Tag Archive: Χριστούγεννα


Τα μπαλκόνια φέτος δεν αναβοσβήνουν μαγικά. Λιγοστά τα στολισμένα. Διαπέρασα τους τοίχους με το βλέμμα και σαν να είδα ότι και μέσα, λίγα είναι ολοστόλιστα. Ολοι κρατιούνται. Αφησα πίσω τις γειτονιές πέριξ των λόφων και κατηφόρισα στο κέντρο.

Η ζωή κυμάτιζε διαφορετική στο Κολωνάκι και στη Σταδίου, διαφορετική στην Αθηνάς και στην Ευριπίδου, μερικές εκατοντάδες μέτρα παρακάτω. Στο Κολωνάκι σαν να μη συμβαίνει τίποτε· το έμπειρο μάτι όμως μπορεί να συγκρίνει με πέρσι: τα καφενεία είναι ήσυχα και δεν είναι φίσκα, η τελευταία Κυριακή για ψώνια θύμιζε Αύγουστο, οι χριστουγεννιάτικες μέρες είναι ήσυχες, σχεδόν θλιμμένες, ο κόσμος κινείται σιγαλόφωνα, διακριτικά, κομψά. Σαν να μη συμβαίνει τίποτε.

συσσίτια στην Αθήνα...

Στο Σύνταγμα δεν στήθηκε το μεγαλύτερο δέντρο της Ευρώπης, δεν άναψε καρουσέλ. Στην Ερμού παίζουν πλανόδιοι μουσικοί για να γεμίσουν το κενό και να θυμίσουν τα Χριστούγεννα των διαφημίσεων και των σχολικών βιβλίων, στερεοτυπικά χαρμόσυνα. Ακόμη και αυτή η στερεοτυπική εορταστικότητα, τα παράφωνα κάλαντα, οι ξέχειλες σακούλες με τα δώρα και τα περιττά, ο αμέριμνος καφές και το κονιάκ στα πεζοδρόμια, κι αυτή η στερεοτυπία χρειάζεται, σαν νοσταλγία γι’ αυτό που υπήρχε διαρκώς, χωρίς κανένα σημάδι διακοπής του. Μα διακόπηκε.

Από τη Σταδίου κάτι λείπει: η λάμψη, το χρήμα, το κέφι, η ψευδαίσθηση των εορτών, η βουή. Κλειστά μαγαζιά με πένθιμα «Ενοικιάζεται» και απειλητικά γκράφιτι στις κλειστές προσόψεις, ανοιχτά μαγαζιά με λιγοστούς ή καθόλου πελάτες, περαστικοί χωρίς σακούλες δώρων, περαστικοί συλλογισμένοι προσπερνούν βιαστικά, καρτερικοί ζητιάνοι, μια υπέρλαμπρη μπάντα τσιγγάνων από την Τρανσυλβανία φωτίζουν με τα χάλκινά τους τα Χαυτεία, με τραβούν σαν έντομο ηχοτροπικό. Είχα διψάσει για ήχο και φως ― και ευωδιά: ο Λουμίδης σκορπάει γενναιόδωρα αρώματα Σάντος και Κολομβίας.

Ο δρόμος σε τραβάει προς τα κάτω, φυσικά, αβίαστα. Κατηφορίζω, σκονισμένος από τη μελαγχολία της Σταδίου. Αθηνάς, Βαρβάκειος, Ευριπίδου. Αλλάζει η τονικότητα, ανεπαίσθητα μα σταθερά. Ξανακούω βουή άστεως: Η ζωή ξεχυλίζει στους δρόμους· μια ζωή ντεγκραντέ, που κυματίζει διαφορετική σε αισθήματα, μα πόσο διαφορετική μέσα σε μερικές εκατοντάδες μέτρα, από το Σύνταγμα ώς την Κουμουνδούρου.

Πιπεριές αποξηραμένες και ξύλα κανέλας, όσπρια, σακιά, σαπούνι, αινιγματικά εμπορεύματα απ’ την Κίνα, αναπτήρες, ψαλίδια, φανοί θυέλλης, σ’ ένα σκοτεινό μαγαζάκι στον παράδρομο άδειο δυο γυναίκες φτιάχνουν πλεξούδες σκόρδα, 3 ευρώ τα 25, θυμίζει Κάιρο, Πειραιά και Ερμούπολη του ’60, και τα πρόσωπα είναι σκούρα, τα μάτια ολόμαυρα, οι λαλιές άλλες. Η πόλη είναι ντεγκραντέ. Εδώ ξεθωριάζει η θλίψη του αστού, τονίζεται η ζωτικότητα του ενστίκτου, η επιβίωση.

Λεπτή ψύχρα μεσογειακή. Στεκόμαστε σ’ ένα μπαλκόνι art deco πλάι στην πλατεία Κουμουνδούρου και σιγοπίνουμε προσέκο παγωμένο. Στις απέναντι πολυκατοικίες μια άλλη ζωή ξεχύνεται ορμητική, σαν άγρια βλάστηση: δορυφορικά πιάτα, απλωμένες μπουγάδες, ποδήλατα στα μπαλκόνια, ένα παράθυρο καδράρει μια μητέρα που κούρευε τον γιο της. Η ζωή ξεχείλιζε απ’ τα φωτεινά παράθυρα, χωρίς γιρλάντες, χωρίς γκυ χριστουγεννιάτικα και φωτάκια LED. Γυμνή ζωή.

Τι λέτε, να μείνω ή να φύγω; Ο τριαντατριάχρονος συνομιλητής με αιφνιδιάζει· απαντάω αυθορμήτως: Να φύγεις! Εχεις καλή πρόταση για να φύγεις έξω; Πρόταση επιβίωσης, όχι σπουδαία πράγματα. Αισθάνομαι ότι εδώ θα συμβούν πολύ ενδιαφέροντα πράγματα, οπότε λέω γιατί να φύγω, αν θα πετύχω απλώς μια επιβίωση; Κι εδώ θα επιβιώσουμε..

Σκούροι Ανατολίτες περνούν από κάτω, σηκώνουν το βλέμμα, κοιτούν διερευνητικά, βρισκόμαστε στη γειτονιά τους.
Η Αθήνα είναι συναρπαστική… Ολα μπορούν να συμβούν, ο αέρας έχει ηλεκτρισμό, κάτι συμβαίνει… Η οικοδέσποινα του προσέκο έχει εργαστεί πολλά χρόνια στη Νέα Υόρκη και στο φιλόδοξο Βερολίνο της επανένωσης. Τίποτε δεν συμβαίνει πια στο Βερολίνο, λέει. Τον καιρό που πολλοί ετοιμάζονται να φύγουν, κάποιοι άλλοι επιστρέφουν, χορτάτοι από άλλες πόλεις, από εμπειρίες. Γυρνούν στην αβεβαιότητα, επιλέγουν το μεταίχμιο, τον ηλεκτρισμό, το ρίσκο των αλλαγών. Αντλώ από την αισιοδοξία και τη ζωτικότητά τους.

Αφήνομαι πάλι στο ντεγκραντέ της ζωής, στην πόλη. Ανάβαση, τώρα. Στο σταυροδρόμι κοιτάω τα οδόσημα. Το ένα μνημονεύει την αρχαία ποιήτρια Κόριννα από την Τανάγρα. Η άλλη οδός είναι αφιερωμένη στον Επίκουρο, ταιριαστός πολύ με το ρευστό παρόν, παρηγορητικός: «Άφοβον ο θεός, ανύποπτον ο θάνατος· και ταγαθόν μεν εύκτητον, το δε δεινόν ευκαρτέρητον».

Νίκος Ξυδάκης

..Μεγάλη Παρασκευή είναι για τον λαό της Παλαιστίνης που σταυρώνεται για μία ακόμα φορά..gaza

Τούτες τις μέρες ευχόμαστε όλοι τα «χρόνια πολλά». Ομως γιατί τα «χρόνια» να είναι «πολλά» γι αυτόν τον λαό αν συνεχίσουν να είναι έτσι;

cebaceafcebdceb1cf81cebfcf82

Ενα ευτυχισμένο ζευγάρι. Η Ειρήνη και ο Μικές Κατσοτούρχης

Είναι οι μοναδικοί κάτοικοι, δυο νοματαίοι όλοι κιόλοι, που ζουν στην Κίναρο, ένα ερημικό νησί μερικά μίλια έξω από την Κάλυμνο και είναι ευτυχισμένοι..

Είναι γνωστή η έρευνα του New Economics Foundation για τον «Δείκτη Eυτυχίας του Πλανήτη». Οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι του κόσμου είναι 200 χιλιάδες άνθρωποι που ζουν στο νησί Bανουάτου του Ειρηνικού ανατολικά της Αυστραλίας. Οι ισχυρές χώρες του G8 ούτε καν συγκαταλέγονται στις 100 πρώτες χώρες της λίστας σε σύνολο 178. (Η Ελλάδα στην 133, οι ΗΠΑ στην 150). O Mαρκ Λούουεν, εκδότης εφημερίδας του Bανουάτου σχολιάζοντας τα αποτελέσματα της έρευνας παρακάλεσε να μην γίνει γνωστό το αποτέλεσμα. «Παρακαλώ μην πείτε το αποτέλεσμα σε πολύ κόσμο. Όσοι έχουμε την τύχη να ζούμε εδώ είμαστε γενικά ευτυχισμένοι, γιατί στην πραγματικότητα ικανοποιούμαστε με πολύ λίγα. Δεν είμαστε καταναλωτική κοινωνία. H ζωή εδώ περιστρέφεται γύρω από την κοινωνία, την οικογένεια και την καλή διάθεση για τον πλησίον. Όποιος έρχεται να μείνει δεν έχει να ανησυχεί, να πονοκεφαλιάζει για πολλά πράγματα. Zούμε κάθε μέρα και το μόνο που μας ανησυχεί είναι η επόμενη. Ναι, σίγουρα ζούμε με τον φόβο των τυφώνων και των σεισμών που δεν είναι, όμως, τόσο συχνοί. Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι ότι όσοι ζουν εδώ φροντίζουν τον τόπο τους και δεν τον καταστρέφουν».

Οσο για την Κίναρο, ας μην σπεύσει κανείς να πει ότι το ζευγάρι ζει μπροστά στην τηλεόραση. Όπως είπε ο κος Κατσοτούρχης  «Την Ακολουθία των Χριστουγέννων θα την παρακολουθήσουμε από την τηλεόραση, αν και τον τελευταίο καιρό δεν την ανοίγουμε συχνά γιατί δεν θέλουμε να βλέπουμε τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα που μας προκαλούν θλίψη»..

Δεν προτείνω τον αναχωρητισμό ούτε τη λεγόμενη «επιστροφή στη φύση». Όμως όλα είναι σχετικά. Και η ευτυχία και η φτώχια. Εξαρτάται από τη θέση σου σε σχέση με τους άλλους, τις επιθυμίες σου και το βαθμό που μπορείς να τις  πραγματώνεις. Από τον τρόπο που αυτοεπιβεβαιώνεσαι και καταξιώνεσαι τελικά.. Άλλοι είναι δυστυχισμένοι γιατί δεν έχουν να φάνε, άλλοι γιατί η καταναλωτική τους εικόνα είναι λίγο φθηνότερη από του διπλανού τους και άλλοι γιατί η πισίνα του άλλου είναι κατά δύο μέτρα μεγαλύτερη απ τη δική τους.. Χρόνια πολλά!

Αρέσει σε %d bloggers: