Tag Archive: σχεσεις


(για να μην ξεχνιόμαστε δηλαδή..) ..
orgasmosΣτις μαύρες και ανελεύθερες εποχές που ζούμε, όπου γενική κυριαρχία της οικονομίας και των αριθμών επί της κοινωνίας μεταφέρουν και οξύνουν την βαρβαρότητα και τον ανταγωνισμό και στις ανθρώπινες σχέσεις, όπου έρωτες και αγάπες ανεβοκατεβαίνουν ως μετοχές στην αγορά, όπου η ρευστότητα και η αβεβαιότητα μετατρέπουν την μεταξύ μας εμπιστοσύνη σε ένα ακόμα ρίσκο και επικίνδυνη επένδυση, όπου τα πάντα, άνθρωποι, πράγματα και συναισθήματα είναι τόσο ρευστά ώστε η μόνη βεβαιότητα είναι πια η αβεβαιότητα, σε τέτοιους καιρούς λοιπόν δεν υπάρχει τίποτα πιο οδυνηρό και αβάσταχτο από την ανθρώπινη απώλεια.. Να χάνουμε ο ένας τον άλλον..

Όμως ακόμα και μέσα σε τέτοιες απάνθρωπες συνθήκες υπάρχουν και στιγμές όπως εκείνες του οργασμού που μας χαρίζουν ένα ανθρώπινο σμίξιμο, μια ανθρώπινη επαφή και συνεύρεση χωρίς να κοστίζουν απολύτως τίποτα, χωρίς να ρισκάρουν τίποτα και χωρίς να αποτελούν όρο στο μνημόνιο..
Δεν είναι δύσκολο να ζήσει κανείς τέτοιες στιγμές. Η συνταγή είναι απλή: Η ανοργασμικότητα συνήθως ξεκινά απ την ψυχή και καταλήγει στα άκρα..Επομένως αρκεί κατ αρχάς να απαλλαγεί από την φυλακή που έχει εντός του και να δει τον εαυτό του ως ελεύθερο άνθρωπο εξαντλώντας κάθε περιθώριο και σπάζοντας αντιλήψεις και δεσμά που κάποτε σεβάστηκε και αγάπησε και δυστυχώς ίσως ακόμα αγαπά..

Εύχομαι λοιπόν σε όλους άφθονους και ασταμάτητους δροσερούς καλοκαιρινούς οργασμούς.. Κάθε μέρα να γίνει μια παγκόσμια μέρα..
-Όχι στην ιδιοκτησία ανθρώπου από άνθρωπο!!!
-Όχι στην αποκλειστικότητα ανθρώπου από άνθρωπο!!!
-Ένας είναι ο εχθρός ο εγωισμός!!!
-Όχι στον ερωτικό καταναλωτισμό, ναι στον αγνό και άδολο και συναισθηματικό οργασμό, χωρίς θρησκευτικές και ιδεολογικές προσμίξεις, χωρίς κοινωνικές σκοπιμότητες, χωρίς εγωισμούς και συμπλέγματα επιβεβαίωσης! Καλό και ανατρεπτικό υπόλοιπο καλοκαιριού αδέρφια, η όμορφη ζωή είναι πολύ πιο απλή από αυτήν που ζούμε!!

Advertisements

melagxoliaΤις καλύτερες ευχές μου ιδιαιτέρως προς όλους τους μελαγχολικούς του διαδικτύου.. (οι χαρούμενοι και εκ συστήματος και κατ εξακολούθηση «think positive» δεν έχουν ανάγκη).. Τις καλύτερες ευχές μου σε αυτούς που ο γενικός καταναγκασμός των ημερών για υποχρεωτικό γέλιο, χαρά και αισιοδοξία τούς μελαγχολεί περισσότερο και κάνει πιο βαριές τις μαύρες μέρες που ζούμε όλοι μας.. Τις καλύτερες ευχές μου σε αυτούς που με τη σκέψη και τον αναστοχασμό τους διαπιστώνουν την απουσία νοήματος, αποδρούν από τη φυλακή του εαυτού τους  και στρέφονται περισσότερο προς τον άνθρωπο  και τα παραμερισμένα ανθρώπινα συναισθήματα.. Τις καλύτερες ευχές μου σε αυτούς που ξεφεύγει κρυφά απ τα μάτια τους ένα δάκρυ γιορτινό και στολίζει τον κόσμο με ελπίδα. Γιατί απ τη μελαγχολία προκύπτει η σκέψη και επομένως η ελπίδα και η ανατροπή, εφόσον η χαρά δεν έχει λόγο για να σκέφτεται.. Μελαγχολικοί όλου του κόσμο σας ευχαριστούμε! Χρόνια σας πολλά!!

Με ικανοποιητικούς ρυθμούς προχωρά η ταλιμπανοποίηση της χώρας.. Μετά τις θεατρικές «κριτικές» των τραμπούκων χρυσαλητών τώρα και η διοίκηση της ΕΡΤ συμμετέχει επισήμως στις διαρθρωτικές αλλαγές για την ταλιμπανοποίηση της χώρας λογοκρίνοντας ένα gay φιλί σε ξένη τηλεοπτική σειρά!!

Προφανώς το gay φιλί του ερωτευμένου δούκα στον υπηρέτη του θεωρήθηκε ως άσεμνο και ανήθικο που προσβάλει την δημόσια αιδώ μας, ενώ το κοινωνικό, οικονομικό, ηθικό, εθνικό και καθόλα αιματηρό ξέσκισμα και ξεκώλιασμα στα οπίσθια της χώρας μας και όλων μας από την τρόικα και τα ευρωπαϊκά αφεντικά μας μας είναι αποδεκτό, ηθικώς και πολιτικώς ορθό, δημοκρατικό, μας κάνει πιο ανταγωνιστικούς και πάνω απ όλα δεν προσβάλει τον ευρωπαϊκό πολιτισμό μας..

ΣΗΜ: Η ξένη σειρά είναι η αμερικανοβρετανική «Downtown Abbey» και περιγράφει την ζωή της αριστοκρατικής οικογένειας Crawley στις αρχές του 20ου αιώνα.

 

 

 

Ποιό σωματίδιο του θεού και τρίχες κατσαρές; Ποιού θεού;;

«Εγώ τον κόσμο αυτόν θα τον καταλάβω με τη λογική».. Αυτό ακριβώς χρειαζόμαστε τώρα και εμείς και η χώρα μας. Να απεγκλωβιστούμε από την απάνθρωπη λογική της αγοράς και να επανακτήσουμε την λογική που ανυψώνει την ανθρώπινη δημιουργία και επιστήμη, που ανυψώνει τον άνθρωπο. Είναι ο μόνος τρόπος για να επανακτήσουμε τουλάχιστον την χαμένη μας αξιοπρέπεια..

 

Αλήθεια, τί χρειαζόμαστε την ποίηση; Τί χρειάζεται την ποίηση η κοπελίτσα με τόσο υπέροχους γλουτούς και ο νεαρός με τόσο σμιλεμένους κοιλιακούς; Τι χρειάζεται την ποίηση ο «πετυχημένος» και η «πετυχημένη» της αγοράς; Η βλαχογύφτικη γκλαμουριά της Μυκόνου;; Αυτοί που μετρούν την επιτυχία με τις εμφανίσεις στην τηλεόραση, με τις πισίνες, τα τετρακίνητα και τα κότερα και επιζητούν εναγωνίως την αναγνώριση από εκείνους που μετρούν περισσότερες εμφανίσεις στην τηλεόραση, μεγαλύτερες πισίνες, τετρακίνητα και κότερα;

Αλλά και τί χρειάζεται την ποίηση ο εξαθλιωμένος που ψάχνει στα σκουπίδια για να φάει; Αυτός που του αναποδογύρισαν την ζωή μέσα σε λίγους μήνες και ποδοπάτησαν τα όνειρα του για να τον κάνουν πιο ..ανταγωνιστικό στην αγορά; Αυτός που βλέπει την αυτοκτονία ως την μόνη του αξιοπρέπεια;; Τι χρειάζεται την ποίηση η κοινωνία που γονάτισε και έσκυψε το κεφάλι κάτω από την απερίγραπτη καθημερινή βία της ταπείνωσης, της φτώχειας, της δυστυχίας και της εξαθλίωσης;

Εν ολίγοις δηλαδή, τί χρειάζεται πια την ποίηση ο ευρωπαϊκός πολιτισμός που έφτασε στο κατώτατο σημείο της παρακμής του; Γιατί ακριβώς περί αυτού πρόκειται. Για τις δύο ακραίες όψεις του ευρωπαϊκού πολιτισμού, από την μια την χυδαία γκλαμουριά και από την άλλη την μαζική βία, που συνιστούν μια πρωτοφανή υποτίμηση του ανθρώπου και της κοινωνίας του. Γιατί όταν το όραμα της ζωής  περιορίζεται, από τη μια στην στοιχειώδη επιβίωση και από την άλλη στο όνειρο της μεγαλύτερης πισίνας, τότε αυτό λέγεται υποτίμηση του ανθρώπου και συρρίκνωση της σκέψης και των οριζόντων του. Είναι αυτό που κανείς νεοφιλελεύθερος της αγοράς δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβει. Ότι αυτό που είναι το πιο χυδαίο και ποταπό απ όλα, είναι το ίδιο τους το όραμα, το ίδιο τους το όνειρο για τη ζωή..

Γιαυτό ο ευρωπαϊκός πολιτισμός χρειάζεται σήμερα την ποίηση όσο ποτέ άλλοτε. Γιατί τίποτα απ όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί αν πρώτα απ όλα δεν είχαν συρρικνώσει την σκέψη μας και την καρδιά μας. Σήμερα, αιώνες μετά τον Μεσαίωνα, βιώνουμε την μετατροπή της ζωής σε αγορά και του εαυτού μας σε μετοχή της αγοράς. Γιατί το αφήσαμε και έγινε αυτό και το αφήνουμε να γίνεται. Γιατί αποδεχτήκαμε αδιαμαρτύρητα την καταδίκη κάθε πολιτιστικής και ανθρώπινης αξίας και ενστερνιστήκαμε τις αξίες της αγοράς, του βάρβαρου ατομικισμού και ηθικού αμοραλισμού και επιτρέψαμε και επιτρέπουμε να μας κυβερνά δικτατορικά μια αγοραία, ασυνείδητη, αδίστακτη και δωσίλογη πολιτική..

Γιαυτό χρειαζόμαστε την ποίηση. Για να ανοίξει η σκέψη μας και να διευρυνθούν οι ορίζοντες μας ώστε να βρούμε το χαμένο μας όραμα. Σήμερα χρειαζόμαστε την ποίηση όσο ποτέ άλλοτε, έστω και αν δεν την καταλαβαίνουμε..

Θα είμαστε λοιπόν όλοι εδώ.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ.

Τρίτη 3/7/2012 Πλατεία Κλαυθμώνος
«Είμαστε εδώ»…. με ποιήματα και μουσική
Εκδήλωση ποίησης και μουσικής
Πλατεία Κλαυθμώνος, Τρίτη 3 Ιουλίου, ώρα 20.30
Η ιστορική πλατεία Κλαυθμώνος, στην καρδιά της Αθήνας, θα πλημμυρίσει στίχους και μουσική, την Τρίτη 3 Ιουλίου στις 20.30, με τη συμμετοχή σημαντικών ποιητών και καλλιτεχνών. Η εκδήλωση ξεκίνησε από μια ιδέα του Κώστα Κρεμμύδα (ποιητή, εκδότη του λογοτεχνικού περιοδικού «Μανδραγόρας»), και του ποιητή και δημοσιογράφου Γιώργου Δουατζή.
Συμμετέχουν (αλφαβητικά) οι καλλιτέχνες: Γιώργος Ανδρέου, Νένα Βενετσάνου, Χάρης Γιούλης, ENCARDIA, Κώστας Θωμαΐδης, Βαγγέλης Μαρκαντώνης, Ευτυχία Μητρίτσα, Μανώλης Μητσιάς, Λάκης Παππάς, Απόστολος Ρίζος, Τρίφωνο, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Γιούλη Περβολαράκη

Διαβάζουν (αλφαβητικά) οι ποιητές: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Άγγελος Αντωνόπουλος, Παναγιώτης Αρβανίτης, Νάνος Βαλαωρίτης, Αναστάσης Βιστωνίτης, Γιάννης Δάλλας, Ζέφη Δαράκη, Γιώργος Δουατζής, Νίκος Ερηνάκης, Νικόλας Ευαντινός, Βασίλης K. Καλαμαράς, Διονύσης Καρατζάς, Κώστας Κρεμμύδας, Βύρων Λεοντάρης, Ανέστης Μελιδώνης, Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, Γιώργος Μπλάνας, Παυλίνα Παμπούδη, Μιχάλης Παπανικολάου, Σωτήρης Παστάκας, Γιάννης Πατίλης, Τίτος Πατρίκιος, Τάσος Πορφύρης, Λίνα Στεφάνου
Παρουσίαση: Μάριον Μπιτσόλα

«Είμαστε εδώ» με ποιήματα και μουσική». Πλατεία Κλαυθμώνος, Τρίτη 3 Ιουλίου, ώρα 20.30
Οργάνωση: Περιοδικό «Για την Τέχνη & τη Ζωή» Μανδραγόρας, Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας Δήμου Αθηναίων, Άγγελος Σφακιανάκης – Μικρός Ήρως

φυσικά η είσοδος, η παρουσία μας δηλαδή, είναι ελεύθερη..

Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας και είναι ευκαιρία για λίγο αγνό και άδολο προβληματισμό χωρίς ιδεολογικά μίση, φυλετικούς εγωισμούς και παρωχημένους φεμινισμούς. Ο άντρας εκλείπει πια ως είδος και το ερώτημα είναι το εξής. Έχει συνειδητοποιήσει η γυναίκα ότι το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί, ακόμα και από την χρεοκοπία της χώρας και την επιστροφή στη δραχμή, είναι να απομείνει μόνη της ως είδος;

Γιατί, αλίμονο, το τέλος του άντρα πλησιάζει. Όχι επειδή τα λεγόμενα στρέιτ αρσενικά είναι πλέον σπάνια -τα ελάχιστα που έχουν απομείνει είναι και αυτά λογοδοσμένα, αλλά γιατί το αντρικό είδος τείνει να εκλείψει.. Πάει ο άντρας που ξέραμε.. Ακόμα και αυτό το σούπερ είδος, με το μοναδικό στον κόσμο σούπερ βαρβάτο DNA, που λέγεται «άντρας κι έλληνας», βρίσκεται εγκλωβισμένο μέσα στην κρίση, στη μιζέρια και στην εξαθλίωση ανίκανο πια να τελειώσει και φχαριστηθεί τον ανδρισμό του χωρίς προηγουμένως να εγκρίνει την «δόση» του η Τρόικα. Εν τω μεταξύ ο Κωστόπουλος χρεοκόπησε και ως άντρας, ο Μπουμπούκος έγινε υπουργός και έχασε τον ερωτισμό του, ο Γιωργάκης, παρότι καλογυμνασμένος, κατάστρεψε μια ολόκληρη χώρα παίζοντας τον πρωθυπουργό και πλέον η αγορά έχει ξεμείνει από το πρότυπο του «πετυχημένου» αρσενικού. Τώρα η «γυναίκα και ελληνίδα» έχει μονίμως στραμμένα τα μάτια της προς τη Δύση αλλά μόνο «πετυχημένους» και φλούφληδες της αγοράς μπορεί να βρεί. Τελικά, τί να σου κάνει και ένας Κλούνευ; Πόσο να αντέξει ακόμα το παλικάρι με τόσες «γυναίκες ελληνίδες» να σφάζονται στην ποδιά του;

Στη μετανεωτερική κοινωνία μας ο άντρας δεν παρέχει πια καμία απολύτως βεβαιότητα. Όλα είναι ρευστά και απελπιστικά χαλαρά.. Απ τη στιγμή που η γυναίκα μπήκε δυναμικά στην παραγωγή, το νεωτερικό πρότυπο του «άντρα κουβαλητή» και της «γυναίκας στο σπίτι» έχει ξεπεραστεί. Ο άντρας, όχι μόνο δεν χρειάζεται πια για την προστασία της γυναίκας και την επιβίωση της οικογένειας, αλλά ούτε έτσι, «για να υπάρχει ένας άντρας στο σπίτι» που λέμε, για να αλλάζει τις λάμπες και να σφίγγει και καμιά βίδα στα ντουλάπια.. Τώρα δε, που οι ερευνητές του πανεπιστημίου του Νιουκασλ δημιούργησαν και σπέρμα στο εργαστήριο από βρεφικά αρσενικά βλαστοκύτταρα, ούτε καν και για αυτήν τη φυσική διαδικασία της ανθρώπινης αναπαραγωγής δεν κάνει ο άχρηστος! Ήδη βρίσκονται σε πολύ καλό δρόμο και οι προσπάθειες για την παραγωγή σπέρματος χωρίς να εμπλέκεται διόλου το ανδρικό στοιχείο. Τι να τον κάνεις τον αχαΐρευτο; Πεταμένα λεφτά. Αν επίσης συνυπολογίσουμε και το γεγονός ότι ούτε καν τα χρωμοσώματα του δεν ανανεώνει πια ο ανεπρόκοπος, δεν απομένει πλέον καμία αμφιβολία ότι το είδος αυτό που συντάραξε και κυβέρνησε τον κόσμο, δεν έχει απλώς καταστεί το πιο αδύναμο φύλο, αλλά και εκλείπει με μαθηματική ακρίβεια!

Εν τω μεταξύ εδώ και πολλά χρόνια η τεχνητή γονιμοποίηση έχει καταστήσει άχρηστη ακόμα και αυτήν την αντρική διείσδυση στον γυναικείο κόλπο. Εκεί δηλαδή που ήλπιζε κανείς ότι η αποδέσμευση του σεξ από την διαδικασία της αναπαραγωγής του ανθρώπου θα οδηγούσε και στην απελευθέρωση του σεξ, αλίμονο! Φρούδες ελπίδες ότι ο κόσμος θα μπορέσει ποτέ να απολαύσει την ομορφότερη συνεύρεση μεταξύ δύο ανθρώπων χωρίς κοινωνικές αναγκαιότητες και ηθικές και θρησκευτικές γελοιότητες που εξανάγκασαν τους ανθρώπους να βιώνουν αιώνες δυστυχίας και ολικής άγνοιας γύρω από το σεξ, δηλαδή γύρω από τη δεύτερη πιο βασική βιολογική μας ανάγκη μετά την τροφή.. Κι όμως τώρα πια ούτε και για μια καθαρή σεξουαλική «ξεπέτα» δεν χρειάζεται ο παντελώς άχρηστος.. Οι πωλήσεις τεχνιτών πεών, «έξυπνων» δονητών νέας γενιάς και άλλων αντρικών υποκατάστατων έχουν αυξηθεί. Τα τζάκια πια δεν παίρνουνε φωτιά, δεν σπάζουν τα κρεβάτια, οι τοίχοι δεν ραγίζουνε, δεν γκρεμίζονται νεροχύτες και δεν υγραίνονται τα σφουγγαρόπανα.. Δυστυχώς για τα εναπομείναντα αρσενικά, η ανεξάρτητη και αυτοδύναμη γυναίκα προτιμά το παιχνίδι της αυτοεπιβεβαίωσης και φυσικά έχει τους λόγους της οι κυριότεροι από τους οποίους είναι:

α) Σε μια εποχή όπου οι άντρες έγιναν δωσίλογοι και Γιωργάκηδες και ξεπουλούν ακόμα και την εθνική μας ανεξαρτησία, η γυναίκα καταφέρνει να διατηρεί τον έλεγχο, την ανεξαρτησία και ακεραιότητα του ..κόλπου της.. β) Απαλλάσσεται από το βάρος των αφόρητων αντρικών ενοχλήσεων που θέλουν σεξ τουλάχιστον δυο φορές την βδομάδα.. γ) Και το κυριότερο, δεν ξοδεύει τα πολύτιμα συναισθήματα της για ένα παντελώς ανεπρόκοπο και άχρηστο πλάσμα που συνεχώς μπερδεύεται ανάμεσα στα πόδια της.

Ύστερα απ όλα αυτά είναι φανερό ότι ο άντρας έχει πλέον εξελιχθεί σε ένα είδος απολύτως περιττό.. Και ό,τι είναι περιττό, είτε βιολογικώς είτε κοινωνικώς, αργά ή γρήγορα μαραίνεται, εκλείπει και πεθαίνει.. Η γυναίκα, το μοναδικό ισχυρό φύλο και απόλυτος κυρίαρχος της ζωής, θα μπορεί πλέον να ψωνίζει στα σούπερ μάρκετ το κατάλληλο σπέρμα για να κατασκευάσει τα παιδιά της. Σπέρμα ξανθό ή μελαχρινό, με αλαβάστρινους γλουτούς και κοιλιακούς, σπέρμα έτοιμο και ήδη «πετυχημένο» στη ζωή από το ράφι, σύμφωνα με τα πρότυπα των μίντια, των μοντέλων, ποδοσφαιριστών, πανελιστών, μαγείρων και  super idols.. Η γενικευμένη και παγκοσμιοποιημένη κατασκευή του ιδίου και του ομοίου.. Ένας κόσμος βουτηγμένος σε τόση αφόρητη πλήξη, μαυρίλα και απέραντη θλίψη που ούτε και χίλια μνημόνια μαζί δεν μπορούν να φέρουν..

Ας προβληματιστεί λοιπόν η γυναίκα σήμερα που είναι και η παγκόσμια ημέρα της και ας την αφιερώσει στον άντρα που φεύγει σιγά-σιγά.. Ας αντιδράσουμε έτσι στο «πολίτικαλ κορέκτ» της ημέρας, που έχει καταντήσει πλέον καθεστηκυία τάξη και ασφάλεια.. Ο άντρας είναι το αδύνατο φύλο σήμερα και δεν έχει νόημα αν η γυναίκα του φερθεί τόσο άσχημα όσο αυτός φέρθηκε σε αυτήν και ίσως εξακολουθεί να της φέρεται..Ένα τρυφερό άγγιγμα και μια γλυκειά ματιά αρκεί. Απλώς ας κοιτάξει τρυφερά και στοργικά αυτό που εκείνη έβγαλε στον κόσμο από μέσα της κι ας τον αφήσει επιτέλους να κλάψει και αυτός χωρίς να της φανεί αδύναμος και λίγος.. Είναι πολύ σκληρό και άδικο ο άντρας να μην κλαίει.. Γιατί, αν όντως δεν θέλει να απομείνει μόνη της στον μάταιο τούτο κόσμο, τότε προλαβαίνει. Ο,τι χρειάζεται στη ζωή επιβιώνει. Αν αυτή τον θέλει τότε και αυτός θα είναι χρήσιμος ως είδος και έτσι μπορεί και να σωθεί.. Αμην.-

Εγώ δεν σου μιλώ πολιτικά. Ούτε με λόγια κούφια και θεατρικά. Απλώς σε καλώ ανθρώπινα και ερωτικά και σου λέω πως αν με αγαπάς πραγματικά έλα να με βρείς στο Σύνταγμα.. Στο εξής μόνο εκεί θα συναντιόμαστε πια.. Για να προασπίσουμε το ακροτελεύτιο άρθρο της ζωής μας που λέει πως η τήρηση της αγάπης επαφίεται στην αξιοπρέπεια του καθενός μας που δικαιούται και υποχρεούται να αντιστέκεται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να καταλύσει τη ζωή του με τη βία.. Γιατί δεν γίνεται ζωή χωρίς ελευθερία, αγάπη χωρίς αξιοπρέπεια και πατρίδα χωρίς αγαπημένους..

Το κριτήριο του καλού εαυτού μας δεν είναι να θέλουμε σώνει και καλά όποιους μας θέλουν. Όταν όμως φτύνουμε μόνο όποιους μας θέλουν και θέλουμε μόνο όποιους μας φτύνουν, τότε να είμαστε βέβαιοι ότι έχουμε να κάνουμε με την πιο θλιβερή και τιποτένια πλευρά του εαυτού μας..

Όσο για τις σχέσεις μας, ίσως το πιο τραγικό λάθος στη ζωή μας είναι να αναζητάμε αυτό που αποκαλούμε το «έτερον μας ήμισυ» και ακόμα χειρότερα να το βρίσκουμε. Γιατί όταν διαπιστώσουμε ότι μόνο με δύο ολόκληρα, μόνο με δύο ελεύθερους και ολοκληρωμένους εαυτούς, γίνεται μια χαρούμενη και δημιουργική σχέση, τότε ήδη έχουμε ζήσει μια μισή και μίζερη ζωή που δεν γυρίζει πίσω..

 

Άραγε πόσο αξιόπιστος είναι ένα άθεος γραφιάς όπως εγώ όταν γράφει για εκκλησάκια;.. Αλλά γιατί μια φωτογραφία με ένα όμορφο εκκλησάκι, για παράδειγμα στην Σίφνο, να παραπέμπει σε κάτι το θεϊκό ή τουλάχιστον μόνο σε αυτό;.. Και τελικά, όταν βλέπουμε μια φωτογραφία τέχνης τι ακριβώς βλέπουμε; Την πραγματικότητα ή την τέχνη;

Το πρώτο που μαθαίνει ένα πρωτοετής φοιτητής της επικοινωνίας είναι ότι η σκέψη, η ματιά μας με την οποία βλέπουμε τα πράγματα, δεν είναι ένας καθρέφτης, δεν αντανακλά την πραγματικότητα, αλλά την επεξεργάζεται, ακόμα και την παραμορφώνει, η δε λεγόμενη «ζωντανή» ή «απ ευθείας» τηλεοπτική σύνδεση μπορεί να διαστρεβλώσει πολύ περισσότερο το γεγονός που αναπαριστά απ ότι ένα μονταρισμένο ντοκιμαντέρ για το ίδιο γεγονός. Γιατί και μόνο η τοποθέτηση του φακού, η γωνία λήψης απέναντι σε μία πραγματικότητα, σημαίνει ότι απεικονίζει μία μόνο πλευρά από την πολυπλοκότητα της πραγματικότητας, αυτήν δηλαδή που βλέπει ο φακός και η ματιά μας. Επομένως θέλει αρετή και τόλμη και πολύ μοντάζ για να καταφέρει κανείς να συνθέσει την πραγματικότητα της ζωής και σε κάθε περίπτωση το μόνο που δεν μπορεί ποτέ να απεικονίσει αυτήν την πραγματικότητα είναι ένας καθρέφτης της.. Όπως έλεγε ο μεγάλος Νίτσε, δεν υπάρχει ένα μοναδικό σημείο θέασης από το οποίο βλέπουμε ταυτοχρόνως ολόκληρη τη γη και το μπροστά και το δίπλα και το πίσω της. Η αλήθεια δεν είναι ποτέ μία και εξαρτάται από την προοπτική με την οποία βλέπουμε τα πράγματα..

Η τέχνη της φωτογραφίας λοιπόν δεν απεικονίζει το πραγματικό και ευτυχώς γιατί διαφορετικά δεν θάταν τέχνη.. Αν κάτι απεικονίζει, αυτό είναι η ζωή και η ζωή απέχει πολύ από αυτό που λέμε πραγματικό. Γιατί, τί θα ήταν μια έρημη αληθινή πέτρα χωρίς μια ύπαρξη ζωής να την κοιτά ή με κάποιον τρόπο να σχετίζεται μαζί της;.. Τι θα ήταν η πραγματικότητα χωρίς εμάς και τη ματιά μας σε αυτήν που της δίνει ζωή; Που συνθέτει αυτό το «ολον» που λέγεται ζωή ή έστω μια στιγμή ζωής;

Ταξίδεψα στα 235 εκκλησάκια της Σίφνου με το φακό και τη ματιά της Μαρίνας Βερνίκου και χάθηκα ονειρικά, όχι στην αίσθηση του θεικού αλλά στην αίσθηση του ιερού. Έχει μεγάλη διαφορά αυτό. Λέω για τα ιερά και τα όσια μας, τα βράχια μας, τη θάλασσα μας, το Αιγαίο του Ελύτη και της ζωής μας, τα αισθήματα μας, τις αγάπες μας, τα όνειρα και τις αξίες μας και για όλα αυτά που χωρίς αυτά η ύπαρξη μας δεν έχει κανένα νόημα. Αυτό το ιερό και δέος εννοώ και αυτό είναι που μπορεί να νιώσει βλέποντας μια φωτογραφία με ένα εκκλησάκι ακόμα και ένας «στυγερός» άθεος όπως εγώ..

Τελικά μπούρδες λένε οι μεγαλόσχημοι κριτικοί τέχνης ότι μια φωτογραφία απεικονίζει μια στιγμή της αιωνιότητας. Ίσως η φωτογραφία αλλά όχι η τέχνη της φωτογραφίας. Οι 235 φωτογραφίες με τα εκκλησάκια της Σίφνου δεν απεικονίζουν την αξία μιας στιγμής αλλά την διαχρονική αίσθηση της ζωής και της αξίας της, έστω και αν αυτό το κατορθώνουν με ένα μόνο «κλικ» του φακού που ξεπερνά την αιωνιότητα..

Η Μαρίνα Βερνίκου συνθέτει με το φακό της την σπουδαιότητα του ταπεινού και το μεγαλείο της απλότητας και τα αποδίδει, όχι με μια τουριστική αίσθηση των χρωμάτων της αυγής και του δειλινού, (να μια θαρραλέα απελευθέρωση από τα δεσμά-καθρέφτισμα των χρωμάτων του πραγματικού) αλλά με τις εκατοντάδες αποχρώσεις και τόνους ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο, το άσπρο που είναι το φως του Αιγαίου και το μαύρο που είναι η απόλυτη άρνηση του. Ο φακός της παραμορφώνει το πραγματικό και αναζητά με αγωνία το ιερό για να το απεικονίσει και να το διασώσει. Να διασώσει το ιερό που χάνουμε μέσα μας και αντιλαμβανόμαστε την απώλεια του μόνο όταν νιώθουμε τα μάτια μας να βουρκώνουν μπροστά του.. Να διασώσει τις αξίες-ιερά εκκλησάκια της ζωής μας, που σήμερα έχουν παρασύρει το τσουνάμι ενός βάρβαρου ατομικισμού και αμοραλισμού των «αγορών» και μιας βαθύτατης κρίσης πολιτισμού που καταπλακώνει την Ευρώπη και την καρδιά μας..

Το φωτογραφικό λεύκωμα «235» Σίφνος της Μαρίνας Βερνίκου είναι των εκδόσεων «Μίλητος».

Πήραμε πια και την 6η «δόση» μας και τώρα, έτσι όπως είμαστε «φτιαγμένοι», μισοζαλισμένοι, τρεκλίζοντας και παραπατώντας από τις απανωτές καρπαζιές και τις ισχυρές «δόσεις» χαμογελάμε ηλιθίως. Τελικά καλές είναι και οι «δόσεις», κάτι ξέρουν και τα πρεζάκια. Τουλάχιστον οι «δόσεις» μας κάνουν να ξεχνάμε την μνησικακία, τη μιζέρια και τη φτώχεια στις καρδιές μας, την καθημερινή βαρβαρότητα του ενός πάνω στον άλλον που είναι πολύ πιο αβάσταχτη και ολέθρια από κάθε οικονομική και κοινωνική φτώχεια και βαρβαρότητα.. Αναμένουμε λοιπόν πλήρως ευνουχισμένοι και άκρως εθισμένοι ακόμα πιο δυνατές καρπαζιές και την επόμενη «δόση» μας ελπίζοντας να αντέξουμε μέχρι τότε. Έτσι για να ευθυμήσουμε και εμείς λίγο.. και δε γαμιέται κι η Ελλάδα..

Αρέσει σε %d bloggers: