Tag Archive: ΠΟΤΑΜΙ


Φυσικά και δεν είναι σεξιστικό το σποτάκι του Θεοδωράκη! Ένας ωμός και απροσχημάτιστος διαφημιστικός λόγος είναι που προσπαθεί να υφαρπάξει ψήφους γυναικών, να επηρεάσει τις συνειδήσεις τους προσομοιάζοντας την πρώτη φορά στον έρωτα και στη ζωή με την ψήφο στον ακαταμάχητο γόη με το σακίδιο Σταύρο Θεοδωράκη!! Πρόκειται για μια καραμπινάτη «αμερικανιά», μόνο που ο Θεοδωράκης δεν είναι ο Ομπάμα, όσο και αν από τώρα γράφει τον λόγο που θα εκφωνήσει όταν γίνει πλανητάρχης! Και καλά να ονειρεύεται να γίνει και πλανητάρχης αλλά να νομίζει ότι είναι και ο Μάρλον Μπράντο;; Αυτό πια ξεπερνάει κάθε όριο μεγαλομανίας και ναρκισσισμού..
papandreou-theodorakisΦυσικά και δεν είναι σεξιστικό! Είναι πολύ βολικό για τον Σταύρο να αποκαλούν σεξιστική την καμπάνια του για να λέει ότι δέχεται επίθεση της συντήρησης. Είναι ένα σποτάκι που αποκαλύπτει απλώς την πλήρη ένδεια πολιτικού λόγου ο οποίος υποκαθίσταται από την διαφήμιση. Πλέον ο πολιτικός δεν χρειάζεται να έχει θέσεις για να πείσει, αλλά απλώς να είναι ένα «προϊόν» που «πουλάει» στην αγορά των ψήφων. Το κατάλληλο «προϊόν» στο κατάλληλο πολιτικό τάιμινγκ. Οι πολιτικοί και κοινωνικοί αγώνες, οι οποίοι είναι και πολύ ντεμοντέ, αντικαθίστανται από τους τηλεοπτικούς αγώνες. Η πολιτική από το λαϊφστάιλ, ο πολιτικός από το τηλεοπτικό και διαφημιστικό «προϊόν», η σκέψη από τον παιδαριώδη συναισθηματισμό και η κάλπη απ το κρεβάτι! Και η πλάκα είναι ότι όλα αυτά μας σερβίρονται από το σύστημα που παράγει τέτοια «προϊόντα», -ο Πρετεντέρης δήλωσε καταγοητευμένος- ως καινούργιος πολιτικός λόγος!! Ένας λόγος δηλαδή που στην πραγματικότητα είναι τόσο παλιός και τόσο «δήθεν», όσο και το σύστημα που τον στηρίζει, όσο παλιά και «δήθεν» είναι και η ανακάλυψη της δημαγωγίας, της διαφήμισης και της εξαπάτησης της κοινής γνώμης..
Φυσικά και δεν είναι σεξιστικό το σποτάκι. Αποκαλυπτικό είναι! Αρκεί στη θέση του κοριτσιού, που ο γόης Σταύρος Μπράντον με το σακίδιο παροτρύνει να «το κάνει» για πρώτη φορά μαζί του, (για την ψήφο λέμε πάντα Σταύρο μου) να μπεί ένα αγόρι και αμέσως το σποτάκι διαμορφώνεται ως εξής:
Είμαι έφηβος 18 χρονών και δεν το έχω κάνει ποτέ και επειδή έχω πήξει στη μ@λ@κί@ ο πατέρας μου λέει ότι πρέπει να πάω σε πουτ@ν@ για να με προσέξει. Ξέρω πως η πρώτη φορά είναι πολύ σημαντική. Δεν πρέπει να είναι με την οποιαδήποτε, οι συνέπειες είναι μεγάλες. Πρέπει να είναι μοναδική. Αξέχαστη. Αλλά οι παλιές πουτ@νες δεν σε προσέχουν. Πρέπει να πάω σε μια καινούργια. Θα ψηφίσω «ποτάμι» και Σταύρο Θεοδωράκη!

Εντιμότητα ή ασυγκράτητη αλαζονεία;;

Ξέραμε ότι ορισμένοι δημοσιογράφοι αντί να κάνουν τη δουλειά τους, δηλαδή ενημέρωση, έκαναν συγκαλυμμένη επικοινωνιακή πολιτική στηρίζοντας κόμματα και μνημόνια. Ότι οι πιο αδίστακτοι και φιλόδοξοι από αυτούς εξελίσσονται και αντί να υπηρετούν μόνο τα αφεντικά τους, πολιτικά και επιχειρηματικά, γίνονται και οι ίδιοι αφεντικά και ατομικοί φορείς εξουσίας που επηρεάζουν άμεσα και προσωπικά την δημόσια ζωή του τόπου..

Θεοδωράκης-Πρετεντέρης-Κωστόπουλος ενώ προβληματίζονται πως θα σώσουν τον τόπο..

Θεοδωράκης-Πρετεντέρης-Κωστόπουλος ενώ προβληματίζονται πως θα σώσουν τον τόπο..

Το καινούργιο στην υπόθεση είναι ότι, εντελώς απροσχημάτιστα πλέον, εκπομπές και κανάλια μετατρέπονται και επισήμως σε πολιτικά κόμματα! Άραγε έπιασε τους «πρωταγωνιστές» τους κάποια κρίση συνειδήσεως και αυτό που έκαναν πριν στα μουλωχτά, αποφάσισαν τώρα να το κάνουν φανερά και επισήμως, ή μήπως ο ναρκισσισμός, η αλαζονεία, η αδίστακτη φιλοδοξία, τους βάρεσε κατακέφαλα και αποθρασύνθηκαν εντελώς; Μήπως το ίδιο το φθαρμένο και θλιβερό πολιτικό μας σύστημα βρίσκει τις εναλλακτικές που θα το διασώσουν και θα το ανανεώσουν, μήπως ο πασοκισμός δεν πέθανε αλλά ακόμα έχει πολλά ποδάρια;  Κρίσιμα ερωτήματα αλλά ένα είναι βέβαιο. Οτι σαφώς και δεν πρόκειται για κρίση συνειδήσεως..

Ο Σταύρος, προς τιμήν του, ξεκίνησε από την Αγ. Βαρβάρα Αττικής, αλλά δυστυχώς άρχισε την εντυπωσιακή καριέρα του υποστηρίζοντας τους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας! Τεράστια έκπληξη! Πώς πρόεκυψε ξαφνικά απ το πουθενά ένας νέος δημοσιογράφος, άγνωστος ακόμη να κάνει «αναλύσεις» στα κανάλια υποστηρίζοντας τους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας μαζί με εκείνον τον θλιβερό καιροσκόπο και γυρολόγο των κομμάτων Γιάννη Τζανετάκο;

Εκτοτε η καριέρα του Σταύρου ήταν αλματώδης. Πρωινός καφές του Σημίτη μαζί με τον Πρετεντέρη, μετά εκπομπή στο Μέγκα, σύμβουλος του Γιωργάκη, έντεχνος υποστηριχτής του μνημονίου κλπ.. Ικανός δημοσιογράφος, αλλά όσο επιδείκνυε στις εκπομπές του το σακίδιο στην πλάτη (το φορούσε ακόμα και στις ιδιωτικές εξόδους του τα βράδια για να είναι πιο αναγνωρίσιμος) άλλο τόσο και τα τσιτάτα, οι μονολεκτικές ερωτήσεις του, η ψυχρή αντίδραση στους πρωταγωνιστές του, η συμπονετική ανωτερότητα και ο ιδιότυπος ναρκισσισμός του, αποκάλυπταν και στους θεατές του την ήδη πασίγνωστη στους συναδέλφους του επιτηδευμένη προσωπικότητα του..

Η εξουσία πάντα φθείρει και η απόλυτη εξουσία φθείρει απόλυτα. Ποιος αμφιβάλει ότι δεν υπάρχει τίποτα το χειρότερο από την ανεξέλεγκτη εξουσία; Αλλά αν οι πολιτικοί μας τουλάχιστον ελέγχονται, κατά κάποιον τρόπο, στην κάλπη κάθε τέσσερα χρόνια, ορισμένοι δημοσιογράφοι αποτελούν την πλέον ανεξέλεγκτη και επικίνδυνη εξουσία εφόσον ουδείς τους εξέλεξε και σε καμία κάλπη δεν λογοδοτούν. Καλύτερα λοιπόν να λογοδοτούν και αυτοί έστω και στην κάλπη, έστω και κρινόμενοι από ένα λαό παθητικό και μαραζιάρη που τον έμαθαν να λειτουργεί εντελώς τηλεοπτικά και νάναι εσαεί συνεπής και νομοταγής στην τηλεοπτική δημοκρατία μας. Καλύτερα δεν είναι έτσι;

Αρέσει σε %d bloggers: