Αν θα θέλαμε να χαρακτηρίσουμε με πολιτικούς όρους τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η σύγχρονη καθεστηκυία δημοσιογραφία θα λέγαμε ότι είναι καθαρά απολυταρχικός. Παραπέμπει ευθέως σε εποχές πριν τη γαλλική επανάσταση όπου οι υποτελείς είχαν εκχωρήσει όλα τα δικαιώματα τους στους βασιλείς. Στη μεν Γαλλία η απόλυτη μοναρχία κυβερνούσε «ελέω θεού» και φυσικού νόμου, στην δε Αγγλία η εκχώρηση των δικαιωμάτων του λαού στην εξουσία υποτίθεται ότι γίνονταν στη βάση κάποιου συμβολαίου: Ο Χόμπς υποστήριζε ότι οι άνθρωποι, στην αρχή της ιστορίας τους, ζούσαν σε μια «φυσική κατάσταση» όπου κυριαρχούσε η αναρχία, η αθλιότητα, η βία και η ανασφάλεια. «Ολοι εναντίον όλων». Η ανάγκη υπέρβασης αυτής της κατάστασης τους οδήγησε στη σύναψη ενός συμβολαίου με το οποίο εκχώρησαν όλα τα δικαιώματα τους στον ηγεμόνα με αντάλλαγμα την ειρήνη και την ασφάλεια τους..

Σήμερα δεν υπάρχουν συμβόλαια κι αν υπήρχαν είναι ήδη είναι καταπατημένα και προδομένα.. Το δικαίωμα μας στην ενημέρωση το έχουμε εκχωρήσει » ελέω θεού» σε μία δημοσιογραφική ολιγαρχία η οποία όχι μόνο δεν μας παρέχει ενημέρωση, αλλά είναι και παντελώς ανεξέλεγκτη για τούς εξής λόγους:

α) Υποκαθιστά θεσμούς και εξουσίες, χωρίς κανείς να την έχει εκλέξει. β) Δεν νομιμοποιείται ούτε καν επαγγελματικά, εφόσον δεν ελέγχεται από κανέναν επιστημονικό φορέα, επιμελητήριο ή σωματείο. γ) Δεν υπόκειται ούτε καν στους νόμους και στις ρυθμίσεις που διέπουν κάθε επαγγελματία, προϊόν ή παροχή υπηρεσίας.. Ενώ θα λέγαμε ότι σε μια ευνομούμενη αγορά κάθε επαγγελματίας ελέγχεται για το είδος και την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών και προϊόντων του και στραβά-κουτσά οι υποτελείς κάπως προστατεύονται από τα παντός είδους βλαβερά ή χαλασμένα προϊόντα, για τα χαλασμένα προϊόντα της ενημέρωσης δεν υπάρχουν νόμοι! Δεν υπάρχουν ούτε ευθύνες, ούτε συνέπειες.. Ουδείς υπέστη κάποιες συνέπειες γιατί δεν ενημέρωσε ως όφειλε.. Τα πάντα επαφίενται στη συνείδηση τους, στη συνείδηση των εργοδοτών τους (αν δεν είναι εργοδότες και οι ίδιοι) και στην συνείδηση μιας αδίστακτης αγοράς.. Τους κώδικες δεοντολογίας τους έχουν γραμμένους εκεί πού ξύνονται, το δε «ατράνταχτο» επιχείρημα ότι ελέγχονται και νομιμοποιούνται καθημερινά από την «κοινή γνώμη», πού εκφράζει δήθεν τη θέληση της μέσα από αγοραίες διαδικασίες και την τηλεθέαση της διαβόητης AGB, είναι τουλάχιστον φαιδρό..

Στην έντυπη δημοσιογραφία τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα τουλάχιστον ποιοτικά, εφόσον το κοινό εκδηλώνει την προτίμηση του αγοράζοντας το έντυπο, αλλά και εδώ πάλι η κατάσταση διαρκώς χειροτερεύει. Οι μεγάλες εφημερίδες στηρίζονται πλέον στις πωλήσεις των φύλλων τους μόνο κατά ένα 40%, ενώ στο υπόλοιπο 60% στηρίζονται στη διαφήμιση, αν δεν στηρίζονται εξ ολοκλήρου σε αυτήν (freepress). Ο πολιτικός είναι παντελώς ανίσχυρος μπροστά στον δημοσιογράφο ο οποίος υπολογίζει πλέον μόνο την διαφήμιση και την αγορά..

Βρισκόμαστε λοιπόν υπό το αγοραίο «έλεος» μιας εξουσίας που υποτίθεται ότι ελέγχει τις άλλες εξουσίες αλλά η ίδια είναι η πλέον ανεξέλεγκτη όλων γιαυτό και είναι η χειρότερη, η πιο αλαζονική και η πιο αποκρουστική.. Εκχωρήσαμε δηλαδή το δικαίωμα μας στην ενημέρωση σε μια ολιγαρχία άρρωστων για αυτοπροβολή και δημοσιότητα, λαμόγιων, απατεώνων και στην καλύτερη περίπτωση σοβαροφανών και πολιτικών δολοπλόκων.. Η ενημέρωση δεν είναι ο σκοπός τους αλλά το μέσον για την επίτευξη των σκοπών τους.. Συμπτώματα αυτής της κατάστασης ζούμε καθημερινά και αν επιμείναμε ιδιαιτέρως σε αυτό το μπλογκάκι στο λεγόμενο σκάνδαλο Ζαχόπουλου, είναι γιατί έγινε αφορμή να αποκαλύπτεται ολοένα και περισσότερο το διαρκές και καθημερινό σκάνδαλο της δημοσιογραφικής ολιγαρχίας από τις πιο συνηθισμένες έως και τις πιο ακραίες και χυδαίες εκφάνσεις του..

ΥΓ. Εννοείται ότι είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι σε κάθε είδους κρατικό ή άλλον έλεγχο στην ενημέρωση.. Αδιέξοδο λοιπόν;

Advertisements