Tag Archive: τέχνη


…«είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία»… συμβουλεύει δήθεν ο μέγας Καβάφης στα πλάγια και στα οπίσθια των λεωφορείων.. «Και τέλος πάντων να τραβούμε εμπρός».. όπως δηλαδή τραβάει και η μνημονιακή κυβέρνηση εμπρός, δήθεν συμβουλεύει επίσης σε αφίσα των οπισθίων άλλου λεωφορείου..
kavafhs -viaΒεβαίως και προφανώς ο Καβάφης εννοεί την βιασύνη και όχι την βία και όταν λέει «να τραβούμε εμπρός» δεν εννοεί φυσικά με την Τρόικα και την εθελόδουλη κυβέρνηση της. Στο αριστουργηματικό και αφοπλιστικά επίκαιρο ποίημα του «Εν μεγάλη Ελληνική αποικία 200 π.Χ.», λέει «(…) Να μη βιαζόμεθα• είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία. Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια»..
Τέλος πάντων δεν θα κάτσω τώρα να αναλύσω στους γελοίους, αγράμματους και ανόητους προπαγανδιστές του καθεστώτος ότι οι στίχοι αυτοί του Καβάφη κάθε άλλο παρά αυτό που θέλουν εκείνοι λένε..
Για τις μοδάτες «κάθετες» και «οριζόντιες περικοπές» της ποίησης θέλω να πω που φτωχαίνουν ακόμα περισσότερο τη μίζερη ζωή μας. Τότε, επί της παραδοσιακής και μπας κλας χούντας του 67, το καθεστώς εξοβέλιζε την ποίηση όχι μόνο γιατί την θεωρούσε επικίνδυνη για την εξουσία αλλά και γιατί δεν την καταλάβαινε.. Σήμερα, που την στρατιωτική στολή της χούντας έχει αντικαταστήσει το σύγχρονο ευρωπαϊκό κοστούμι του τραπεζίτη, το καθεστώς συμπεριφέρεται πολύ χειρότερα.. Γιατί πέραν του κοινού σημείου όλων των καθεστώτων επί γης, ότι δεν καταλαβαίνουν την ποίηση, τέλος πάντων είναι προτιμότερο να εξοβελίζεται η ποίηση στις εξορίες και στα ξερονήσια και όποιος μπορεί και καταλαβαίνει και έχει τα αρχίδι@ να την βρίσκει ακέραια, παρά να την περιφέρουν ανάμεσα μας κομμένη και ραμμένη στο μικρό τους μπόι, ευτελισμένη και λαβωμένη στα οπίσθια των λεωφορείων ως σημαία της δικτατορικής και απάνθρωπης πολιτικής τους..

Advertisements

ΤΕΛΙΚΑ ΒΡΗΚΑ ΤΙ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ!
jumpoΚάθε φορά που ακούω τις διαφημίσεις του Τζάμπο λέω δεν είναι δυνατόν!!.. και τρελαίνομαι.. και το αποδέχομαι.. και το ξανακούω και λέω δεν είναι δυνατόν και ξανατρελαίνομαι.. και πάλι το αποδέχομαι.. και το συνηθίζουμε ..και έτσι αμβλύνεται συνεχώς το αισθητικό μας κριτήριο και κατ επέκταση το κοινωνικό, πολιτικό, κλπ…και έτσι γαμάνε ασταμάτητα τη ζωή μας με μνημόνια και τρόικες και κάθε φορά λέμε δεν είναι δυνατόν και τα αποδεχόμαστε..
Τελικά η λύση είναι απλή: Μόνο αν συλληφθούν οι υπεύθυνοι του Τζάμπο μαζί με τον διαφημιστή τους και μαστιγωθούν στο Σύνταγμα για το σύνολο του «έργου» τους στην προβολή αυτής της εταιρείας, μόνο αν διαπομπευθούν και σταυρωθούν τώρα που είναι και πάσχα, μόνο αν καταδικαστούν σε ισόβια για τυφλή αισθητική τρομοκρατία, μόνο αν αναπτυχθεί ένα ρωμαλέο παγκόσμιο κίνημα κατά των διαφημίσεων του Τζάμπο, μόνο τότε μπορεί να αλλάξει κάτι σε τούτο το φουκαριάρη τόπο…Αμήν!

ΥΓ. και δεν είναι αυτό το επίπεδο του Ελληνα και κανενός λαού στον κόσμο.. Το επίπεδο δεν γεννιέται αλλά γίνεται από αυτούς που έχουν τη δυνατότητα και τα μέσα να διαμορφώνουν τις συνειδήσεις και το αισθητικό μας κριτήριο!!! Κρίμα ρε Σταμάτη Κραουνάκη!!! Είσαι μεγάλος καλλιτέχνης αλλά ο αντίλογος σου εν προκειμένω υπέρ της συγκεκριμένης » διαφήμισης» είναι καθαρά του «κώλου» και το ξέρεις…

ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΑΛΛΟΘΙ ΚΑΙ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ
poihshΠαγκόσμια ημέρα ποίησης και ποτέ δεν υπήρξε μεγαλύτερη διάσταση μεταξύ των ποιητών και της ποίησης όπως αυτή σήμερα.. Αλήθεια, πως καταντήσαμε έτσι να λατρεύουμε την ποίηση αλλά μόλις βλέπουμε ορισμένους «ποιητές» να το βάζουμε έντρομοι στα πόδια;; Ίσως γιατί η ποίηση και η τέχνη γενικότερα, πάντα ήταν το εύκολο άλλοθι της αναγνώρισης ψώνιων και φτηνών ατόμων που θέλουν και αυτοί να φανούν «κάποιοι» απλώς κοινοποιώντας ηχηρές και εντυπωσιακές μπούρδες.. Αρκετά λοιπόν τα παλαμάκια. Η ποίηση δεν είναι για να μοιράζει πιστοποιητικά επιβεβαίωσης αλλά για να δίνει ζωή. Ειδικά λοιπόν σε αυτούς τους μαύρους καιρούς για όλους και τη χώρα μας, αναμένουμε ορισμένοι ποιητές και «ποιητές» να σεβαστούν την ποίηση και δραπετεύοντας από το βόλεμα και την παθητικότητα των επικοινωνιακών «τοίχων» τους, να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και τουλάχιστον του έργου τους.. Άλλωστε τα γνήσια πιστοποιητικά επιβεβαίωσης τα μοιράζουν η καθημερινή ζωή και οι «άλλοι» δίπλα μας.. Τέλειωσαν πια τα παλαμάκια της εύκολης αναγνώρισης και μαράθηκαν οι γαρδένιες..

Τούτον τον καιρό χρειαζόμαστε την τέχνη και τη μουσική όσο ποτέ άλλοτε τουλάχιστον για να μη φαγωθούμε μεταξύ μας. Αυτή η κρίση, όπως και κάθε μεγάλη κρίση οξύνει τις αντιθέσεις στο έπακρο. Το χρώμα σβήνει και η ζωή μας γίνεται ολοένα και περισσότερο μαυρόασπρη. Οι καλοί γίνονται καλύτεροι και οι κακοί χειρότεροι. Από τη μια δυναμώνει ο αμοραλιστικός ατομικισμός, ο βάρβαρος ανταγωνισμός, ετοιμάζεται ο ένας να φάει τον άλλον και από την άλλη ζούμε το μεγαλείο του ανθρώπου με σπάνιες εκδηλώσεις ανθρωπιάς, αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας..

Η μουσική του Νίκου Πλατύραρχου ξεκινάει από πολύ μακριά. Βγαίνει μέσα από τα σπλάχνα του Ψηλορείτη, περνάει μέσα από την ευαισθησία και τη μεγαλοσύνη των Χατζηδάκη και Θεοδωράκη και φτάνει στο σήμερα σαν ένα όνειρο που όλοι πεθυμήσαμε αλλά δεν ζήσαμε ακόμα.. Μια θάλασσα ανθρωπιάς, αγάπης και έρωτα. Ένας απέριττος διάλογος ζωής γραμμένος με νότες που η μια συναγωνίζεται την άλλη, ποιά θα την προαπαντήσει με μεγαλύτερη ευαισθησία και πιότερη αρμονία..

Ο Γιώργος Νταλάρας λέει το τραγούδι του Μάνου, ενώ βογκάει ο Ψηλορείτης με τη φωνή του Ψαραντώνη. «..Άλλη δεν έχω απαντοχή στον άδειο κόσμο πούμαι..» Και τότε το βουνό δακρύζει και η φωνή του γίνεται γυναικεία και ερωτική με την Ελευθερία Αρβανιτάκη. «..έλεος κάμε πάρε με να μην ξεχωριστούμε..»

Σε τούτες τις μαυρόασπρες μέρες λοιπόν θέλω απλώς να σου πω ένα ευχαριστώ φίλε γιατί ακούω τη μουσική σου και νιώθω να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος.. Θέλω να σηκωθώ απ τον καναπέ του ατομικισμού μου και να χωθώ ανάμεσα στους ανθρώπους αλλά αυτή τη φορά να δώσω χωρίς να πάρω.. Ό,τι έχω, έστω και μόνο μία αληθινή συναισθηματική στιγμή.. Έχει η ζωή και θάναι αλλιώς, χρώμα θα αλλάξει και ο δικός μας ουρανός..

Τετάρτη 31-10-12 στις 22.30, Ο Νίκος Πλατύραρχος παρουσιάζει την «Ονειρογραφία» του στο Half Note. Περιήγηση σε μουσικές του κιν/φου, σε απόηχους του μεσοπολέμου και σε αποπλανητικές μελωδίες. Τραγουδούν Βίκη Καράτζογλου, Κώστας Βασιλιάγκος. Φιλική συμμετοχή Ελευθερία Αρβανιτάκη.

Θα είμαστε όλοι εκεί.

Με ικανοποιητικούς ρυθμούς προχωρά η ταλιμπανοποίηση της χώρας.. Μετά τις θεατρικές «κριτικές» των τραμπούκων χρυσαλητών τώρα και η διοίκηση της ΕΡΤ συμμετέχει επισήμως στις διαρθρωτικές αλλαγές για την ταλιμπανοποίηση της χώρας λογοκρίνοντας ένα gay φιλί σε ξένη τηλεοπτική σειρά!!

Προφανώς το gay φιλί του ερωτευμένου δούκα στον υπηρέτη του θεωρήθηκε ως άσεμνο και ανήθικο που προσβάλει την δημόσια αιδώ μας, ενώ το κοινωνικό, οικονομικό, ηθικό, εθνικό και καθόλα αιματηρό ξέσκισμα και ξεκώλιασμα στα οπίσθια της χώρας μας και όλων μας από την τρόικα και τα ευρωπαϊκά αφεντικά μας μας είναι αποδεκτό, ηθικώς και πολιτικώς ορθό, δημοκρατικό, μας κάνει πιο ανταγωνιστικούς και πάνω απ όλα δεν προσβάλει τον ευρωπαϊκό πολιτισμό μας..

ΣΗΜ: Η ξένη σειρά είναι η αμερικανοβρετανική «Downtown Abbey» και περιγράφει την ζωή της αριστοκρατικής οικογένειας Crawley στις αρχές του 20ου αιώνα.

Ποτέ το παρακράτος δεν μπόρεσε να λειτουργήσει χωρίς το κράτος. Χωρίς την στήριξη και την ανοχή του. Άλλωστε λίγο πολύ η ιδεολογική βάση είναι κοινή. Τώρα τα τάγματα εφόδου των εθνικο-χτυπημένων χρυσαλητών μαζί με έναν εσμό θρησκο-κτυπημένων και εμφανώς βλαμμένων κακομοίρηδων και φυσικά με την συνδρομή των μπάτσων και των εγκυκλίων του επίσημου κράτους, κάνουν «πόρτα» όχι μόνο στο Χυτήριο αλλά και στην πόρτα μας και κρίνουν τι είναι τέχνη και τι δεν είναι.. τί είναι ύβρις και τι δεν είναι .. τί είναι ηθικό και τι ανήθικο.. τί είναι εθνικό και τί δεν είναι, ποιος έχει καθαρό αίμα και ποιος δεν έχει, ποιος είναι έλληνας και ποιος δεν είναι, ποιος είναι θεός και ποιος δεν είναι..

Το ίδιο ακριβώς κάνουν και οι μουσουλμάνοι Ταλιμπάν. Κρίνουν τους πάντες και τα πάντα στο όνομα του δικού τους θεού. Τρίχες κατσαρές δηλαδή ότι ο θεός είναι ένας. Εγώ βλέπω πολλούς θεούς και μάλιστα όλους εναντίων όλων. Οι μουσουλμάνοι σφάζουν τους άλλους γιατί λένε εξύβρισαν τον δικό τους θεό. Οι χριστιανοί το ίδιο για τον δικό τους, οι καθολικοί, οι ορθόδοξοι, οι προτεστάντες, οι βουδιστές, κλπ..κλπ.. Άλλοι έχουν για θεό τους τον ολυμπιακό και άλλοι τον παοκ, άλλοι τον Μιχαλολιάκο και τον Κασιδιάρη, άλλοι τον Σαμαρά, άλλοι ακόμα και τον ΓΑΠ..! Κάθε «πιστεύω» και θεός, κάθε θεός και φόβος.. Τελικά είμαστε υποχρεωμένοι να υποκλινόμαστε στην κάθε μαλακία που έχει ο καθένας για θεό του;; Και εγώ έχω για θεά μου την υπέροχη γειτόνισσα μου!!

Ποιος λοιπόν ορίζει ποιος είναι θεός και ποιος δεν είναι, αν όχι η ίδια η κοινωνία και η Ιστορία; Δηλαδή η εκάστοτε κυρίαρχη ιδεολογία που γράφει και το εκάστοτε δικό της «ευαγγέλιο»;.. Άλλο το σέβας στην πίστη του άλλου και άλλο το σέβας στον φανατισμό του. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από τον οπαδό κάθε «ευαγγελίου», είτε μιας ομάδας, είτε ενός κόμματος, είτε μιας θρησκείας, είτε μιας ιδεολογίας γιατί η δημιουργία οπαδών είναι το καλύτερο πρόσχημα για να προστατεύονται οι θεοί και να βλάπτονται οι ανθρώποι..

Και τί φταίω εγώ που με έριξαν χωρίς να με ρωτήσουν μέσα σε αυτήν την ιστορία και μέσα σε αυτήν την κοινωνία;; Εφόσον η αλήθεια δεν είναι ποτέ μία και ο καθένας, φυλή, έθνος, ομάδα, κόμμα, έχει τη δική του, προτιμώ να αμφισβητώ του πάντες και τα πάντα! Αρνούμαι να αγαπώ τους θεούς και να μισώ τους ανθρώπους όποια θρησκεία και όποιο χρώμα κι αν έχουν! Άσε που αυτή η υπόθεση βρωμάει όχι μόνο ως παρακράτος αλλά και ως κράτος. Ποιος δεν βλέπει ότι απασχολούμενοι όλοι εμείς με τους διάφορους χρυσαλήτες και τους θεούς τους, στην τελική γινόμαστε ευκολότερη βορά στην Τρόικα και στους υπαλλήλους της;

Αλήθεια, τί χρειαζόμαστε την ποίηση; Τί χρειάζεται την ποίηση η κοπελίτσα με τόσο υπέροχους γλουτούς και ο νεαρός με τόσο σμιλεμένους κοιλιακούς; Τι χρειάζεται την ποίηση ο «πετυχημένος» και η «πετυχημένη» της αγοράς; Η βλαχογύφτικη γκλαμουριά της Μυκόνου;; Αυτοί που μετρούν την επιτυχία με τις εμφανίσεις στην τηλεόραση, με τις πισίνες, τα τετρακίνητα και τα κότερα και επιζητούν εναγωνίως την αναγνώριση από εκείνους που μετρούν περισσότερες εμφανίσεις στην τηλεόραση, μεγαλύτερες πισίνες, τετρακίνητα και κότερα;

Αλλά και τί χρειάζεται την ποίηση ο εξαθλιωμένος που ψάχνει στα σκουπίδια για να φάει; Αυτός που του αναποδογύρισαν την ζωή μέσα σε λίγους μήνες και ποδοπάτησαν τα όνειρα του για να τον κάνουν πιο ..ανταγωνιστικό στην αγορά; Αυτός που βλέπει την αυτοκτονία ως την μόνη του αξιοπρέπεια;; Τι χρειάζεται την ποίηση η κοινωνία που γονάτισε και έσκυψε το κεφάλι κάτω από την απερίγραπτη καθημερινή βία της ταπείνωσης, της φτώχειας, της δυστυχίας και της εξαθλίωσης;

Εν ολίγοις δηλαδή, τί χρειάζεται πια την ποίηση ο ευρωπαϊκός πολιτισμός που έφτασε στο κατώτατο σημείο της παρακμής του; Γιατί ακριβώς περί αυτού πρόκειται. Για τις δύο ακραίες όψεις του ευρωπαϊκού πολιτισμού, από την μια την χυδαία γκλαμουριά και από την άλλη την μαζική βία, που συνιστούν μια πρωτοφανή υποτίμηση του ανθρώπου και της κοινωνίας του. Γιατί όταν το όραμα της ζωής  περιορίζεται, από τη μια στην στοιχειώδη επιβίωση και από την άλλη στο όνειρο της μεγαλύτερης πισίνας, τότε αυτό λέγεται υποτίμηση του ανθρώπου και συρρίκνωση της σκέψης και των οριζόντων του. Είναι αυτό που κανείς νεοφιλελεύθερος της αγοράς δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβει. Ότι αυτό που είναι το πιο χυδαίο και ποταπό απ όλα, είναι το ίδιο τους το όραμα, το ίδιο τους το όνειρο για τη ζωή..

Γιαυτό ο ευρωπαϊκός πολιτισμός χρειάζεται σήμερα την ποίηση όσο ποτέ άλλοτε. Γιατί τίποτα απ όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί αν πρώτα απ όλα δεν είχαν συρρικνώσει την σκέψη μας και την καρδιά μας. Σήμερα, αιώνες μετά τον Μεσαίωνα, βιώνουμε την μετατροπή της ζωής σε αγορά και του εαυτού μας σε μετοχή της αγοράς. Γιατί το αφήσαμε και έγινε αυτό και το αφήνουμε να γίνεται. Γιατί αποδεχτήκαμε αδιαμαρτύρητα την καταδίκη κάθε πολιτιστικής και ανθρώπινης αξίας και ενστερνιστήκαμε τις αξίες της αγοράς, του βάρβαρου ατομικισμού και ηθικού αμοραλισμού και επιτρέψαμε και επιτρέπουμε να μας κυβερνά δικτατορικά μια αγοραία, ασυνείδητη, αδίστακτη και δωσίλογη πολιτική..

Γιαυτό χρειαζόμαστε την ποίηση. Για να ανοίξει η σκέψη μας και να διευρυνθούν οι ορίζοντες μας ώστε να βρούμε το χαμένο μας όραμα. Σήμερα χρειαζόμαστε την ποίηση όσο ποτέ άλλοτε, έστω και αν δεν την καταλαβαίνουμε..

Θα είμαστε λοιπόν όλοι εδώ.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ.

Τρίτη 3/7/2012 Πλατεία Κλαυθμώνος
«Είμαστε εδώ»…. με ποιήματα και μουσική
Εκδήλωση ποίησης και μουσικής
Πλατεία Κλαυθμώνος, Τρίτη 3 Ιουλίου, ώρα 20.30
Η ιστορική πλατεία Κλαυθμώνος, στην καρδιά της Αθήνας, θα πλημμυρίσει στίχους και μουσική, την Τρίτη 3 Ιουλίου στις 20.30, με τη συμμετοχή σημαντικών ποιητών και καλλιτεχνών. Η εκδήλωση ξεκίνησε από μια ιδέα του Κώστα Κρεμμύδα (ποιητή, εκδότη του λογοτεχνικού περιοδικού «Μανδραγόρας»), και του ποιητή και δημοσιογράφου Γιώργου Δουατζή.
Συμμετέχουν (αλφαβητικά) οι καλλιτέχνες: Γιώργος Ανδρέου, Νένα Βενετσάνου, Χάρης Γιούλης, ENCARDIA, Κώστας Θωμαΐδης, Βαγγέλης Μαρκαντώνης, Ευτυχία Μητρίτσα, Μανώλης Μητσιάς, Λάκης Παππάς, Απόστολος Ρίζος, Τρίφωνο, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Γιούλη Περβολαράκη

Διαβάζουν (αλφαβητικά) οι ποιητές: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Άγγελος Αντωνόπουλος, Παναγιώτης Αρβανίτης, Νάνος Βαλαωρίτης, Αναστάσης Βιστωνίτης, Γιάννης Δάλλας, Ζέφη Δαράκη, Γιώργος Δουατζής, Νίκος Ερηνάκης, Νικόλας Ευαντινός, Βασίλης K. Καλαμαράς, Διονύσης Καρατζάς, Κώστας Κρεμμύδας, Βύρων Λεοντάρης, Ανέστης Μελιδώνης, Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, Γιώργος Μπλάνας, Παυλίνα Παμπούδη, Μιχάλης Παπανικολάου, Σωτήρης Παστάκας, Γιάννης Πατίλης, Τίτος Πατρίκιος, Τάσος Πορφύρης, Λίνα Στεφάνου
Παρουσίαση: Μάριον Μπιτσόλα

«Είμαστε εδώ» με ποιήματα και μουσική». Πλατεία Κλαυθμώνος, Τρίτη 3 Ιουλίου, ώρα 20.30
Οργάνωση: Περιοδικό «Για την Τέχνη & τη Ζωή» Μανδραγόρας, Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας Δήμου Αθηναίων, Άγγελος Σφακιανάκης – Μικρός Ήρως

φυσικά η είσοδος, η παρουσία μας δηλαδή, είναι ελεύθερη..

Άραγε πόσο αξιόπιστος είναι ένα άθεος γραφιάς όπως εγώ όταν γράφει για εκκλησάκια;.. Αλλά γιατί μια φωτογραφία με ένα όμορφο εκκλησάκι, για παράδειγμα στην Σίφνο, να παραπέμπει σε κάτι το θεϊκό ή τουλάχιστον μόνο σε αυτό;.. Και τελικά, όταν βλέπουμε μια φωτογραφία τέχνης τι ακριβώς βλέπουμε; Την πραγματικότητα ή την τέχνη;

Το πρώτο που μαθαίνει ένα πρωτοετής φοιτητής της επικοινωνίας είναι ότι η σκέψη, η ματιά μας με την οποία βλέπουμε τα πράγματα, δεν είναι ένας καθρέφτης, δεν αντανακλά την πραγματικότητα, αλλά την επεξεργάζεται, ακόμα και την παραμορφώνει, η δε λεγόμενη «ζωντανή» ή «απ ευθείας» τηλεοπτική σύνδεση μπορεί να διαστρεβλώσει πολύ περισσότερο το γεγονός που αναπαριστά απ ότι ένα μονταρισμένο ντοκιμαντέρ για το ίδιο γεγονός. Γιατί και μόνο η τοποθέτηση του φακού, η γωνία λήψης απέναντι σε μία πραγματικότητα, σημαίνει ότι απεικονίζει μία μόνο πλευρά από την πολυπλοκότητα της πραγματικότητας, αυτήν δηλαδή που βλέπει ο φακός και η ματιά μας. Επομένως θέλει αρετή και τόλμη και πολύ μοντάζ για να καταφέρει κανείς να συνθέσει την πραγματικότητα της ζωής και σε κάθε περίπτωση το μόνο που δεν μπορεί ποτέ να απεικονίσει αυτήν την πραγματικότητα είναι ένας καθρέφτης της.. Όπως έλεγε ο μεγάλος Νίτσε, δεν υπάρχει ένα μοναδικό σημείο θέασης από το οποίο βλέπουμε ταυτοχρόνως ολόκληρη τη γη και το μπροστά και το δίπλα και το πίσω της. Η αλήθεια δεν είναι ποτέ μία και εξαρτάται από την προοπτική με την οποία βλέπουμε τα πράγματα..

Η τέχνη της φωτογραφίας λοιπόν δεν απεικονίζει το πραγματικό και ευτυχώς γιατί διαφορετικά δεν θάταν τέχνη.. Αν κάτι απεικονίζει, αυτό είναι η ζωή και η ζωή απέχει πολύ από αυτό που λέμε πραγματικό. Γιατί, τί θα ήταν μια έρημη αληθινή πέτρα χωρίς μια ύπαρξη ζωής να την κοιτά ή με κάποιον τρόπο να σχετίζεται μαζί της;.. Τι θα ήταν η πραγματικότητα χωρίς εμάς και τη ματιά μας σε αυτήν που της δίνει ζωή; Που συνθέτει αυτό το «ολον» που λέγεται ζωή ή έστω μια στιγμή ζωής;

Ταξίδεψα στα 235 εκκλησάκια της Σίφνου με το φακό και τη ματιά της Μαρίνας Βερνίκου και χάθηκα ονειρικά, όχι στην αίσθηση του θεικού αλλά στην αίσθηση του ιερού. Έχει μεγάλη διαφορά αυτό. Λέω για τα ιερά και τα όσια μας, τα βράχια μας, τη θάλασσα μας, το Αιγαίο του Ελύτη και της ζωής μας, τα αισθήματα μας, τις αγάπες μας, τα όνειρα και τις αξίες μας και για όλα αυτά που χωρίς αυτά η ύπαρξη μας δεν έχει κανένα νόημα. Αυτό το ιερό και δέος εννοώ και αυτό είναι που μπορεί να νιώσει βλέποντας μια φωτογραφία με ένα εκκλησάκι ακόμα και ένας «στυγερός» άθεος όπως εγώ..

Τελικά μπούρδες λένε οι μεγαλόσχημοι κριτικοί τέχνης ότι μια φωτογραφία απεικονίζει μια στιγμή της αιωνιότητας. Ίσως η φωτογραφία αλλά όχι η τέχνη της φωτογραφίας. Οι 235 φωτογραφίες με τα εκκλησάκια της Σίφνου δεν απεικονίζουν την αξία μιας στιγμής αλλά την διαχρονική αίσθηση της ζωής και της αξίας της, έστω και αν αυτό το κατορθώνουν με ένα μόνο «κλικ» του φακού που ξεπερνά την αιωνιότητα..

Η Μαρίνα Βερνίκου συνθέτει με το φακό της την σπουδαιότητα του ταπεινού και το μεγαλείο της απλότητας και τα αποδίδει, όχι με μια τουριστική αίσθηση των χρωμάτων της αυγής και του δειλινού, (να μια θαρραλέα απελευθέρωση από τα δεσμά-καθρέφτισμα των χρωμάτων του πραγματικού) αλλά με τις εκατοντάδες αποχρώσεις και τόνους ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο, το άσπρο που είναι το φως του Αιγαίου και το μαύρο που είναι η απόλυτη άρνηση του. Ο φακός της παραμορφώνει το πραγματικό και αναζητά με αγωνία το ιερό για να το απεικονίσει και να το διασώσει. Να διασώσει το ιερό που χάνουμε μέσα μας και αντιλαμβανόμαστε την απώλεια του μόνο όταν νιώθουμε τα μάτια μας να βουρκώνουν μπροστά του.. Να διασώσει τις αξίες-ιερά εκκλησάκια της ζωής μας, που σήμερα έχουν παρασύρει το τσουνάμι ενός βάρβαρου ατομικισμού και αμοραλισμού των «αγορών» και μιας βαθύτατης κρίσης πολιτισμού που καταπλακώνει την Ευρώπη και την καρδιά μας..

Το φωτογραφικό λεύκωμα «235» Σίφνος της Μαρίνας Βερνίκου είναι των εκδόσεων «Μίλητος».

Αφοπλιστικά επίκαιρος ο λόγος του Ελύτη στην τελετή απονομής του Νόμπελ, σαν σήμερα, το 1979.. Στο σκοτεινό μας σήμερα όπου πια έχει χαθεί κάθε ορατότητα προς το μέλλον, όπου λούφαξε ο λαός στους καναπέδες του και σίγασαν οι ποιητές του, όπου δεν υπάρχει πια κάποια φωνή να εναντιωθεί στον ορθολογισμό των αριθμών και των οικονομικών μέτρων, σήμερα όπου οι «Μάστερ Σεφ» γεμίζουν με σάλτσες το κενό του νοήματος μας, ο μεγάλος ποιητής επικαλείται τη φωτεινότητα και τη διαφάνεια για να διακρίνουμε τους κόμπους στο νήμα που μέσ’ από τους αιώνες τεντώνεται και μας βοηθάει να σταθούμε όρθιοι πάνω σ’ αυτή τη γη.. Κάθε μέρα διαπιστώνουμε ότι ζούμε σ’ ένα χάος ηθικό. Ποτέ άλλοτε η κατανομή των στοιχείων της υλικής μας ύπαρξης δεν έγινε με τόσο σύστημα και αδυσώπητο έλεγχο. Τώρα δεν αρκεί να ονειροπολούμε με τους στίχους. Είναι λίγο. Δεν αρκεί να πολιτικολογούμε. Είναι πολύ. Κατά βάθος ο υλικός κόσμος είναι απλώς ένας σωρός από υλικά. Παρ όλα αυτά η μοίρα μας βρίσκεται στα χέρια μας…

Ας μου συγχωρεθεί αυτή η μικρή εισαγωγή και παραθέτω αμέσως μερικά αποσπάσματα γνωρίζοντας το έγκλημα που διαπράττω, αλλά ελπίζοντας ότι έτσι θα προκαλέσω το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για να διαβαστεί ολόκληρος ο λόγος του μεγάλου ποιητή..

Σαν σήμερα λοιπόν το 1979 είπε ο Ελύτης:

«Ας μου επιτραπεί, παρακαλώ, να μιλήσω στο όνομα της φωτεινότητας και της διαφάνειας. Επειδή οι ιδιότητες αυτές είναι που καθορίσανε τον χώρο μέσα στον οποίο μου ετάχθη να μεγαλώσω και να ζήσω. Και αυτές είναι που ένιωσα, σιγά-σιγά, να ταυτίζονται μέσα μου με την ανάγκη να εκφρασθώ.

Είναι σωστό να προσκομίζει κανείς στην τέχνη αυτά που του υπαγορεύουν η προσωπική του εμπειρία και οι αρετές της γλώσσας του. Πολύ περισσότερο όταν οι καιροί είναι σκοτεινοί και αυτό που του υπαγορεύουν είναι μια όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ορατότητα.

Δεν μιλώ για τη φυσική ικανότητα να συλλαμβάνει κανείς τ’ αντικείμενα σ’ όλες τους τις λεπτομέρειες, αλλά για τη μεταφορική, να κρατά την ουσία τους και να τα οδηγεί σε μια καθαρότητα τέτοια που να υποδηλώνει συνάμα την μεταφυσική τους σημασιολογία……..

Πού λοιπόν βρίσκεται σε έσχατη ανάλυση η αλήθεια; Στην φθορά και στον θάνατο που διαπιστώνουμε κάθε μέρα γύρω μας ή στη ροπή που μας ωθεί να πιστεύουμε ότι αυτός ο κόσμος είναι ακατάλυτος και αιώνιος; Είναι φρόνιμο ν’ αποφεύγουμε τις μεγαλεπήβολες εκφράσεις, το ξέρω. Οι κατά καιρούς κοσμολογικές θεωρίες τις χρησιμοποίησαν, ήρθαν σε σύγκρουση, ακμάσανε, πέρασαν. Η ουσία όμως έμεινε, μένει. Και η ποίηση, που εγείρεται στο σημείον όπου ο ορθολογισμός καταθέτει τα όπλα του για να τ’ αναλάβει εκείνη και να προχωρήσει μέσα στην απαγορευμένη ζώνη, ελέγχεται να είναι ίσια-ίσια εκείνη που προσβάλλεται λιγότερο από τη φθορά. Διασώζει σε καθαρή μορφή τα μόνιμα, τα βιώσιμα στοιχεία που καταντούν δυσδιάκριτα μέσα στο σκότος της συνείδησης όπως τα φύκια μέσα στους βυθούς των θαλασσών.
Να γιατί μας χρειάζεται η διαφάνεια. Για να διακρίνουμε τους κόμπους στο νήμα που μέσ’ από τους αιώνες τεντώνεται και μας βοηθεί να σταθούμε όρθιοι πάνω σ’ αυτή τη γη……..

Λέμε, και το διαπιστώνουμε κάθε μέρα, ότι ζούμε σ’ ένα χάος ηθικό. Κι αυτό, τη στιγμή που ποτέ άλλοτε η κατανομή των στοιχείων της υλικής μας ύπαρξης δεν έγινε με τόσο σύστημα, τόση στρατιωτική θα έλεγα τάξη, τόσον αδυσώπητο έλεγχο. Η αντίφαση είναι διδακτική. Όταν σε δύο σκέλη το ένα υπερτροφεί, το άλλο ατροφεί. Μια αξιέπαινη ροπή να συνενωθούν σε ενιαία μονάδα οι λαοί της Ευρώπης, προσκόπτει σήμερα στην αδυναμία να συμπέσουν τα ατροφικά και τα υπερτροφικά σκέλη του πολιτισμού μας. Οι αξίες μας, ούτε αυτές δεν αποτελούν μια γλώσσα κοινή…..

Δεν αρκεί να ονειροπολούμε με τους στίχους. Είναι λίγο. Δεν αρκεί να πολιτικολογούμε. Είναι πολύ. Κατά βάθος ο υλικός κόσμος είναι απλώς ένας σωρός από υλικά. Θα εξαρτηθεί από το αν είμαστε καλοί ή κακοί αρχιτέκτονες το τελικό αποτέλεσμα. Ο Παράδεισος ή η Κόλαση που θα χτίσουμε. Εάν η ποίηση παρέχει μια διαβεβαίωση και δη στους καιρούς τους dürftiger, είναι ακριβώς αυτή: ότι η μοίρα μας παρ’ όλ’ αυτά βρίσκεται στα χέρια μας»

Ολόκληρος ο λόγος ΕΔΩ

Στην μαυρίλα των ημερών ας χαλαρώσουμε και λίγο, με τι άλλο; Μα με  λίγη καλή ποίηση..

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις “Καπόν”, το βιβλίο “Φωτοποιήματα” με φωτογραφίες και στίχους του ποιητή και δημοσιογράφου Γιώργου Δουατζή και κείμενα της ιστορικού τέχνης Λαμπρινής Μπενάτση. Το λεύκωμα αποτελεί ένα εικαστικό – ποιητικό ταξίδι, έναν διάλογο εικόνων και στίχων. Οι φωτογραφίες του Γιώργου Δουατζή μας θυμίζουν ότι η πραγματικότητα έχει πολλαπλές όψεις, αρκεί να μπορέσουμε να τις δούμε.

Στο βιβλίο υπάρχει προλογικό σημείωμα του ζωγράφου – σκηνογράφου Γιάννη Μετζικώφ και της ιστορικού τέχνης – τεχνοκριτικού Ντόρας Ηλιοπούλου Ρογκάν. Η ιστορικός τέχνης Λαμπρινή Μπενάτση, η οποία είχε και την ιδέα της δημιουργίας αυτής της έκδοσης, αναλύει την εικαστική και ποιητική ματιά του Γ. Δουατζή με ένα γενικό αρχικό κείμενο και με επί μέρους εισαγωγικά σημειώματα για κάθε μία από τις πέντε ενότητες του βιβλίου.

Το βιβλίο παρουσιάζεται στις 2 Δεκεμβρίου στις 19.30 το βράδυ στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηνών.. Φυσικά δεν θα λείπει η ζωντανή μουσική και το ποτό.. Θα είμαστε όλοι εκεί..

Αρέσει σε %d bloggers: