Απωλέσαμε την ευθύνη μας για τα κοινά και το δεχτήκαμε ευχαρίστως. Επιτρέψαμε στην αγορά να ρυθμίζει τις τύχες της χώρας και της ζωή μας βάζοντας τον καταναλωτισμό στο επίκεντρο των προσδοκιών και των οραμάτων μας.. Αποδεχτήκαμε την αγορά στη θέση της «Πόλης».. Αποδεχτήκαμε το ρήμα πουλώ, σε όλες τις κλίσεις και τους χρόνους του, ως γενική κατάσταση ανθρώπων και πραγμάτων και γίναμε τα «μέσα» για αλλότριους σκοπούς..  Αποδεχτήκαμε τον βάρβαρο ανταγωνισμό ως κάτι το θεμιτό και φυσιολογικό..  Κλειστήκαμε αυτάρεσκα στον μικρόκοσμο μας και ενστερνιστήκαμε τον αμοραλιστικό ατομικισμό ως την υπέρτατη ιδεολογία μας και δήθεν φύλακα της ελευθερίας μας.. Κραδαίνοντας το άλλοθι της επιβίωσης αναβιώνουμε το σύγχρονο «όλοι εναντίον όλων» και κατά βάθος το απολαμβάνουμε.. Εκφυλιστήκαμε σε ψηφοφόρους – πελάτες των κομμάτων.. Γίναμε καλοί τηλεθεατές και επαναπαυόμαστε ότι έτσι είμαστε και καλοί πολίτες..

Εν ολίγοις τους αφήσαμε να μας στερήσουν την ιδιότητα του πολίτη καταστρέφοντας την Αριστοτελική «Πόλη» και πληρώνουμε γιαυτό.. Αφήσαμε δηλαδή να καταστρέφουν την «Πόλη» μας και να καθορίζουν τις τύχες μας θλιβεροί επαγγελματίες πολιτικάντηδες, διαπλεκόμενοι εργολάβοι και άθλιοι εκπρόσωποι τους δημοσιογράφοι και αγοραίοι επικοινωνιολόγοι, όλοι αυτοί δηλαδή που σήμερα εγκαλούν την κοινωνία και ανερυθρίαστα της κουνάνε το δάκτυλο γιατί, λένε, δήθεν κατανάλωσε περισσότερα απ όσα παρήγαγε αθωώνοντας έτσι και επιβραβεύοντας όλους αυτούς που άρπαξαν, καταλήστευσαν και λεηλάτησαν την παραγωγή της..

Ο άνθρωπος δεν είναι από τη φύση του κακός και αυτό το άλλοθι δεν πουλάει πια τουλάχιστον στους στοιχειωδώς σκεπτόμενους.. Δεν είμαστε από τη φύση μας ούτε κακοί ούτε καλοί αλλά μπορούμε να γίνουμε και οι πιο καλοί και οι πιο κακοί.. Εξαρτάται από την «Πόλη» και από τη σχέση μας με αυτήν.. Τώρα όμως που χάσαμε την «Πόλη» μας, χωρίς την «Πόλη» πώς θα είμαστε πολίτες;