Tag Archive: Σύνταγμα


Οι μπάτσοι του βαθέως πασόκου Παπουτσή ρίχτηκαν σαν λυσσασμένοι πάνω στον απλό κόσμο (το έζησα και ο ίδιος) και άφησαν ελεύθερους τους λεγόμενους κουκουλοφόρους να κάψουν ιστορικά κτίρια και να κάνουν πλιάτσικο στα μαγαζιά.. Προφανής ο στόχος και των δύο. Να τρομοκρατήσουν τον κόσμο ώστε να διαλυθεί και να μην φανεί ο όγκος της συγκέντρωσης, να μην ξαναπατήσει σε διαδήλωση και να κατασκευαστεί από τα μίντια μια τόσο αποκρουστική εικόνα «εκτρόπων», εντός και εκτός της χώρας, ώστε, αφενός μεν να δώσει επιχειρήματα στους δοσίλογους, αφετέρου δε να λάβουν το μήνυμα οι ραγιάδες για το τι πρόκειται να συμβεί αν ξεσηκωθούν..

Τελικά η σοβαρότητα μιας χώρας από τους αντιεξουσιαστές της φαίνεται.. Σήμερα που οι αγορές, οι τράπεζες και οι τοκογλύφοι κυβερνούν τον κόσμο, σήμερα που διορίζονται πρωθυπουργοί οι τραπεζίτες, θα μπορούσα να αντιληφθώ την πράξη ενός αληθινού αντιεξουσιαστή που καίει μια τράπεζα, δηλαδή που καίει το σύγχρονο πρόσωπο της εξουσίας.. Όμως όταν καίει τους κιν/φους Άστυ και Αττικό και κάνει πλιάτσικο, πόσο αντιεξουσιαστής είναι; Τι μήνυμα στέλνει;

Δυστυχώς, όχι μόνο δεν διαθέτουμε σοβαρό κράτος αλλά ούτε καν σοβαρούς ..κουκουλοφόρους (!) Δεν υπάρχουν πια γνήσιοι και άδολοι αντιεξουσιαστές σε αυτόν τον τόπο.. Είναι τόσο φθαρμένο το πολιτικό μας σύστημα που εκφυλίστηκαν και εξαφανίστηκαν ακόμα και οι αντιεξουσιαστές του.. Γιατί αν δεν είσαι σήμερα αληθινός αντιεξουσιαστής τι άλλο περιμένεις για να γίνεις; Και τι μέλλον μπορεί να έχει μια χώρα και τι σκατά εξέγερση μπορεί να κάνει ένας λεηλατημένος λαός όταν ακόμα και αυτοί οι αντιεξουσιαστές είναι τόσο πραγματικοί αντιεξουσιαστές, όσο και ο περιβόητος ΓΑΠ όπως ο ίδιος δηλώνει;; Στο ίδιο έργο αντιεξουσιαστές της προδοσίας εραστές.. Ο ένας λεηλάτησε έναν ολόκληρο λαό υπέρ των τοκογλύφων και οι άλλοι λεηλατούν τα μαγαζιά του..

Εγώ δεν σου μιλώ πολιτικά. Ούτε με λόγια κούφια και θεατρικά. Απλώς σε καλώ ανθρώπινα και ερωτικά και σου λέω πως αν με αγαπάς πραγματικά έλα να με βρείς στο Σύνταγμα.. Στο εξής μόνο εκεί θα συναντιόμαστε πια.. Για να προασπίσουμε το ακροτελεύτιο άρθρο της ζωής μας που λέει πως η τήρηση της αγάπης επαφίεται στην αξιοπρέπεια του καθενός μας που δικαιούται και υποχρεούται να αντιστέκεται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να καταλύσει τη ζωή του με τη βία.. Γιατί δεν γίνεται ζωή χωρίς ελευθερία, αγάπη χωρίς αξιοπρέπεια και πατρίδα χωρίς αγαπημένους..

Τελικά δεν έχει μόνο η Ισπανία λαό αλλά έχει και η Ελλάδα ρε γαμώτο.. Με αυθόρμητες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας απαντούν πια οι πολίτες στην νέα επιδρομή των «αγορών» και των εγχώριων ανδρεικέλων τους κατά του τόπου μας και της ζωής μας..  Ζούμε ιστορικές στιγμές.. Ο,τι δεν κατάφεραν τα κόμματα και οι οργανώσεις το κατάφερε το ίντερνετ.. Μια μικρή σπίθα στο Facebook, ένα μικρό κάλεσμα και γίνεται χαμός.. μην περιμένετε να δείτε την είδηση στα κανάλια της καθεστωτικής δημοσιογραφίας.. Συγκεντρώσεις «αγανακτισμένων πολιτών» όχι μόνο στο Σύνταγμα αλλά και σε κάθε μεγάλη πόλη της χώρας..  Ειρηνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας σε αυτούς που καταπάτησαν τη δημοκρατία, την ελευθερία, την εθνική ανεξαρτησία, που ξεπουλάνε τον τόπο μας αντί 12 αργυρίων, που φτωχαίνουν και μικραίνουν τη ζωή μας και την φυλακίζουν μέσα σε λογιστικές σελίδες, σε σπρέντ και αποτυχημένα «μνημόνια», όχι για να αλλάξουν την Ελλάδα και να κάνουν τις μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και πολλά χρόνια, αλλά για να τροφοδοτήσουν με το αίμα μας τις «αγορές», δηλαδή τις τράπεζες και τους διεθνείς τοκογλύφους..

Αύριο και από εδώ και στο εξής, θα τρίβουν τα μάτια τους γιατί θα δουν αυτό που πραγματικά φοβούνται.. Γιατί στην πραγματικότητα ποτέ τους δεν φοβήθηκαν τα κόμματα και τους συνδικαλισταράδες με τα λερωμένα σώβρακα.. Μόνο τις αυθόρμητες εκδηλώσεις του κόσμου φοβούνται, των νέων και των οικογενειών που θα βγουν στις πλατείες ειρηνικά με τα παιδιά τους, έχοντας στα μάτια τους τη μοναδική ελπίδα που μας έχει απομείνει, την πίστη στον εαυτό μας.. Θα είμαστε όλοι εκεί!!! Στο Σύνταγμα Τετάρτη 25-Μαΐου στις 6 το απόγευμα. Για να νιώσουμε αυτοσεβασμό και να σώσουμε την αξιοπρέπεια μας. Είναι η μόνη λύση για να σωθεί και ο τόπος μας και δεν υπάρχει άλλη..

Τα μπαλκόνια φέτος δεν αναβοσβήνουν μαγικά. Λιγοστά τα στολισμένα. Διαπέρασα τους τοίχους με το βλέμμα και σαν να είδα ότι και μέσα, λίγα είναι ολοστόλιστα. Ολοι κρατιούνται. Αφησα πίσω τις γειτονιές πέριξ των λόφων και κατηφόρισα στο κέντρο.

Η ζωή κυμάτιζε διαφορετική στο Κολωνάκι και στη Σταδίου, διαφορετική στην Αθηνάς και στην Ευριπίδου, μερικές εκατοντάδες μέτρα παρακάτω. Στο Κολωνάκι σαν να μη συμβαίνει τίποτε· το έμπειρο μάτι όμως μπορεί να συγκρίνει με πέρσι: τα καφενεία είναι ήσυχα και δεν είναι φίσκα, η τελευταία Κυριακή για ψώνια θύμιζε Αύγουστο, οι χριστουγεννιάτικες μέρες είναι ήσυχες, σχεδόν θλιμμένες, ο κόσμος κινείται σιγαλόφωνα, διακριτικά, κομψά. Σαν να μη συμβαίνει τίποτε.

συσσίτια στην Αθήνα...

Στο Σύνταγμα δεν στήθηκε το μεγαλύτερο δέντρο της Ευρώπης, δεν άναψε καρουσέλ. Στην Ερμού παίζουν πλανόδιοι μουσικοί για να γεμίσουν το κενό και να θυμίσουν τα Χριστούγεννα των διαφημίσεων και των σχολικών βιβλίων, στερεοτυπικά χαρμόσυνα. Ακόμη και αυτή η στερεοτυπική εορταστικότητα, τα παράφωνα κάλαντα, οι ξέχειλες σακούλες με τα δώρα και τα περιττά, ο αμέριμνος καφές και το κονιάκ στα πεζοδρόμια, κι αυτή η στερεοτυπία χρειάζεται, σαν νοσταλγία γι’ αυτό που υπήρχε διαρκώς, χωρίς κανένα σημάδι διακοπής του. Μα διακόπηκε.

Από τη Σταδίου κάτι λείπει: η λάμψη, το χρήμα, το κέφι, η ψευδαίσθηση των εορτών, η βουή. Κλειστά μαγαζιά με πένθιμα «Ενοικιάζεται» και απειλητικά γκράφιτι στις κλειστές προσόψεις, ανοιχτά μαγαζιά με λιγοστούς ή καθόλου πελάτες, περαστικοί χωρίς σακούλες δώρων, περαστικοί συλλογισμένοι προσπερνούν βιαστικά, καρτερικοί ζητιάνοι, μια υπέρλαμπρη μπάντα τσιγγάνων από την Τρανσυλβανία φωτίζουν με τα χάλκινά τους τα Χαυτεία, με τραβούν σαν έντομο ηχοτροπικό. Είχα διψάσει για ήχο και φως ― και ευωδιά: ο Λουμίδης σκορπάει γενναιόδωρα αρώματα Σάντος και Κολομβίας.

Ο δρόμος σε τραβάει προς τα κάτω, φυσικά, αβίαστα. Κατηφορίζω, σκονισμένος από τη μελαγχολία της Σταδίου. Αθηνάς, Βαρβάκειος, Ευριπίδου. Αλλάζει η τονικότητα, ανεπαίσθητα μα σταθερά. Ξανακούω βουή άστεως: Η ζωή ξεχυλίζει στους δρόμους· μια ζωή ντεγκραντέ, που κυματίζει διαφορετική σε αισθήματα, μα πόσο διαφορετική μέσα σε μερικές εκατοντάδες μέτρα, από το Σύνταγμα ώς την Κουμουνδούρου.

Πιπεριές αποξηραμένες και ξύλα κανέλας, όσπρια, σακιά, σαπούνι, αινιγματικά εμπορεύματα απ’ την Κίνα, αναπτήρες, ψαλίδια, φανοί θυέλλης, σ’ ένα σκοτεινό μαγαζάκι στον παράδρομο άδειο δυο γυναίκες φτιάχνουν πλεξούδες σκόρδα, 3 ευρώ τα 25, θυμίζει Κάιρο, Πειραιά και Ερμούπολη του ’60, και τα πρόσωπα είναι σκούρα, τα μάτια ολόμαυρα, οι λαλιές άλλες. Η πόλη είναι ντεγκραντέ. Εδώ ξεθωριάζει η θλίψη του αστού, τονίζεται η ζωτικότητα του ενστίκτου, η επιβίωση.

Λεπτή ψύχρα μεσογειακή. Στεκόμαστε σ’ ένα μπαλκόνι art deco πλάι στην πλατεία Κουμουνδούρου και σιγοπίνουμε προσέκο παγωμένο. Στις απέναντι πολυκατοικίες μια άλλη ζωή ξεχύνεται ορμητική, σαν άγρια βλάστηση: δορυφορικά πιάτα, απλωμένες μπουγάδες, ποδήλατα στα μπαλκόνια, ένα παράθυρο καδράρει μια μητέρα που κούρευε τον γιο της. Η ζωή ξεχείλιζε απ’ τα φωτεινά παράθυρα, χωρίς γιρλάντες, χωρίς γκυ χριστουγεννιάτικα και φωτάκια LED. Γυμνή ζωή.

Τι λέτε, να μείνω ή να φύγω; Ο τριαντατριάχρονος συνομιλητής με αιφνιδιάζει· απαντάω αυθορμήτως: Να φύγεις! Εχεις καλή πρόταση για να φύγεις έξω; Πρόταση επιβίωσης, όχι σπουδαία πράγματα. Αισθάνομαι ότι εδώ θα συμβούν πολύ ενδιαφέροντα πράγματα, οπότε λέω γιατί να φύγω, αν θα πετύχω απλώς μια επιβίωση; Κι εδώ θα επιβιώσουμε..

Σκούροι Ανατολίτες περνούν από κάτω, σηκώνουν το βλέμμα, κοιτούν διερευνητικά, βρισκόμαστε στη γειτονιά τους.
Η Αθήνα είναι συναρπαστική… Ολα μπορούν να συμβούν, ο αέρας έχει ηλεκτρισμό, κάτι συμβαίνει… Η οικοδέσποινα του προσέκο έχει εργαστεί πολλά χρόνια στη Νέα Υόρκη και στο φιλόδοξο Βερολίνο της επανένωσης. Τίποτε δεν συμβαίνει πια στο Βερολίνο, λέει. Τον καιρό που πολλοί ετοιμάζονται να φύγουν, κάποιοι άλλοι επιστρέφουν, χορτάτοι από άλλες πόλεις, από εμπειρίες. Γυρνούν στην αβεβαιότητα, επιλέγουν το μεταίχμιο, τον ηλεκτρισμό, το ρίσκο των αλλαγών. Αντλώ από την αισιοδοξία και τη ζωτικότητά τους.

Αφήνομαι πάλι στο ντεγκραντέ της ζωής, στην πόλη. Ανάβαση, τώρα. Στο σταυροδρόμι κοιτάω τα οδόσημα. Το ένα μνημονεύει την αρχαία ποιήτρια Κόριννα από την Τανάγρα. Η άλλη οδός είναι αφιερωμένη στον Επίκουρο, ταιριαστός πολύ με το ρευστό παρόν, παρηγορητικός: «Άφοβον ο θεός, ανύποπτον ο θάνατος· και ταγαθόν μεν εύκτητον, το δε δεινόν ευκαρτέρητον».

Νίκος Ξυδάκης

Αρέσει σε %d bloggers: