Tag Archive: Facebook


Τα sites κοινωνικής δικτύωσης δεν συνδέουν τους ανθρώπους, αντιθέτως, τους απομονώνουν από την πραγματικότητα προκαλώντας στον ψυχισμό τους κάτι σαν σύγχρονη τρέλα.. Αυτό ισχυρίζεται στο νέο βιβλίο της «Μόνοι Μαζί» η κορυφαία κοινωνιολόγος Σέρι Τερκλ, καθηγήτρια στο ΜΙΤ.

Οι φρενήρεις ρυθμοί με τους οποίους επικοινωνούμε online μέσω του Τwitter, του Facebook και των γραπτών μηνυμάτων «οδηγούν σε μία ψυχοπαθολογική συμπεριφορά». Έχει βρεθεί σε κηδείες λέει η Σέρι Τερκλ όπου οι πενθούντες συγγενείς ελέγχουν κάθε δύο λεπτά το iΡhone τους. Η τεχνολογία, επισημαίνει, απειλεί να κυριαρχήσει επί της ζωής μας και να μας απομονώσει από την επαφή με τους άλλους ανθρώπους. Μας δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι μας επιτρέπει να επικοινωνούμε καλύτερα, ενώ η αλήθεια είναι ότι μας κάνει να ζούμε σε μία κυβερνο-πραγματικότητα πολύ κατώτερη, και συχνά πιο σκληρή, από τον πραγματικό κόσμο. Κλασικό παράδειγμα θεωρείται η περίπτωση της άτυχης Σιμόν Μπακ. Είχε 1.048 «φίλους» στο Facebook, όταν όμως ανακοίνωσε ότι θα αυτοκτονήσει δεν βρέθηκε κανένας να την αποτρέψει, και ούτε ένας δεν προσπάθησε να τη σώσει, κάτι που δεν θα μπορούσε να συμβεί τόσο εύκολα στην πραγματική ζωή..

Τα ίδια υποστηρίζει και ενα άλλο μπεστ σέλερ, του Νίκολας Καρ, που κυκλοφόρησε πρόσφατα στις ΗΠΑ με τον τίτλο «Στα ρηχά: Να τι κάνει το Ιnternet στο μυαλό μας». Το βασικό ανθρώπινο ένστικτο για αναζήτηση νέων πληροφοριών και κοινωνική δικτύωση μας έχει εθίσει στο «εύκολο αλλά ρηχό» ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Πολλοί υπάλληλοι γραφείου ελέγχουν τα e-mail τους ως και 30 φορές την ώρα. Αυτό που κάνει ακόμη πιο ακαταμάχητα τα ψηφιακά μηνύματα είναι η αβεβαιότητα. Υπάρχει πάντα η πιθανότητα ότι κάποιο σημαντικό e-mail περιμένει να το ανοίξουμε, παρ΄ ότι ξέρουμε πως τα περισσότερα μηνύματα που έρχονται online είναι ασήμαντα..

Έχουμε λοιπόν γίνει σαν τα ποντίκια σε εργαστήριο υψηλής τεχνολογίας, σαν πειραματόζωα που πατάμε άσκοπα μοχλούς με την ελπίδα ότι θα κερδίσουμε κάποια ψίχουλα κοινωνικής ή διανοητικής τροφής, κάποια ψίχουλα επιβεβαίωσης του εαυτού μας μέσα σε ένα όντως πολύ σκληρό και κατά κανόνα μάταιο εικονικό χώρο, όπως λένε οι ειδικοί;

Τελικά ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι αυτές οι διαπιστώσεις προσεγγίζουν και άλλες πλευρές της αλήθειας για το διαδίκτυο και το  facebook; Η αξιοποίηση της τεχνολογίας με ελεγχόμενο τρόπο δεν είναι ψυχοπαθολογία.. Ούτε η ανάγκη να βρούμε έστω και στον εικονικό χώρο αυτό που δεν βρίσκουμε στον πραγματικό είναι ψυχοπαθολογία.. Αρρώστια είναι όταν απομονωνόμαστε και υποκαθιστούμε την κοινωνική πραγματικότητα από την εικονική, ζώντας στην κυριολεξία μέσα σε αυτήν.. Όταν μέσα στο εικονικό σπαταλάμε την αγάπη μας, τη χαρά μας, τη ψυχαγωγία μας, τη λύπη μας, το μίσος μας, το πάθος μας, τη καψούρα μας, αφήνοντας δίπλα μας τη ζωή να περνάει απαρατήρητη.. Όταν η ανάγκη για επιβεβαίωση παίρνει παθολογικές μορφές και εκδηλώνεται σε βάρος του άλλου, όταν το εγώ μεγεθύνεται σε εκρηκτικό βαθμό, όταν ακόμα και το ίδιο μας το λογικό κτυπάει το καμπανάκι του κινδύνου, αλλά εμείς δεν έχουμε την δύναμη να πούμε ένα σκέτο όχι την κατάλληλη στιγμή.. Όχι, δεν πιστεύω ότι  το διαδίκτυο, το facebook μας παραλαμβάνει υγιείς και μας βγάζει τρελούς.. Απλώς σαν έτοιμοι καψούρηδες από καιρό.. σαν θαρραλέοι ζήτουλες της αγάπης αποχαιρετούμε την πραγματικότητα που φεύγει..

Άλλες σκέψεις για το φέις, κλίκ  ΕΔΩ και ΕΔΩ

Παγκόσμια ημέρα τηλεόρασης σήμερα και ας την κλείσουμε  έτσι συμβολικά, έστω και μόνο για σήμερα γιατί δεν είμαστε ικανοί να την κλείσουμε περισσότερο.. Παρά το γεγονός ότι ξέρουμε πολύ καλά, τί εκφράζει η τηλεόραση. Σε μαζικό επίπεδο είναι το μέσον κάθε εξουσίας, πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής, να χειραγωγήσει και να επιβληθεί. Σε ατομικό επίπεδο είναι το μέσον που εκφράζει την λυσσώδη ανάγκη για κοινωνική διάκριση, αναρρίχηση και «επιτυχία» με κάθε τρόπο. Στην τηλεόραση οι πάντες μπορεί να γίνουν «επιτυχημένοι» εφόσον αυτή μπορεί με απίστευτη ευκολία να μετατρέπει το ασήμαντο σε σημαντικό και το κάθε «τίποτα» να γίνεται «κάποιος» και «κάποια». Η τηλεόραση διαμορφώνει την ατζέντα της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής σε κάθε χώρα του κόσμου αλλά μόνο στη δική μας αυτό γίνεται έξω από κάθε όριο και πέρα από κάθε κόκκινη γραμμή αξιοπρέπειας και αντοχής. Μόνο στη δική μας η τηλεοπτική ενημέρωση αποτελεί καθεστώς και όργανο τόσο τυφλής και απροσχημάτιστης προπαγάνδας. Ξέρουμε πια πολύ καλά ότι χωρίς μια τέτοια τηλεόραση η χώρα μας δεν θα βρίσκονταν στην σημερινή κατάντια. Αλήθεια, υπάρχει τίποτα το χειρότερο από έναν σκυμμένο και αποτυχημένο λαό που ζει παρακολουθώντας στα τηλεπαράθυρα τους γνωστούς «επιτυχημένους» του;

Ας κλείσουμε λοιπόν την τηλεόραση έστω μόνο και για σήμερα και ας ανοίξουμε το facebook.. Τουλάχιστον αυτό, όση αρρώστια και απάτη και αν κρύβει, (και η αλήθεια είναι ότι κρύβει πολύ αρρώστια..) ωστόσο εκφράζει αυτήν την επείγουσα, λυσσώδη και απεγνωσμένη ανάγκη μας για επικοινωνία σε συνθήκες σχεδόν κοινωνικού απομονωτισμού. Είναι το book που γράφει κάθε μέλος για το face του, το απευθύνει διαδραστικά σε φίλους και εχθρούς και επικοινωνεί τα συναισθήματα και τις ιδέες του. Τα εκατομμύρια μέλη του, ο γιγαντισμός του, η τεράστια οικουμενικότητα του και προ παντός η διαδραστικότητα του είναι και η ευλογία του. Δεν πρόκειται φυσικά το facebook να ανατρέψει τις ισχύουσες δομές και να ισοπεδώσει τα τείχη της σύγχρονης Ιεριχούς..  Χρειάζονται άλλα και πολλά books για κάτι τέτοιο. Απλώς το καθημερινό του ξεφύλλισμα, πέραν της αδήριτης ανάγκης μας για επικοινωνία, τελικά έχει και την πλάκα του..

Πριν από λίγες μέρες, ένας 18χρονος φοιτητής αυτοκτόνησε πέφτοντας στον ποταμό Χάντσον στη Νέα Υόρκη, όχι μόνο γιατί όλοι έμαθαν ότι ήταν γκέι, αλλά για τον τρόπο που το έμαθαν. Ο Τάιλερ Kλεμέντι, πρωτοετής στο Πανεπιστήμιο Ράτζερς του Νιου Τζέρσεϊ και ταλαντούχος βιολονίστας, είχε ζητήσει από τον συγκάτοικό του στη φοιτητική εστία να τον αφήσει για λίγη ώρα μόνο στο δωμάτιο με τον φίλο του. Εκείνος συμφώνησε, φρόντισε όμως να ενεργοποιηθεί η web camera στο κομπιούτερ του, ώστε οι ερωτικές στιγμές του ανύποπτου νέου να καταγραφούν και να φτάσουν στο Διαδίκτυο.

Κάποιοι είπαν ότι ο συγκάτοικος δεν ήταν ομοφοβικός, απλώς ένα αστείο, μια χοντρή πλάκα θέλησε να κάνει σε ένα συνεσταλμένο κι ευαίσθητο επαρχιωτόπουλο, που μόλις είχε φτάσει στη μεγάλη πόλη. Μόνο που το γέλιο πάγωσε όταν ανασύρθηκε το πτώμα από το ποτάμι και ήρθαν στο φως τα λόγια που είχε γράψει ο Τάιλερ στη σελίδα του στο Facebook την ημέρα της αυτοκτονίας του: «Jumping off the gw bridge sorry» (θα πέσω από τη γέφυρα Τζορτζ Ουάσιγκτον, συγγνώμη).

Το θέμα δεν αφορά μόνο την ομοφυλοφιλική κοινότητα, που τουλάχιστον στην Αμερική ξεσηκώθηκε ζητώντας να σταματήσει το bullying, ο εκφοβισμός και η λοιδορία των «διαφορετικών». Κάτι ανάλογο μπορεί να συνέβαινε για κάθε είδους δραστηριότητα ή ιδιότητα που μπορεί να θεωρηθεί γαργαλιστική ή ασυνήθιστη. Το θέμα είναι ότι, στην Αμερική και στην Αμάρυνθο, ο συμφοιτητής, ο συνάδελφος, ο γείτονας γίνεται ο Μεγάλος Αδελφός του πλησίον του, ενώ είναι αυτονόητο ότι το φαινόμενο οφείλεται σε κοινωνικά αίτια και όχι στη διευκόλυνση που παρέχει η σύγχρονη τεχνολογία.

Τι χρειαζόμαστε τις κάμερες παρακολούθησης ή τις «έξυπνες κάρτες» όπου καταγράφονται τα προσωπικά μας δεδομένα, όταν πολλοί είναι πρόθυμοι να γελοιοποιήσουν, να καταδώσουν, να φακελώσουν τους άλλους, αλλά και τον ίδιο τον εαυτό τους; Kάποτε λέγαμε πως μόνο ό,τι δείχνει η τηλεόραση υπάρχει, όμως σήμερα διαπιστώνουμε πως μόνο ό,τι καταγράφεται με κάμερα υπάρχει, ό,τι αναρτάται στο Διαδίκτυο ή διαδίδεται από κινητό σε κινητό. Πάμπολλες φορές, σε συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, γιορτές, παρελάσεις περιστοιχιζόμαστε από ανθρώπους που δεν βλέπουν, δεν ακούν, δεν γιορτάζουν, αλλά τραβούν με την κάμερα του κινητού τους. Τραβούν και αποτυπώνουν για να ξαναδούν αργότερα, αυτοί και άλλοι πολλοί, ό,τι είδαν, να μοιραστούν την εμπειρία. Επομένως, ένας γκέι εν δράσει είναι ένα πιασάρικο θέαμα, κρίμα να περάσει ανεκμετάλλευτο.

Στη δεκαετία που διανύουμε αναλύθηκε η τάση του oversharing, της υπερ-εκμυστήρευσης, του εθελοντικού συναισθηματικού (και όχι μόνο) ξεγυμνώματος, μια τάση που δεν έχει μόνο κραυγαλέα τηλεοπτική έκφραση, αλλά έχει επεκταθεί και στην προσωπική ζωή. Σήμερα μιλάμε για το φαινόμενο «tmi» (too much information), την πληθώρα πληροφοριών που εμείς οι ίδιοι παρέχουμε για το άτομό μας και οι οποίες θα προκαλούσαν πλήξη ακόμα και στη μάνα μας. Κάποτε οι άνθρωποι συνήθιζαν να αφηγούνται ιστορίες που τις είχαν ζήσει οι ίδιοι ή τις είχαν ακούσει από άλλους. Τώρα τη θέση της ιστορίας έχει πάρει η εμπειρία: πήγα εδώ, πήγα εκεί, έκανα διακοπές στο τάδε νησί, έφαγα αστακομακαρονάδα, πόνεσε η κοιλιά μου, με τσίμπησαν πολλά κουνούπια, χώρισα με τον φίλο μου, τα ξαναφτιάξαμε, έχω έναν γκέι συγκάτοικο. Και όσο πιο πολλές και ασυνήθιστες οι εμπειρίες, όσο πιο πολλοί οι «φίλοι» στο Facebook και οι «ακόλουθοι» στο twitter, τόσο πιο ενδιαφέροντα άτομα υποτίθεται ότι γινόμαστε.

Στον καθρέφτη δεν βλέπουμε πια μόνο το πρόσωπο του Τέρατος. Ισως να δούμε και το πρόσωπο του Μεγάλου Αδελφού.

Mαριαννα Tζιαντζη

Τάχουμε πει αυτά εδώ και πολύ καιρό και τώρα έρχονται και τα πανεπιστημιακά πειράματα και οι έρευνες να τα επιβεβαιώσουν. Τι τους θες, λέγαμε,  αγαπητή «φίλη» και «φίλε» τους 600 τόσους «φίλους», τους 1500, τους 3000 και βάλε; Τους ξέρεις όλους; Μιλάς με όλους; Είσαι καλλιτέχνης και μαζεύεις φαν; Να το καταλάβω.. Προβάλεις κάτι, διαφημίζεις κάτι, ένα προϊόν, μια δουλειά, τις δημιουργίες σου τέλος πάντων, κάποια δραστηριότητα, κάποιες απόψεις και ιδέες; Να το καταλάβω.. Αν δεν κάνεις τίποτα απ όλα αυτά τότε τι κάνεις; Συλλογή φίλων; Καλύτερα δεν είναι να μαζεύεις γραμματόσημα και πεταλουδίτσες; Εντάξει καταλαβαίνω ότι μερικοί και μερικές είναι σπάνια συλλεκτικά κομμάτια απείρου κάλλους και βάθους και απίστευτου κιτς που αξίζουν να διασώζονται σε μια συλλογή και να επιδεικνύονται στις επερχόμενες γενεές ως αντιπροσωπευτικά δείγματα του σύγχρονου πολιτισμού μας.. (αλήθεια, πως εξηγείται η σύμπτωση που οι περισσότερες νεαρές με τους χιλιάδες φίλους σουφρώνουν τα χείλια τους σαν ψάρια στο προφίλ τους; Το ερευνώ αλλά ακόμα δεν έχω καταλήξει..)

Εδώ όμως μιλάμε για επικοινωνία, το ζητούμενο είναι η επικοινωνία, αλλά το μόνο που δεν παρατηρείται, τουλάχιστον σε τέτοιες μαζικές καταστάσεις, είναι η επικοινωνία.. Τι σημαίνουν λοιπόν αυτές οι «κυβερνοφιλίες»; Πόσο επικοινωνούν ουσιαστικά οι «φίλοι» μεταξύ τους, πόσο αληθινός είναι ο εαυτός που προβάλουν, πόσο αληθινά εκφράζουν τα συναισθήματα τους, πόσο ουσιαστική και ανθρώπινη είναι η εικονική σχέση που αναπτύσσεται;

Όπως γράφει στην Athens Voice ο Πολυδεύκης Παπαδόπουλος οι νέοι στις ΗΠΑ είναι  κολλημένοι στις οθόνες των ψηφιακών μέσων παρουσιάζοντας συμπτώματα εξάρτησης παρόμοια με εκείνα του τζόγου και του αλκοόλ. Πείραμα του Πανεπιστημίου του Maryland σε 200 φοιτητές έδειξε ότι η αποχή από τα ψηφιακά μέσα ισοδυναμεί με άγχος, νευρικότητα, ατονία και κατάθλιψη, και παρομοιάζεται με απουσία της οικογένειας και των φίλων.. Περισσότερο εθισμένα είναι τα κορίτσια.. Όσο για το ζητούμενο δηλαδή την επικοινωνία μεταξύ των «φίλων» οι έρευνες δείχνουν ότι έτσι και αλλιώς ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν μπορεί να επιτρέψει βαθιές και ουσιαστικές σχέσεις με περισσότερους από μία χούφτα ανθρώπους. Υπολογίζεται ότι οι άνθρωποι μπορούν να έχουν πραγματικές σχέσεις μ’ έναν κύκλο περίπου 150 ατόμων. Πρόκειται για το λεγόμενο αριθμό Dunbar (από το όνομα του Βρετανού ανθρωπολόγου Robin Dunbar, που διατύπωσε το λεγόμενο cognitive limit). Ο αριθμός αυτός θέτει τα όρια μεταξύ αυτών που μπορούμε να έχουμε σχέσεις εμπιστοσύνης και εκείνων που μπορεί να συμπαθούμε και ίσως να έχουμε μία ευχάριστη συζήτηση, αλλά δεν μπορούν να θεωρηθούν προσωπικοί φίλοι. Πρόσφατες έρευνες επίσης των πανεπιστημίων Πρίνστον και UCLA καταλήγουν ότι η πυκνή ηλεκτρονική επικοινωνία μειώνει το ενδιαφέρον για διαπροσωπική επικοινωνία και την κάνει πιο δημόσια και πιο επιφανειακή…

Ποιο λοιπόν είναι το κίνητρο και το όφελος της συλλογής φίλων όταν αποδεδειγμένα πλέον δεν είναι η επικοινωνία; Γιατί «συλλέγεις» χωρίς να επικοινωνείς;

Προφανώς πρόκειται για μια προσπάθεια αυτοεπιβεβαίωσης του εαυτού και μάλιστα σε αρρωστημένη μορφή.. Υποτίθεται ότι βρίσκουμε στο εικονικό αυτό που μας λείπει στο πραγματικό.. Και λέω υποτίθεται, γιατί αυτός ο τρόπος αυτοεπιβεβαίωσης δεν είναι μόνο άκρατη ματαιοδοξία και αρρώστια, αλλά είναι και αδιέξοδος. Είναι ένα τούνελ αφόρητης μοναξιάς και το μόνο που διαφαίνεται στο βάθος του είναι μια απέραντη κατάθλιψη και αυτό το ξέρουν πολύ καλά οι διάφοροι «συλλέκτες φίλων» και ας με βρίζουν τούτη τη στιγμή.. Αλλά να μην τα ξαναγράφω. Δεν είναι όλα μαύρα στο φατσοβιβλίο..  Για περισσότερα, κλικ ΕΔΩ

Και ΕΔΩ..

Και μόνο η λέξη «ανήθικο» είναι πια τόσο φαιδρή και γελοία.. Τέλος πάντων, κάθε θρησκεία, ιδεολογία, εποχή και πολιτισμός έχει και τη δική του ηθική.. Το τι είναι λοιπόν «ηθικό», ιδιαιτέρως σήμερα στην εποχή όπου η μόνη βεβαιότητα είναι η αβεβαιότητα, είναι αφάνταστα ρευστό..  Στον σύγχρονο δυτικό πολιτισμό η ηθική καθορίζεται πια από τις αξίες της αγοράς οι οποίες κυμαίνονται όπως οι μετοχές στο χρηματιστήριο.. Επειδή όμως ουδείς είναι μόνος αλλά όλοι μας είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε με τον «άλλον» και έτσι και αλλιώς συζούμε κάτω από την ίδια στέγη, στο ίδιο γραφείο, στην ίδια χώρα, στον ίδιο πλανήτη, πρέπει κάπως να συνεννοούμαστε.. Γι αυτόν και μόνο το λόγο και για καμία απολύτως ιδεολογία και θρησκεία, οφείλουμε τουλάχιστον να δεχτούμε ως κοινό οικουμενικό ορισμό του «ηθικού» απλώς την ευθύνη μας για τον «άλλον» και να μην τον βλάπτουμε ποτέ.. Όπως έλεγε και ο Κάντ στην «κατηγορική προσταγή» του, ποτέ να μην χρησιμοποιούμε τον άνθρωπο ως «μέσον» παρά μόνο ως σκοπό.. Αυτό και μόνο θα αρκούσε για να ήταν η κοινωνία και η ζωή μας πολύ-πολύ καλύτερη..

Ένιωσα την ανάγκη να γράψω αυτόν τον πρόλογο διαβάζοντας την έρευνα του Χάρβαρντ για την ηθική του διαδικτύου γιατί είπαμε. Η μόνη αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει μία μόνο αλήθεια.. Μεταφέρω  λοιπόν το ρεπορτάζ από τα «Νέα» και το αφήνω στα δικά σας σχόλια..

Έρευνα του Χάρβαρντ για την online συμπεριφορά των ανηλίκων

Την απουσία «ηθικών φραγμών» στους νέους την ώρα που «σερφάρουν» στο Ίντερνετ κατέδειξε έρευνα του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ που μελέτησε τις ηθικές ευαισθησίες της «ψηφιακής γενιάς».

Οι νέοι, την ώρα που βρίσκονται online, υποδύονται έναν διαφορετικό ρόλο από αυτόν που έχουν όταν δρουν στον πραγματικό κόσμο. Ο «ψηφιακός εαυτός» τους είναι πιο ανάλγητος, πιο σκληρός και πιο «ανήθικος».

Η έρευνα GoodPlay Project παρουσιάστηκε στο συνέδριο Social Good Summit της ιστοσελίδας Mashable. Παρουσιάζοντας τα βασικότερα ευρήματα, η Κάρι Τζέιμς, διευθύντρια Έρευνας του Χάρβαρντ, αναφέρθηκε στην ανάγκη καθοδήγησης των νέων για την ορθή χρήση των κοινωνικών δικτύων.

Η μελέτη ερεύνησε την «ταυτότητα» της «δικτυωμένης» νεολαίας και την συμπεριφορά που αυτή επιδεικνύει απέναντι σε θέματα όπως η ιδιωτική ζωή, η ιδιοκτησία, η εξουσία, η αξιοπιστία και η συμμετοχή.

Στερούνται ηθικής σκέψης

Η ερευνητική ομάδα του Χάρβαρντ διαπίστωσε ότι οι περισσότεροι νέοι στερούνται ηθικής σκέψης και σεβασμού για τον υπόλοιπο κόσμο όταν χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο, ενώ οι ηθικές τους αναστολές αμβλύνονται ή εξαφανίζονται.

«Κάνω online ό,τι θέλω να κάνω. Δε νομίζω ότι είναι δουλειά κανενός να μου λέει τι δεν πρέπει να κάνω. Δε νιώθω υπεύθυνος απέναντι σε άλλους ανθρώπους όταν είμαι online. Περισσότερο νοιάζομαι για μένα, παρά για οποιονδήποτε άλλο».

Στην απάντηση αυτή, που έδωσαν αρκετοί ερωτώμενοι, συνοψίζεται ο τρόπος με τον οποίο σκέφτονται οι νέοι όταν «σερφάρουν» στον Παγκόσμιο Ιστό και το μέγεθος της ευθύνης που αντιλαμβάνονται ότι τους αναλογεί.

Οι νέοι που συμμετείχαν στην έρευνα δεν θεωρούν ανήθικο το «κατέβασμα» μουσικής από το Ίντερνετ ενώ φαίνεται ότι δεν τους απασχολεί ιδιαίτερα το θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων και της αμοιβής των δημιουργών.

Επίσης, η αντίδραση των περισσότερων όταν βλέπουν στο Ίντερνετ κάτι «περίεργο» είναι να βάζουν τα γέλια. Ακόμη κι αν είναι κάτι που στον «έξω κόσμο» θα τους ενοχλούσε, στο Ίντερνετ το προσπερνούν, θεωρώντας ότι δεν μπορούν να το αλλάξουν…

Αυτά για την έρευνα.. Τελικά δεν υπάρχει τίποτα το τραγικότερο από αυτήν την τελευταία διαπίστωση.  Να είσαι νέος και να πιστεύεις ότι δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτα.. Αυτό μου φαίνεται όντως πολύ «ανήθικο»..

Ο ναρκισσισμός είναι το κυριότερο χαρακτηριστικό των χρηστών του  facebook  σύμφωνα με μελέτη του πανεπιστημίου του Υork που εξέτασε την προσωπικότητα και τις συνήθειες των τυπικών χρηστών και «φίλων» του κοινωνικού αυτού δικτύου..

Στην έρευνα πήραν μέρος 100 φοιτητές, 50 άνδρες και 50 γυναίκες οι οποίοι ρωτήθηκαν για τον τρόπο που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους στο face και απάντησαν σε ένα ψυχολογικό τεστ που αφορούσε τα επίπεδα ναρκισσισμού τους. Οι χρήστες λοιπόν που έμπαιναν πολλές φορές την ημέρα στη σελίδα τους και για περισσότερες ώρες, είχαν υψηλότερο σκορ στο ψυχολογικό τεστ που αφορούσε το ναρκισσισμό..

Εδώ πρέπει να διευκρινιστεί ότι ο ορισμός του ναρκισσισμού, σύμφωνα με τους συγκεκριμένους επιστήμονες, δεν έχει να κάνει ακριβώς με τον ορισμό που δίνει η ψυχιατρική. Στην έρευνα ο ναρκισσισμός νοείται ως ανάγκη για θαυμασμό από τους άλλους, εμμονή για επίδειξη των ικανοτήτων τους και υπερβολική αίσθηση ότι το άτομο είναι πολύ σημαντικό για την κοινωνία. Σύμφωνα με τους ερευνητές του York, ο τυπικός χρήστης του Facebook ενδόμυχα αποζητά την αποδοχή ενός ευρύτερου συνόλου και την επαφή με πολλά άτομα, κάτι το οποίο δεν συμβαίνει στην πραγματική του ζωή..

Αυτά λέει η μελέτη και όπως στη ζωή έτσι και σε κάθε μελέτη η αλήθεια δεν είναι ποτέ μόνο μία.. Οι δικές μας μελέτες ημών των ..σοφιστών, δείχνουν ότι αυτό που αποκαλούν «ναρκισσισμό» στο face λειτουργεί περισσότερο θετικά ως ανάγκη για αναγνώριση και αυτοεπιβεβαίωση, ανάγκες που ταυτοχρόνως όμως αποτελούν και κίνητρα για επικοινωνία, για καλύτερες σχέσεις, για δράση και δημιουργικότητα ώστε ο «εαυτός» να κατακτήσει απέναντι στον άλλον και στους άλλους τη θέση που πιστεύει ότι του αξίζει και να δημιουργήσει τη σχέση που επιθυμεί ως καλύτερη.. Αν λοιπόν αυτού του είδους ο «ναρκισσισμός» αποτελεί κίνητρο για να διακινούνται ιδέες, γνώσεις και απόψεις, ακόμα και πολιτικές εκφράσεις, να δημιουργούνται κοινωνικά δίκτυα και δραστηριότητες, να αναπτύσσεται η επικοινωνία, ο διάλογος και καλύτερες σχέσεις μεταξύ των «φίλων», που όμως κάποια στιγμή να περνάνε από το εικονικό στο πραγματικό, τότε μια χαρά ναρκισσισμός είναι.. Μπορεί μεν ο χρήστης να δείχνει ότι είναι πολύ σημαντικός ιδιοποιούμενος και μεταφέροντας στον «τοίχο» του ρήσεις και λόγια άλλων, κατά προτίμηση μεγάλων στοχαστών και ποιητών, αλλά μόνο και μόνο που το κάνει και επικοινωνεί έτσι με τους «φίλους», τουλάχιστον απεγκλωβίζεται από την τηλεοπτική του αποχαύνωση και αυτό το βρίσκω πολύ θετικό..

Δεν αποκλείω φυσικά και τις αρρωστημένες μορφές επιβεβαίωσης που εγκλωβίζουν την ανθρώπινη επικοινωνία μέσα σε ένα τεράστιο πραγματικά ναρκισσιστικό «εγώ» και κάνουν τις ανθρώπινες σχέσεις περισσότερο αφόρητες.. Ακραίο παράδειγμα είναι το γνωστό και αρρωστημένο «άδειασμα», δηλαδή η αυτοεπιβεβαίωση δια της προκλήσεως του ενδιαφέροντος του άλλου και η επακόλουθη απόρριψη του.. Το περιβόητο «άδειασμα» είτε γίνεται για λόγους ανασφάλειας (το συνηθέστερο) είτε καθαρά ναρκισσιστικά, είναι το ίδιο άρρωστο.. Αυτά όμως και άλλα πολλά τα έχουμε αναπτύξει εκτενώς ΕΔΩ.. Και ΕΔΩ..

Κατά τα άλλα, απέναντι σε αυτή την απάνθρωπη και μίζερη  κοινωνία του μνημονίου, το μόνο που μας μένει είναι να επικοινωνούμε και να σχετιζόμαστε.. Επικοινωνείτε λοιπόν γιατί χανόμαστε!!

Επιτέλους ολοκληρώνεται σήμερα η μεγάλη μας έρευνα για την επικοινωνία στο facebook.. Εργάστηκαν με αυταπάρνηση 15 δαιμόνιοι ρεπόρτερς της ομάδας επικίνδυνων αποστολών του «Σοφιστή» επί 6 περίπου μήνες και συγκεντρώθηκε ένα τεράστιο ψηφιακό υλικό με μαρτυρίες και βιώματα της τάξεως των 4 G, το οποίο ταξινομήθηκε και αξιολογήθηκε δεόντως, ενώ 12 παρθένες φέρουσες κάνιστρα έραναν με άνθη την ομάδα εργασίας και ετοίμαζαν φραπέδες.. Ευχαριστούμε πολύ όσους βοήθησαν και ιδιαιτέρως την μεγάλη μας αοιδό Εφη Θώδη που με το βίντεο της έδωσε νέες διαστάσεις στην διαδικτυακή επικοινωνία..

Το συμπέρασμα είναι ότι το face είναι ένα εκπληκτικό από κάθε άποψη μέσον επικοινωνίας και ευκαιριών για ανθρώπινες σχέσεις, διακίνηση ιδεών και πληροφοριών, καθημερινή ενημέρωση κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική, δημιουργία κοινωνικών δικτύων και εθελοντικών ομάδων, χαβαλέ, συνεργασίας, κοινωνικής διαμαρτυρίας  και εναντίωσης σε κάθε εξουσία.. Είναι ένα μέσον για πλούσιους και φτωχούς, για κάθε κοινωνική και μορφωτική κατηγορία, για κάθε αντίληψη και κουλτούρα -παρότι διαφαίνονται και οι ταξικές διαστρωματώσεις στις σελίδες εκείνων που δεν αποδέχονται ως «φίλους» άτομα, όχι γιατί δεν τα «γνωρίζουν», αλλά γιατί προέρχονται από κατώτερες κοινωνικές τάξεις..

Το facebook δεν αναπαράγει απλώς την καθημερινή πραγματικότητα αλλά όπως κάθε μέσον επικοινωνίας επιβάλει τους δικούς του νόμους και στην καλύτερη περίπτωση αποτελεί έναν μεγεθυντικό φακό της πραγματικότητας, των επιδιώξεων και συναισθημάτων της.. Η έντονη και ακραία πολλές φορές παθολογία του, εμφανίζεται απ τη στιγμή που το εικονικό υποκαθιστά πλήρως το πραγματικό και η εικονικότητα γίνεται η μόνη πραγματικότητα.. Όταν οι εικονικές σχέσεις που δημιουργούνται δεν βρίσκουν αντίκρισμα, κάποια λογική στιγμή, στην πραγματικότητα –αν έβρισκαν θα ήταν μια σπουδαία προσφορά του  facebook, αλλά υποκαθιστούν πλήρως τις πραγματικές σχέσεις, τότε έχουμε να κάνουμε με σαφείς ψυχοπαθολογικές περιπτώσεις εξάρτησης εφάμιλλης των ναρκωτικών..

Όλα πλέον εξαρτώνται από τον βαθμό της ανάγκης που έχει ο καθένας μας για καταξίωση και αυτοεπιβεβαίωση και τον τρόπο που το «εγώ» του διαχειρίζεται αυτήν την ανάγκη.. Γιατί στο βαθμό που αυτή η όντως ζωτική ανάγκη για όλους μας ανεξαιρέτως, δεν ικανοποιείται στην πραγματική ζωή, τότε μέσα στο εικονικό όλα μεγεθύνονται εντυπωσιακά και απρόσμενα και προσλαμβάνουν ακόμα και άκρως επικίνδυνες διαστάσεις για κάθε εμπλεκόμενο, είτε για τους έχοντες την ανάγκη, είτε και για αυτούς που καλούνται να χορηγήσουν πιστοποιητικά επιβεβαίωσης στους έχοντες ανάγκη.. Τότε η αγωνιώδης αναζήτηση καλύτερων ανθρώπινων σχέσεων, κοινωνικής αναγνώρισης, καταξίωσης και αυτοεπιβεβαίωσης, μετατρέπεται σε έναν βάρβαρο ανταγωνισμό με πραγματικές διαστάσεις, σε έναν αγώνα ζωής και θανάτου όπως έλεγε και ο Χέγκελ που μπροστά του ωχριά κάθε πραγματικότητα.. Τότε το άτομο και η υπόσταση του βρίσκεται πραγματικά στο έλεος ενός ηλεκτρονικού κλίκ..

Για του λόγου το ασφαλές μεταφέρω εδώ ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από ένα εξαιρετικό κείμενο της Γεωργίας Καρβουνάκη με τίτλο e-παραμύθια:

«August έτσι ξεκινούν όλα τα παραμύθια:’….αποστολή αιτημάτων φιλίας, αποδοχή η απόρριψη…απόρριψη …αποδοχή…τι σπουδαίες λέξεις και με πόσες προεκτάσεις!!!!
Και φίλοι…φίλοι παντού ένας κόσμος χωρίς εχθρούς August. Δεν είναι καταπληκτικό? Δε νιώθεις να κινδυνεύεις εδώ, βρίσκεσαι μέσα στο αλεξίσφαιρο κουκούλι σου και ζεις τη ζωή που θα θελες στ’ αλήθεια….
Και σου δίνει μια παντοδυναμία αυτό…το μικρό κλικ, νιώθεις ότι ελέγχεις καταστάσεις σε μια κοινωνία εκατομμυρίων ανθρώπων, καθένας με την ψυχή και το άρωμά του, το χρώμα του, την αύρα του βρίσκεται κάτω από κάθε πλήκτρο σαν σε γκιλοτίνα…άλλος αποκεφαλίζεται κι άλλος παίρνει χάρη από το βασιλιά…εμένα? εσένα? τους εκατομμύρια βασιλιάδες που χειρίζονται το πληκτρολόγιο…κι η ανάσα του καθενός διαρκεί όσο ένα κλικ…Κι είναι ωραίο και ασφαλές, το αίμα που χύνεται καθημερινά είναι άχρωμο, δε λερώνει τους τοίχους, δεν αγριεύεσαι στη θέα του…Ευτυχώς κάποιος άλλος «φίλος» πάντα βρίσκεται εθελοντής να σου παράσχει τις πρώτες βοήθειες η να σου βγάλει ένα επικήδειο όπως σου αρμόζει.
Τι μεγάλο βασίλειο που έχουμε August!!!!!
Πως το κυβερνούμε όμως? Είμαστε καλοί ,συνετοί και φιλεύσπλαχνοι, είμαστε μισητοί κι αναίσθητοι η μήπως αιμοσταγείς με όψη μαντόνας και την κεφαλή των άλλων επί πίνακι?
Όλα παίζουν σ’ αυτό τον πραγματικό εικονικό κόσμο που μπήκαμε. Όλα είναι νόμιμα έως ασυδοσίας. Όλοι – σχεδόν- μειώνουμε τις αντιστάσεις μας με το που περνάμε το κατώφλι κι αγκαλιάζουμε τον κόσμο των άλλων σα να ήταν ο δικός μας χωρίς το σύνορο που πρέπει να μεσολαβεί, August.
August φυσάει ….
Φυσάει και σκορπάει ανθρώπους αναλώσιμους και συναισθήματα αναλώσιμα, εξωραϊσμένα όλα από την απόσταση και την ανωνυμία. Για όλα έχουμε φροντίσει…καρδούλες και χαμόγελα σχηματικά, αγκαλίτσες και γιρλάντες με μακριές ουρές, όλα στην υπηρεσία αυτού που δεν υπάρχει στ’αλήθεια κι αν υπάρχει είναι τόσο σπάνιο και αντιστρόφως ανάλογο με την έκφραση ευαρέσκειας από τα έτοιμα «like».
Τους παίρνει ο άνεμος, φύλλα που κιτρίνισαν μόλις τους μάθαμε καλά, καρποί που ωρίμασαν κι έχασαν τους χυμούς τους κι απόμεινε ξερή η φλούδα έρμαιο του ανέμου.
August, ξέρεις για ποιο πράγμα σου μιλάω….γι αυτό το e-παραμύθι που ζεις και ζω και ζει και ζουν….»

Γεωργία Καρβουνάκη

Μάλλον ολοκληρώνεται κάπως απαισιόδοξα η μεγάλη έρευνα της ομάδας του Σοφιστή με τις ..12 κοπέλες και τα ανθοφόρα κάνιστρα, έτσι για να υπογραμμιστεί για άλλη μια φορά το εξής μήνυμα. Αξιοποίησε τη δυνατότητα για καλύτερες και όχι ανταγωνιστικές ανθρώπινες σχέσεις στο εικονικό, αλλά ποτέ μην ξεχνάς ότι η ζωή βρίσκεται μόνο στο πραγματικό.. Ζήσε τη ζωή και χέσε το νόημα της!(Σοφιστής)

Αγοράστε φίλους στο facebook (1) ΕΔΩ

Αγοράστε φίλους στο facebook (2) ΕΔΩ

Το συγκλονιστικό βίντεο της Θώδη ΕΔΩ

Σοβαρότατα ζητήματα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής θέτει με το νέο της συγκλονιστικό dvd η μεγάλη αοιδός μας Εφη Θώδη. Η ανθρώπινη μοναξιά και η αποξένωση, η αγωνιώδης αναζήτηση κοινωνικής καταξίωσης και επιβεβαίωσης.. Ο αγώνας για αναγνώριση που, όπως έλεγε ο Χέγκελ, είναι ένας αγώνας για ζωή και για θάνατο.. Στην σημερινή εποχή του ρίσκου και της αβεβαιότητας, της κρίσης και της παρακμής όπου τα πάντα καταρρέουν παταγωδώς, εθνικά σύνορα, κοινωνικό κράτος, μισθοί, συντάξεις και ανθρώπινες υποστάσεις, που οι επικοινωνιακές ταχτικές έχουν υποκαταστήσει κάθε διαδικασία δημοκρατικής έκφρασης, το μόνο πια που αξίζει είναι αυτό που πουλάει.. Ο,τι δεν πουλάει καταδικάζεται και ρίπτεται στον Καιάδα.. Το άτομο έχει μεταλλαχθεί σε ένα ανταλλάξιμο προϊόν που πλέον, λόγω της κρίσης, πωλείται και με εκπτώσεις και προσφορές.. Ο Ευρωπαϊκός Πολιτισμός έκανε μια τεράστια πορεία μέσα στους αιώνες για να αναδείξει τις «αγορές» ως τον υπέρτατο ρυθμιστή ανθρώπων και πραγμάτων.. Ας δούμε λοιπόν ολόκληρο το συγκλονιστικό αυτό βίντεο και ας προβληματιστούμε..

Όλα αυτά τα ζητήματα αναλύει με το βίντεο της η Εφη Θώδη, με σαφήνεια και χαρακτηριστική παραστατικότητα και αντιπροτείνει κάτι πιο απλό και ανθρώπινο.. Έψαξε παντού για το νόημα και το βρήκε στο  face.. Σε γνώρισα στο Facebook.. Μια γνωριμία που εκφράζει το ξέσπασμα του λαού που σπεύδει κοπαδιαστά στο face για να ζήσει στιγμές ουσιαστικής επικοινωνίας, αγάπης, έρωτα και κατανόησης, στιγμές πιο ελεύθερες και ανθρώπινες.. να ζήσει μια εικονική ζωή πολύ καλύτερη από την πραγματική.. Ένας λαός πονεμένος, πικραμένος και λαβωμένος όσο ποτέ άλλοτε, που σιχάθηκε την υποκρισία της πραγματικότητας, το πολιτικό σύστημα, το ψέμα, την διαφθορά και την αδικία και βρίσκει καταφύγιο στην φιλόξενη εικονική πραγματικότητα των «φίλων».. Η κοινωνία των πολιτών που αναστενάζει μέσα στα ηλεκτρονικά δίκτυα επικοινωνίας, ενώ όλο το παγκόσμιο απόθεμα κοινωνικού κεφαλαίου εμπιστοσύνης συγκεντρώνεται πλέον μόνο μέσα σε αυτά..

Η Εφη Θώδη έψαξε παντού και τον βρήκε στο face.. Ο αγώνας της αναγνώρισης και επιβεβαίωση τώρα δικαιώνεται.. Βρήκε δηλαδή την διέξοδο για πιο ανθρώπινες σχέσεις, για ανιδιοτελή συναισθήματα, για αμοιβαία κατανόηση και προσφορά, για υπέροχους έρωτες χωρίς εξουσιαστικούς καταναγκασμούς και εξαρτήσεις, χωρίς αρρώστια και ψυχοπαθολογία, για  αγνό και άδολο σεξ χωρίς συναισθηματικές προσμίξεις, για σχέσεις αλληλεγγύης και συνεργασίας χωρίς ανταγωνισμούς και αποκλειστικότητες ανθρώπου από άνθρωπο, σε ένα περιβάλλον, εικονικό μεν, αλλά που η κοινωνία δεν αποτελεί ένα τεράστιο σούπερ μάρκετ και κάθε άτομο δεν είναι μια ανταγωνιστική επιχείρηση που αν δεν έχει να πουλήσει κάτι από τον εαυτόν του δεν έχει και να επιβιώσει..

Όποιος τώρα με καταγγέλλει ότι όλα αυτά που περιέγραψα δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με το dvd της Θώδη, θα του έλεγα ότι ούτε και τα μέτρα έχουν καμία σχέση με την σωτηρία της ..πατρίδας.. Και όποιος επιμένει ότι ο αγώνας για επιβεβαίωση και αναγνώριση έχει μεταφερθεί από το πραγματικό και στο εικονικό και μάλιστα είναι πολύ πιο βάρβαρος, ανελέητος και ψυχοπαθολογικός, θα του έλεγα ναι, αλλά το εικονικό έχει και την εναλλακτική του ονείρου και της ουτοπίας.. Τουλάχιστον το βίντεο της Θώδη θέτει έναν προβληματισμό.. (λέμε τώρα..)..Τυχαίο; Δεν νομίζω..

ΣΗΜ: περισσότερα για τούς «φίλους» στο facebook ΕΔΩ

Υποστήριξα στο προηγούμενο πόστ, ότι το Facebook έχει πλέον αναδειχτεί σε ένα καταφύγιο επικοινωνίας όπου προστρέχουμε όλοι, ευτυχείς και δυστυχείς, δυνατοί και αδύνατοι, έχοντες και μη έχοντες και όχι μόνο.. Όπως είναι φυσικό έχουν ξεβραστεί σαν να φύσηξε ο νοτιάς και όλα τα σκουπίδια της θάλασσας, παντός είδους άρρωστοι και ψώνια ολκής, νάρκισσοι και κομπλεξικοί βαριάς μορφής, εκκολαπτόμενες σταρλετίτσες και λεηλατημένες κόμισες, ατίθασα βυζιά και υποσχόμενοι γλουτοί, δυνατά μπράτσα και άφθονοι κοιλιακοί.. Όλοι και όλα, οτιδήποτε διαθέτει η αγορά της ζωής, παρουσιάζονται σε μία τεράστια πασαρέλα διεκδικώντας στον εικονικό χώρο την θέση που δεν τους δίνει ο πραγματικός.. Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο και θεμιτό φυσικά..

pagosΔεν θα επαναλάβω τα γνωστά και τετριμμένα ότι όντως η συνετή χρήση του FΒ διευκολύνει την επικοινωνία, ότι μπορεί ακόμα να «κοινωνικοποιεί», να δημιουργεί ενδιαφέρουσες ομάδες και  συλλογικότητες, να προβάλει προσωπικές και κοινωνικές δραστηριότητες, κλπ.. Όμως, κανένα «μέσο» επικοινωνίας δεν εξαρτάται μόνο από τη χρήση του και η ρήση του Μακ Λιούαν ότι «το μέσον είναι το μήνυμα» είναι πάντα επίκαιρη. Το «μέσο» δεν είναι ..μαχαίρι, όπως λένε οι αδαείς «επαΐοντες», με το οποίο, αναλόγως τη χρήση του, μπορείς να κόψεις το ψωμί σου αλλά και να σκοτώσεις.. Κάθε «μέσο» έχει τους δικούς του ιδιαίτερους όρους δομής και λειτουργίας, τους  οποίους και επιβάλει υπαγορεύοντας τη χρήση του και τη σχέση του με τον χρήστη.

Στην επικοινωνία υπάρχει πάντα μια διαρκής μάχη μεταξύ του «μέσου» και του χρήστη για την επικράτηση των όρων της κάθε πλευράς. Η συνετή χρήση λοιπόν αναφέρεται στο βαθμό που ο χρήστης διατηρεί ο ίδιος τον έλεγχο της επικοινωνίας και όχι το μέσον. Για παράδειγμα, να χρησιμοποιεί το FB  όσο είναι απαραίτητο για να διευκολύνει τις σχέσεις του, τις φιλίες του, τις γνωριμίες του, την επαφή του με το «άλλο», χωρίς όμως να ξημεροβραδιάζεται κολλημένος και χαμένος μέσα σε αυτό υποκαθιστώντας την ψυχαγωγία του, τις κοινωνικές και προσωπικές του σχέσεις με εικονικές. Τότε και το FΒ γίνεται πραγματικά ολέθριο. Αντί να φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά, όπως διατείνεται, τους αποξενώνει, τους απομακρύνει ίσως και οριστικά χωρίς οι ίδιοι να ευθύνονται, τουλάχιστον όσο νομίζουν..

Γιατί δημιουργεί κοινωνική απομόνωση και μοναξιά. Απορροφά πολύτιμο χρόνο και ενέργεια απ τη ζωή των «φίλων», τους απομονώνει από την πραγματικότητα, υποκαθιστά τις πραγματικές τους σχέσεις με εικονικές και τους καθηλώνει εξαρτημένους σαν ηλεκτρονικά πρεζόνια και αλκοολικούς μπροστά σε μια οθόνη. Η ζωή εγκλωβίζεται στις διαστάσεις μιας οθόνης, όλος ο κόσμος συρρικνώνεται σε μια οθόνη. Το αποτέλεσμα είναι να επιδεινώνεται μια ήδη δυσάρεστη ψυχοπαθολογία και  η θλίψη και η μοναξιά να μεγεθύνονται ακόμα περισσότερο..

Ρευστοποιεί τις ατομικές ταυτότητες και διογκώνει τις ανασφάλειες. Τα πρόσωπα, αποϋλοποιούνται και αποπροσωποποιούνται εφόσον ο καθένας μπορεί να υποδυθεί τον οποιονδήποτε και το οτιδήποτε. Η «κοινωνική δικτύωση» γίνεται μια ακόμα συλλογική αυταπάτη του εικονικού κόσμου, ένα αίτημα που θα διατυπώνεται αενάως, χωρίς ποτέ να ικανοποιείται ουσιαστικά. Εν τω μεταξύ αν η διαπροσωπική επικοινωνία στον εικονικό χώρο δεν θεμελιωθεί κάποια στιγμή στον πραγματικό, αργά ή γρήγορα, είτε θα εξατμιστεί αδιάφορη και εξαντλημένη, είτε θα αφήσει μικρά ή μεγάλα πληγώματα.. Η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια για το «άλλο» διογκώνονται απίστευτα σε σχέση με τον πραγματικό χώρο.. Το άγνωστο, η ανεπάρκεια των εκφραστικών μέσω, οι λέξεις, τα χαχαχα, τα τεχνητά προσωπάκια, τα παιχνίδια, τα τραγούδια και οι ρήσεις μεγάλων ανδρών, αδυνατούν να θεμελιώσουν τις βεβαιότητες στις οποίες χρειάζεται να στηρίζεται κάθε άνθρωπος, να ικανοποιήσουν και προπαντός να διατηρήσουν τη ποθούμενη ουσιαστική επικοινωνία. Η ανάγκη για ανθρώπινη επαφή δεν καλύπτεται, τουλάχιστον από ένα διάστημα και μετά, αν δεν θεμελιωθεί στον πραγματικό χώρο, αν δεν περάσει στην ζωντανή επαφή, στη ζωντανή γλώσσα του σώματος και προπαντός στο ζωντανό κοίταγμα των ματιών που υποκαθιστά κάθε λέξη και πρόθεση, κάθε διάθεση και επιθυμία, κάθε καημό και στεναγμό.. Έτσι η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια για τις διαθέσεις και τα συναισθήματα του άλλου, επιδεινώνονται δραματικά και κτυπούν την πόρτα με το παραμικρό και απίστευτα έντονα δημιουργώντας τη μια παρεξήγηση πίσω από την άλλη. Ενισχύεται ακόμα και η επιθετικότητα -και αντίστοιχα η παθητικότητα.. Και φυσικά όσο πιο διογκωμένο είναι το «εγώ» που κρύβει πίσω της η ανασφάλεια του καθενός τόσο και πιο δυνατές είναι οι συγκρούσεις, τα «πάθη» και τα «μίση» στον εικονικό χώρο που συνήθως οδηγούν στην οριστική και ανυποχώρητη ρήξη ακόμα και της πιο μεγάλης και δυνατής «φιλίας» που όμως στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ..

Η συνέχεια ΕΔΩ

Τώρα που όλα πάνε μια χαρά στον τόπο μας και στη ζωή μας, ε, ας κοιτάξουμε και λίγο τα προσωπικά μας ρε γαμώτο..

gynaikaΠου λέτε λοιπόν στο ίντερνετ η Ελλάδα αναστενάζει όπως θάλεγε και ο Σαββόπουλος.. Στο Facebook τσιγάρα, καλαμπούρια, μουσικές.. Μια νέα μορφή επικοινωνίας, έχει ανθίσει και αναπτύσσεται αλματωδώς και παγκοσμίως.. Άλλοι τη λένε απλώς διαδικτυακή εγώ την λέω απλώς εικονική.. Πρόκειται για μια μορφή διαπροσωπικής επικοινωνίας με μαζικές διαστάσεις και εξηγούμαι. Ο καθένας μπορεί πλέον να ανοίξει ένα παράθυρο διαπροσωπικής επικοινωνίας σε εκατοντάδες ή και χιλιάδες άλλους οπουδήποτε στον κόσμο.. Ένας προς όλους! Μια πραγματική επανάσταση όπου όλοι μπορούν να επικοινωνήσουν με όλους, να μιλήσουν με όλους με μοναδικά προσόντα ένα «προφίλ» και λίγες τραβηχτικές φωτογραφίες ή μονάχα και μ ένα ποτήρι με καλό κόκκινο κρασί.. Ο πόλεμος για τη απόκτηση «φίλων» έχει αρχίσει και πλέον φουντώνει ανελέητος..

Δεν θα μιλήσω για τους πάσης φύσεως ύποπτους που κατακλύζουν τα σκοτεινά δρομάκια του ίντερνετ και του τσάτ και εμπίπτουν στην κατηγορία του κοινού ποινικού δικαίου.. Με ενδιαφέρουν οι πάσης φύσεως ανύποπτοι που άνοιξαν ένα παράθυρο επικοινωνίας είτε λόγω μόδας, είτε για να βρουν παλιούς φίλους και γνωστούς, είτε για να βρουν στον εικονικό κόσμο ό,τι δεν βρίσκουν στον πραγματικό.. Από την απλή κουβεντούλα, την παρεούλα και τη συντροφιά, μέχρι την πιο ουσιαστική επαφή και επικοινωνία, την καλή γνωριμία, το καλό «πακέτο», το φλερτ, ακόμα και τον έρωτα και κυρίως μια αίσθηση αναγνώρισης και επιβεβαίωσης.. Δεν λείπει φυσικά και το κουτσομπολιό μέσα από το «κρυφοκοίταγμα» στους «τοίχους» και στις ζωές των «φίλων».. Κάθε «αρχική» σελίδα έχει μετατραπεί σε ένα στέκι καθημερινής συνάντησης «φίλων» με παιχνίδια, μουσικές και ευφυολογήματα, σε μια καθημερινή «αγορά» σχέσεων κι όλα αυτά είναι πολύ ανθρώπινα και θεμιτά, θεάρεστα και ευλογημένα θα έλεγα, αν θα μπορούσαν να είχαν και μια συνέχεια στην πραγματικότητα που βρίσκεται έξω απ την οθόνη.. Γιατί χωρίς αυτή τη συνέχεια τα πράγματα μοιραίως εξελίσσονται τουλάχιστον απρόβλεπτα. Όπως το παράδοξο του «μη αναμενόμενου αποτελέσματος» που θα έλεγε και ο Βέμπερ.. Τελικά αποδεικνύεται ότι ο εικονικός χώρος είναι πολύ πιο αποκαλυπτικός, απαιτητικός και ανελέητος από τον πραγματικό..

Ζούμε σε πολύ σκληρούς καιρούς. Δεν μας πειράζουν οι δυνατοί βοριάδες, αλλά οι νοτιάδες είναι πολύ ύπουλοι.. Οι κοινωνικές σχέσεις πλήττονται από μια βαθειά και παρατεταμένη κρίση που αντανακλάται και στις διαπροσωπικές μας σχέσεις και επιλογές. Κυριαρχούν η έντονη εμπορευματοποίηση, εφόσον όλοι μας προκειμένου να υπάρξουμε στην κοινωνία της αγοράς, κάτι προσπαθούμε να «πουλήσουμε» και πρωτίστως τον εαυτόν μας, ο άκρατος ατομικισμός που οδηγεί σε έναν ανελέητο ανταγωνισμό που θυμίζει το «ένας εναντίων όλων» του Χόμπς, το διαρκές άγχος και ανασφάλεια, η αβάστακτη μοναξιά, η έλλειψη χρόνου για ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία.. Έτσι, το Facebook έχει πλέον εξελιχθεί σε ένα καθημερινό καταφύγιο επικοινωνίας. Μόνο που αντί να προσφέρει διέξοδο στο αδιέξοδο, συνήθως, οδηγεί στο αδιέξοδο. Αργά ή γρήγορα, αν η εικονική σχέση δεν θεμελιωθεί στον πραγματικό χώρο, είτε θα εξατμιστεί εξαντλημένη, είτε θα αφήσει μικρά ή μεγάλα πληγώματα και ρηχές ή βαθιές χαρακιές πίκρας και απογοήτευσης.. Όλα κυμαίνονται αναλόγως την «επένδυση» που θα κάνει ο κάθε «φίλος» και αναλόγως την ανασφάλεια και το μέγεθος του «εγώ» με το οποίο συνοδεύει αυτήν την «επένδυση».. Το πώς και γιατί δημιουργείται αυτό το αδιέξοδο θα προσπαθήσω να το περιγράψω στην επόμενη ανάρτηση..

Η συνέχεια ΕΔΩ

Αρέσει σε %d bloggers: