουν και ιδιοποιούνται την λεγόμενη πίστη στη «φανέλα». Φανταστείτε μια θρησκεία ή έναν θεό χωρίς πιστούς.. Δεν υπάρχει. Όταν λοιπόν ένας πρόεδρος μιας ΠΑΕ διαθέτει αστρονομικά ποσά για να αγοράσει έναν ποδοσφαιριστή, δηλαδή ένα «μεταγραφικό απόκτημα» (!), (αλήθεια, πώς κατάντησε η έννοια του ανθρώπου) στην πραγματικότητα δεν αγοράζει τον ποδοσφαιριστή, αλλά τα κεφάλια των πιστών που θα του φέρει αυτό το «μεταγραφικό απόκτημα».. Γι αυτό είναι και τόσο ακριβό το «απόκτημα». Όσο πιο ακριβό, τόσο και πιο πολλά τα κεφάλια των πιστών που θα φέρει.. Στη συνέχεια ο θεός-πρόεδρος της ομάδας εξαργυρώνει αυτά τα κεφάλια σε ψήφους, σε δύναμη και εξουσία, σε ροκάνισμα έργων του δημοσίου και σε κάθε είδους διαπλοκή και ανομία και κάνει ..θαύματα, φυσικά πάντα για τη «φανέλα» ρε γαμώτο..

Την βρώμικη δουλειά, δηλαδή την παραγωγή των πιστών, την αναλαμβάνουν και αυτή τα μίντια με την υποστήριξη της Πολιτείας, επίσημης και ανεπίσημης που «γκρεμίζει τα τείχη» για να περάσει ο δαφνοστεφανωμένος ποδοσφαιριστής και κατ επέκταση ο ..πρόεδρος της ΠΑΕ..  Πρόκειται για μια τεράστια βιομηχανία μετατροπής και μεταποίησης του ασήμαντου σε σημαντικό. Του απλού παιχνιδιού σε θρησκεία και ιδεολογία. Της απλής μπάλας σε θεά. Ξεχωριστά δελτία ειδήσεων, δεκάδες αθλητικές εφημερίδες, εκατοντάδες αγράμματοι αθλητικοί συντάκτες, πολιτικοί παράγοντες και κόμματα και άλλα αρπαχτικά που σπεύδουν να επωφεληθούν τρώγοντας από το περιβόητο «άθλημα του λαού», που τελικά μόνο του λαού δεν είναι. Η παραγωγή των πιστών αρχίζει από την βρεφική ηλικία και ήδη τα παιδιά οραματίζονται την κοινωνική καταξίωση και επιτυχία με τη μορφή ποδοσφαιριστή για τα αγόρια και μοντέλου για τα κορίτσια. Αυτά τα δύο πρότυπα είναι ακριβώς τα ίδια. Από την άλλη μεριά κάθε πολιτιστική δραστηριότητα και πνευματική δραστηριότητα καταδικάζεται και ρίπτεται στον καιάδα της ανυπαρξίας. Δεν υπάρχει θέατρο, λογοτεχνία, δεν υπάρχει τέχνη, δεν υπάρχει σκέψη και στοχασμός, δεν υπάρχει πνευματική δημιουργία άξια να αποτελέσει είδηση για τα μίντια και να επιβραβευτεί από την πολιτεία, παρά μόνο τα κατορθώματα των κάτω άκρων έντεκα «αποκτημάτων» του κυρίου προέδρου που φορούν βρώμικα σώβρακα και κλωτσάνε μια μπάλα με θεαματικό τρόπο..

Σε μια κοινωνία λοιπόν της γενικής κρίσης, της απαξίας και απουσίας κοινωνικών οραμάτων, είναι πολύ εύκολο το ποδόσφαιρο και η ομάδα, από ένα απλό παιχνίδι να φτάσουν να γίνουν η θρησκεία και η υπέρτατη αξία, πολύ περισσότερο για τον κάθε ανεγκέφαλο που τα μυαλά του τάχει κολλημένα στα κάγκελα.. Επομένως, όταν αυτό το «παιχνίδι» καθίσταται το υπέρτατο σημαντικό της ζωής του, τότε τι άλλο να κάνει και ο ανεγκέφαλος; Να μην υποστηρίξει τις αξίες και τα υπέρτατα σημαντικά του; Αφού πλέον κατασκευάστηκε με τέτοιον τρόπο ώστε μόνο μέσα από αυτά να καταξιώνεται ως ύπαρξη. Φυσικά και θα τα υποστηρίξει. Όπως και ο καθένας μας υποστηρίζει τα δικά του σημαντικά στη ζωή του. Με κάθε τρόπο και θυσία.. Και θα κάψει βιβλία και θέατρα και ανθρώπους θα σκοτώνει ενώ εμείς οι υπόλοιποι θα παρακολουθούμε την κατασκευή τέτοιων πιστών θαυμάζοντας κάθε βράδυ στα κανάλια τους κατασκευαστές τους..

Advertisements

Ποιος πληρώνει τα «άκρα» του κάθε Ρονάλτο και φτου ..Κακά; Εμείς φυσικά! Η εταιρεία ΑCS που ανήκει στον πρόεδρο της Ρεάλ  Φλορεντίνο Πέρεθ κατασκευάζει έργα και στην Ελλάδα, όπως η Ιόνια Οδός και ο Οδικός Άξονας Κεντρικής Ελλάδας και ήδη μας τα «παίρνει» προκαταβολικά στα διόδια!

94 εκατ. για τον Κριστιάνο Ρονάλντο και 65 εκατ. για τον Βραζιλιάνο φτου ..Κακά. Δεν είναι ότι βρισκόμαστε σε περίοδο παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, ήδη η ανεργία μόνο στην Ισπανία της Ρεάλ έχει φτάσει στο 17 % (!) δεν είναι ότι εκατομμύρια άνεργοι αναρωτιούνται αν αξίζουν για να ζουν, δεν είναι οικονομικό και συγκυριακό το φαινόμενο.. Η φούσκα των κάτω άκρων ήταν πάντα φουσκωμένη. «Εξ -απο- ανέκαθεν» που λέμε και στα ..ελληνικά.  Πάντα ήταν υπερτιμημένα τα πόδια και τα σώβρακα εφόσον είναι υποτιμημένη η ζωή..

Είναι λέει, το λαϊκότερο και δημοφιλέστερο θέαμα του κόσμου.. Χεστήκαμε! Όσο περισσότερο των «άκρων» είναι ένα θέαμα, τόσο και πιο δημοφιλές είναι.. Ένα παιχνίδι δισεκατομμυρίων είναι, που στηρίζεται στην μαζική παροχή ενός νοήματος στην κερκίδα σε αυτούς που είναι ανίκανοι να το βρουν στη ζωή.. Γιατί όντως είναι το  μοναδικό θέαμα που ανάγει μαζικά τα σώβρακα και τις φανέλες σε υπέρτατες αξίες και σε υπέρτατο σημαντικό και όντως είναι το μοναδικό θέαμα που κατασκευάζει τόσο εύκολα πανάκριβους «θεούς» με βρώμικα πόδια και λερωμένα σώβρακα..

kokkalisΠολλοί απορούν αν αυτοί οι «θεοί» «φέρνουν» τα λεφτά που παίρνουν. Τα «φέρνουν» και με το παραπάνω μάλιστα. Μόνο ένας κρετίνος χουλιγκάνος με τα μυαλά κολλημένα στα κάγκελα δεν καταλαβαίνει ότι οι αγοραστές παικτών και ανθρώπων δεν αγοράζουν μόνο το «θεό» αλλά μαζί και τις μάζες που κουβαλάει ο «θεός», δηλαδή και αυτούς που τον βλέπουν ως «θεό».  Στην πραγματικότητα ο κάθε Πέρεθ, Κόκκαλης και Βαρδινογιάννης αγοράζει τους οπαδούς των «θεών». Αυτοί οι μυριάδες οπαδοί -και όχι ο «θεός», είναι που του δίνουν την πραγματική δύναμη για να «κατασκευάζει» έργα, να υπογράφει διάφορες συμβάσεις με την διεφθαρμένη πολιτική εξουσία, να μετατρέπει στην κυριολεξία τους οπαδούς σε ψηφοφόρους, ακόμα και να ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις!

Στην «κοινωνία του θεάματος», όπως λέει και ο Ντεμπόρ, είναι φυσικό και θεμιτό να αμείβονται τα «άκρα» με τέτοια αστρονομικά ποσά. (Εκτός του ..μεσαίου δυστυχώς, γιατί τότε θα γινόμασταν όλοι εκατομμυριούχοι..)  Όσο τα κάτω άκρα θα είναι τόσο σημαντικά, άλλο τόσο θα πληρώνονται και ακριβά και τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ, στην κοινωνία που τα πληρώνει χωρίς να διαμαρτύρεται, όσες εκλογές κι αν γίνουν.. Οι «θεοί» θα υπάρχουν μόνο όσο υπάρχουν αυτοί που τους κοιτούν από χαμηλά και μάλιστα γονυπετείς..

ΥΓ. Για την ιστορία παραθέτω μερικές από τις ακριβότερες μεταγραφές:

2009: Κριστιάνο Ρονάλντο (από Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σε Ρεάλ Μαδρίτης) 94 εκατ. ευρώ
2009: Κακά (από Μίλαν σε Ρεάλ Μ.) 65 εκατ. ευρώ
2000: Λούις Φίγκο (από Μπαρτσελόνα σε Ρεάλ Μ.) 61 εκατ. ευρώ
2000: Ερνάν Κρέσπο (από Πάρμα σε Λάτσιο) 56 εκατ. ευρώ
2001: Ζινεντίν Ζιντάν (από Γιουβέντους σε Ρεάλ Μ.) 73 εκατ. ευρώ
2001: Γκάιθκα Μεντιέτα (από Βαλένθια σε Λάτσιο) 48 εκατ. ευρώ
2002: Ρίο Φέρντιναντ (από Λιντς σε Μάντσεστερ Γ.) 47 εκατ. ευρώ
2006: Αντρέι Σεφτσένκο (από Μίλαν σε Τσέλσι) 46 εκατ. ευρώ
2001: Χουάν Σ. Βερόν (από Λάτσιο σε Μάντσεστερ Γ.) 46 εκατ. ευρώ
2002: Ρονάλντο (από Ίντερ σε Ρεάλ Μ.) 45 εκατ. ευρώ..

Μηδέν βαθμούς στους πρωταθλητές Ευρώπης! Κατάκτησαν το αρνητικό ρεκόρ όλων των εποχών! Τώρα ένα βασανιστικό ερώτημα τριβελίζει τις καρδιές όλων. Πως είναι δυνατόν οι θεοί να παίρνουν μηδέν; Είτε είναι θεοί είτε δεν είναι! Μαϊμούδες θεοί δεν υπάρχουν. Ακόμα και ημίθεοι να είναι το μηδέν δεν τους ταιριάζει. Μήπως δεν είναι καλοί θεοί; Ούτε και αυτό ισχύει γιατί κάθε θεός είναι ίδιος για τον πιστό του είτε είναι ο θεός Χαριστέας είτε η θεά Καλομοίρα..

Τι φταίει λοιπόν; Η ομάδα; Ο προπονητής; Φταίμε και μείς; Φταίνε κι άλλοι; Φταίει κι ο Χατζηπετρής;

Το βέβαιο είναι ότι οι μόνοι που δεν φταίνε είναι οι ποδοσφαιριστές. Μια χαρά ποδοσφαιριστές είναι. Δεν φταίνε αυτοί που οι «άλλοι» θέλουν να τους βλέπουν ως θεούς επειδή έχουν ανάγκη από θεούς. Δεν φταίνε αυτοί επειδή οι «άλλοι» τους βλέπουν ως μέσον για τη χαρά τους, για την περηφάνια και την εθνική ταυτότητα τους, για την συνύπαρξη με τους συνανθρώπους τους και την καταξίωση τους, επειδή αυτοί οι «άλλοι» δεν έχουν άλλον τρόπο για να χαίρονται στη ζωή, να νιώθουν υπερήφανοι, να απολαμβάνουν τη μέθεξη της συνύπαρξης με τον συνάνθρωπο, να νιώθουν εθνικώς υπερήφανοι και ενωμένοι, κλπ, κλπ..

Πολύ βαρύ το φορτίο ακόμα και για θεούς.. Πόσο μάλλον για απλούς ποδοσφαιριστές.. Το εκπληκτικό είναι ότι ενώ δεν υπάρχουν θεοί, υπάρχει θρησκεία. Ενώ δηλαδή οι θεοί του ποδοσφαίρου είναι πλασματικοί, η θρησκεία της μπάλας είναι η μόνη αληθινή. Είναι μια θρησκεία στα χέρια των πολυεθνικών η οποία, όπως και σε κάθε άλλο χώρο του θεάματος, δημιουργεί θεούς για να πουλάει.. Αν και για μένα, κάθε θρησκεία είναι πηγή κακού, ειλικρινά το λέω, αν είναι απαραίτητο να υπάρχει μια θρησκεία, τότε χίλιες φορές από τα χέρια των πολυεθνικών την προτιμώ στα χέρια του Ιερώνυμου..

Το κυρίως «παιχνίδι» λοιπόν αυτής της θρησκείας δεν διεξάγεται μέσα στον αγωνιστικό χώρο του ποδοσφαίρου αλλά έξω από αυτόν. Είναι το πιο εύκολο, το πιο ακούραστο, φτηνό και ανέξοδο παιχνίδι της καταξίωσης αυτών των «άλλων» μέσα από τα πόδια κάποιων άλλων.. Πραγματικά δεν υπάρχει άλλο παιχνίδι που να προσφέρει τόσο εύκολη και φτηνή μαζική καταξίωση και ακριβώς σε αυτό έγκειται και η τεράστια απήχηση του, αλλά και τα πολλά και ποικίλα κέρδη, οικονομικά, πολιτικά, κλπ, κλπ.. Φυσικά για όλα αυτά οι μόνοι που δεν φταίνε είναι οι ..θεοί και τα ..πόδια! Η κόλαση, όπως λέει και ο Σάτρ, είναι οι «άλλοι»..

ΥΓ. Με δυο λόγια δηλαδή, δεν φταίνε οι ποδοσφαιριστές αν κάποιοι άλλοι περιμένουν από τα πόδια τους για να νιώσουν έτσι όπως δείχνει στο βίντεο του ο Έλικας ΕΔΩ

buzz it!

Τουλάχιστον γλυτώσαμε την γαστρορραγία! Κοντέψαμε να γδάρουμε το στομάχι μας απ τον πολύ εμετό που μας προκαλεί η θέα των κάφρων με τις περικεφαλαίες, τα τσολιαδίστικα, τις σημαίες και τα μουγκρητά που αποκαλύπτουν τον βαθύτερο ψυχισμό τους υπό μορφή άσματος, όπως Εεο! Εεο! Εεο!. Αφήνω το άλλο το βαθυστόχαστο σή-κω-σε το.. σή-κω-σε το, γιατί μ αυτήν την ζέστη δεν έχω όρεξη για προβληματισμό.. Τελικά τέτοια καφρίλα και καρακιτσαριό πώς να μην έχει ανάγκη από μπάλες-θρησκείες και θεούς-ποδοσφαιριστές; Που αλλού μπορεί να βρει νόημα εκτός απ το ποδόσφαιρο;

Η καφρίλα φυσικά αποτελεί μόνο την αιχμή του θεάματος. Την βάση την αποτελεί η αγορά που σε κάθε ..εθνική ευκαιρία σπεύδει να οικειοποιηθεί και να αρπάξει διαφημίζοντας τα παντός είδους προϊόντα της υπό τους ήχους του Εθνικού ύμνου! Αν το καλοσκεφτούμε δεν υπάρχει άλλη περίπτωση που να ξεφτιλίζεται τόσο πολύ ο Εθνικός Ύμνος και οι πάντες, πρωθυπουργοί και πολίτες, να χειροκροτούν τον ξεφτιλισμό του.. Και να σκεφτεί κανείς ότι ακόμα και το τελευταίο άσμα του τύπου «βας-βας» προστατεύεται, α μη τι άλλο, με κάποια ..πνευματικά δικαιώματα! Άσε τον ξεφτιλισμό της σημαίας.. Τα έχει γράψει καλύτερα ο φίλος ο «Elikas» από τον οποίο αντιγράφω ένα απόσπασμα:

«..έχουν ορμήξει σμήνη αρπακτικών να οικειοποιηθούν τη ελληνική σημαία, υιοθετώντας την ποδοσφαιρική ομάδα που αγωνίζεται με τα χρώματά της. Νοικιάζουν λίγη από τη δόξα της κατάκτησης του Euro ’04 για να πουλήσουν δάνεια, κινητά, συνδρομές, τηλεοράσεις, σάντουϊτς και μπύρες. Το Βήμα της Κυριακής κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο μία καταχώρηση της τράπεζας Πειραιώς, που προφανώς πλήρωσε αρκετά ώστε να δικαιούται να μάθουν όλοι οι Έλληνες ότι εύχεται καλή επιτυχία στην ομάδα μας. Λες κι αν δεν προσδοκούσε να βγάλει κέρδος, η τράπεζα Πειραιώς θα ευχόταν καλή επιτυχία σε κάποια άλλη ομάδα… Μπορεί να μη στοιχειοθετείται από πουθενά το έγκλημα της προσβολής εθνικού συμβόλου, αλλά στην ουσία περί αυτού πρόκειται. Μόνο που είναι χειρότερο να ξεπουλάει κανείς την ελληνική ή οποιαδήποτε άλλη σημαία από το να της βάζει φωτιά. Στη μία περίπτωση ντροπιάζεται ένας ολόκληρος λαός, ενώ στην άλλη καταστρέφεται ένα κομμάτι ύφασμα. Ίσως λοιπόν οι ανεγκέφαλοι που κατά καιρούς καίνε τη σημαία, να προσπαθούν με τον τρόπο τους να εκφράσουν ακριβώς αυτή την προσβολή…»

Αλλά την πιο αποκαλυπτική τοποθέτηση όλων των εποχών την άκουσα προχθές σε ένα από τα διαβόητα δελτία των 8 από έναν δυστυχή σεισμόπληκτο της Ηλείας. «Η πολιτεία θα πρέπει να μας συμπαρασταθεί εμάς τους σεισμόπληκτους όπως και εμείς συμπαραστεκόμαστε στην εθνική μας ομάδα»(!) Ιδού λοιπόν η αλήθεια με όλη της την πίκρα. Έτσι έμαθαν τον άνθρωπο να αντιλαμβάνεται ότι κάνει το χρέος του ως πολίτης. Έτσι τον έμαθαν να εξαντλεί την ευθύνη του απέναντι στους συνανθρώπους του, την κοινωνία και την χώρα του. Αρκεί να υποστηρίζει την εθνική ποδοσφαιρική ομάδα, άντε και ψηφίζει και κάθε τέσσερα χρόνια και καθάρισε! Η Εθνική έχει αναχθεί σε κάτι το τόσο σημαντικό ώστε εξισώνεται με το χρέος της πολιτείας απέναντι στους πολίτες της. Το δε μέλος της πολιτείας, επειδή είναι καλός φίλαθλος ή οπαδός, είναι και καλός πολίτης! Αν μάλιστα είναι και καλός τηλεθεατής, που σίγουρα θα είναι, τότε προσεγγίζει την αριστοτελική έννοια του πολίτη σε όλη της την πληρότητα! Μιλάμε πλέον για ..«ευδαιμονία»! Αν τώρα συνυπολογίσουμε και το γεγονός ότι μέσα απ την ομάδα δεν καταξιώνεται μόνο ως πολίτης αλλά και ως ατομική ύπαρξη, τότε έχουμε κάθε λόγο για να είμαστε απολύτως, μα απολύτως απαισιόδοξοι..

ΥΓ. Και να μην ξανακούσω αυτές τις αηδίες (Βασιλάκη Κουφόπουλε) ότι το ποδόσφαιρο είναι το «μπαλέτο της εργατικής τάξης» γιατί δεν θα γλιτώσω τελικά την γαστρορραγία..

Αρέσει σε %d bloggers: